โชคดีฉันได้สามีสามคน

        [“ไม่รู้ว่าพี่ควรพูดหรือไม่ควรพูด แต่พี่คิดถึงรอยยิ้มของเด็กชายตาโตคนนั้นนะอย่าหายไปแบบนี้อีกเลย”  มารตี ]

        มือที่ถือกระดาษสั่นนิดๆหัวใจเต้นผิดจังหวะราวกับกำลังโดนปลุกให้ตื่นจากหลุมลึก แต่เขาก็ยังไม่กล้าเชื่อ เขาซุกโน้ตใบนั้นไว้ในกระเป๋าเสื้อก่อนจะนั่งลง สูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามตั้งสติ แต่สมองกลับวนเวียนอยู่กับข้อความเพียงบรรทัดเดียวของเธอ

        อีกด้านหนึ่ง ...มารตีนั่งอยู่ที่โต๊ะ มือแตะริมถ้วยกาแฟอุ่นที่เธอแทบจะไม่ได้ดื่มหญิงสาวไม่เคย “เขียนโน้ตแบบนั้น” ให้ใครมาก่อน ไม่ใช่เพราะไม่เคยชอบใคร แต่เพราะไม่เคยรู้สึกว่า…ต้องพูดแทนหัวใจขนาดนี้ความเงียบของนัทพงษ์เมื่อวานเหมือนกรอบบางๆที่สะท้อนความเจ็บปวดในใจ เธอเพิ่งรู้ว่า การที่เขาคิดว่าเธอ “เล่นๆ” มันเจ็บยิ่งกว่าที่เขาจะพูดว่า“ไม่ชอบ”

        พักเที่ยง ชายหนุ่มนั่งกินข้าวกับรุ่นพี่อีกแผนกตามปกติ และมักจะหัวเราะแห้งๆกับเรื่องตลกที่ไม่ค่อยได้ฟัง จนกระทั่งได้ยินเสียงหนึ่งที่คุ้นเคยดังมา

        “คุณนัทพงษ์ ทานเสร็จหรือยังคะ?”

        นัทพงษ์หันไป…มารตียืนอยู่ตรงนั้น ถือแก้วกาแฟเย็นในมือ

        “เอ่อ…ครับ ยังเลยครับ” เขารีบวางช้อน มือเย็นเฉียบทันทีที่สบตาเธอ

        เธอยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก เหมือนจะเก็บอาการ “พอมีเวลาไหมพี่มีงานอยากคุยด้วยนิดหน่อย”

        นัทพงษ์ลังเล แต่ก็พยักหน้าเบาๆ “ครับ…”

        ที่มุมสงบของคาเฟ่หน้าตึก ทั้งสองนั่งกันเงียบๆ ไม่มีคำว่างานใดๆ มีแค่กาแฟตรงหน้ากับอากาศที่กำลังเย็นสบายซึ่งทำให้ความเงียบชัดเจนมากขึ้น

        “พี่แค่…อยากขอบคุณ ที่เธอไม่พูดอะไรแรงๆ ใส่พี่เมื่อวาน” มารตีเริ่ม

        นัทพงษ์ไม่กล้าสบตา แต่ก็ตอบ “ผม…แค่ไม่อยากทำให้พี่รู้สึกผิดครับ”

        เธอมองเขานิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยถามอย่างแผ่วเบา “แล้วเธอรู้สึกอะไรเหรอ?”

        “ผมรู้สึกว่า…พี่มีสามีแล้ว...แล้ว..ผมก็เป็นแค่เด็กฝึกงาน ผมไม่อยากคิดอะไรที่…มันไม่มีทางเป็นจริงได้เลย”

        มารตีเงียบ คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดตรงกลางความรู้สึก แม้จะรู้ว่าจริงแต่ก็ยังเจ็บ “แล้วถ้ามีทางที่จะเป็นไปได้ล่ะ?”

        ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นทันที สายตาเขาเต็มไปด้วยความตกใจ สับสน และเริ่มกลัว“พี่…หมายความว่าไงครับ?”

        หญิงสาวไม่ตอบตรงๆ เพียงแค่ยิ้มๆ แล้ววางมือเบาๆ ลงบนกระดาษเช็ดปาก เขียนข้อความด้วยปากกาหมึกเจลสีดำ“ถ้าเธอไม่กล้าฝัน งั้นให้พี่ฝันแทนเธอไปก่อนแล้วกันนะ”

        แล้วมารตีก็ลุกขึ้น เดินออกจากร้านไป ทิ้งนัทพงษ์ไว้กับหัวใจที่เต้นแรงขึ้นกว่าทุกวันที่ผ่านมา

        เย็นวันนั้น เด็กหนุ่มก็เปิดโน้ตสองใบที่เก็บไว้มาวาง บนโต๊ะตรงหน้า เขายังไม่แน่ใจ…ว่าเรื่องนี้คือ“ความรัก” หรือ “ความหลงใหลชั่วคราว” แต่เขารู้ว่า เขาจะไม่มีวันลืมผู้หญิงคนนี้ได้ง่ายๆแน่นอน

        วันจันทร์เช้า...

        เสียงแว่วจากแผนกข้างๆ ดังมาถึงโต๊ะทำงานของมารตี

        "ว่าแต่…เด็กฝึกงานคนนั้นกับคุณรตี เขาสนิทกันเกินไปป่ะวะ?"

        "แค่เดินผ่านยังเขินเลยอ่ะ ยิ่งตอนเรียกคุณแฟนอะไรนั่นอีกฮือออ"

        “นี่ชั้นว่าแกคิดมากไปหรือป่าว...ผู้จัดการก็คงหยอกน้องเค้าเล่นมั้ง...”

        เธอวางถ้วยกาแฟลงช้าๆ ไม่ยิ้ม ไม่พูด แค่นั่งเงียบๆ และพิมพ์อีเมลงานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่หัวใจเธอกลับเต้นแรงเหมือนซ่อนอะไรไว้ข้างใน

        ตอนบ่าย...

        นัทพงษ์เคาะประตูห้องทำงานของเธอ มือกำแฟ้มเอกสารแน่นเหมือนตั้งใจมาส่งงานแต่เมื่อเข้ามาในห้อง สีหน้าของเด็กหนุ่มดูไม่เหมือนทุกครั้ง "ขอโทษครับ พี่มีเวลาคุยไหมครับ?" เสียงของเขานุ่ม แต่สั่นนิดๆ

        มารตีพยักหน้าช้าๆ ทำหน้านิ่งเฉย "มีสิจ๊ะเข้ามานั่งก่อนสิ"

        เขานั่งลงฝั่งตรงข้าม วางแฟ้มไว้ข้างๆ แต่ไม่ได้พูดเรื่องงานเลย "...พี่ครับ...ถ้าพี่ไม่ได้จริงจัง..."เขาหยุด สูดลมหายใจ ก่อนพูดประโยคนั้นออกมาจนจบ "ถ้าพี่ไม่ได้จริงจัง…ผมควรหยุดความรู้สึกนี้ได้รึเปล่าครับ?"

        ความเงียบในห้องกลายเป็นสิ่งที่น่าอึดอัด...มารตีนั่งนิ่ง...ไม่ใช่เพราะไม่รู้จะตอบว่าอะไรแต่เพราะเธอไม่แน่ใจว่าเธอเอง… “จริงจัง” แค่ไหน

        สายตาของนัทพงษ์เต็มไปด้วยคำถามที่ผู้จัดการสาวอย่างเธอเองก็เริ่มกังวล นี่ไม่ใช่เด็กฝึกงานขี้อายแบบวันแรกที่เจอกันอีกแล้วแต่เป็นชายหนุ่มที่เริ่มเอาหัวใจของตัวเองมาวางไว้ตรงหน้าเธอ

        "พี่..." เสียงของมารตีแผ่วลง "ตอนแรกพี่แค่คิดว่า...มันสนุกที่มีคนมาให้หยอด มีคนเขินให้ดู มันก็แปลกดี" มารตีกลั้นหายใจสั้นๆก่อนเอ่ยต่อ  "แต่พอเธอหายหน้าไป...พี่ก็ไม่รู้สึกตลกอีกเลย"

        "..."

        "พี่ก็แค่กลัวว่า ถ้าเกิดมันจริงจัง แล้วอะไรๆ อาจจะพัง พังทั้งงานพังทั้งใจ…พังหมดเลย"

        นัทพงษ์ยังเงียบ แต่เขามองเธออย่างเข้าใจมากกว่าที่เธอคาดไว้ "งั้นก็แสดงว่าพี่กลัวจะรู้สึกกับผมจริงๆใช่ไหมครับ?"

        หญิงสาวพยักหน้าเบาๆ แต่แล้วกลับหัวเราะแห้งๆ "เด็กฝึกงานอะไรถามได้น่ากลัวขนาดนี้เนี่ย…"

        นัทพงษ์ยิ้มมุมปาก "พี่ต่างหาก…น่ากลัวกว่าผมอีก"

        คืนนั้น มารตีนอนมองเพดานอยู่นาน ภาพคำถามของนัทพงษ์ย้อนกลับมาในหัวไม่หยุด“ผมควรจะหยุดความรู้สึกนี้ได้รึเปล่าครับ?” ไม่เคยมีใครถามเธอแบบนี้มาก่อน...ไม่มีใครเคย“จริงใจ” กับเธอแบบนั้น

และ ไม่มีใครเคย“รอคำตอบ” แบบนี้

        วันรุ่งขึ้น...

        เสียงกระซิบของพนักงานในบริษัทเริ่มดังขึ้น "คุณมารตีต้องมีซัมติงกับน้องนัทพงษ์แน่เลยอะ"

        "เขายิ้มกันแปลกๆ อะ แล้วพ่อหนุ่มคนนั้นก็มาส่งกาแฟให้ทุกวันเลยนะ"

        “แน่ล่ะเรื่องกาแฟน่ะเขาก็ต้องมาส่งอยู่แล้ว...อย่าลืมสิน้องเขาเป็นผู้ช่วยเลขานะ...จะให้เธอไปส่งหรือไงยะ”

        บางคนหัวเราะ บางคนล้อเล่น แต่ไม่มีใครคิดว่า “เรื่องนี้จะจริงจังได้”

        แต่ในห้องของมารตี มีโน้ตใบหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ลายมือของเธอ...แต่...เป็นลายมือของนัทพงษ์“ผมไม่รู้ว่าพี่พร้อมจะจริงจังไหม แต่ผมขอเป็นคนที่ ‘รอ’ ได้ไหมครับ”

        มารตียิ้มน้อยๆ วางกระดาษแนบอก ก่อนเอนหลังนั่งพิงเก้าอี้โยกตัวช้าๆและหลับตา…เธอยังไม่รู้คำตอบของตัวเองทั้งหมด แต่รู้แล้วว่า...หัวใจเธอกำลังสั่นไหว

        เช้าวันพุธ...       

        แสงแดดผ่านบานกระจกเข้ามากระทบโต๊ะทำงานของมารตี หญิงสาวนั่งจิบกาแฟเงียบๆลืมแม้กระทั่งจะเปิดอีเมล สายตาเธอจ้องไปยังคนคนหนึ่งที่นั่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร“นัทพงษ์”

        เด็กฝึกงานที่เคยเขินเวลาเธอส่งยิ้ม เด็กหนุ่มคนนั้น…ที่เคยพูดตะกุกตะกักเวลาถูกเหย้าหยอก ตอนนี้เขากำลังนั่งจดจ่อกับหน้าจอมอนิเตอร์แววตาจริงจังจนเธอต้องยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

        ผู้จัดการสาวเงียบไปนาน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมข้อความหนึ่งในไลน์"ตอนเที่ยงว่างไหม เดี๋ยวพี่เลี้ยงข้าว"

        ไม่ถึงห้านาที...ข้อความตอบกลับมา  "ว่างครับ"

        มื้อกลางวันนั้นเงียบกว่าทุกครั้ง ไม่มีการแหย่ ไม่มีคำว่า“คุณแฟน(เด็ก)” ไม่มีมุกตลก มีแค่เสียงช้อนกระทบจาน และเสียงหัวใจของใครบางคนที่เต้นแรงอยู่เงียบๆ

        "พี่..." ในที่สุดนัทพงษ์ก็อดรนทนไม่ไหว

        "ครับ?" หญิงสาวขานรับที่เล่นที่จริงโดยไม่เงยหน้า

        "ถ้า...เราไม่ได้เล่นเกมนี้กันมาตั้งแต่แรก พี่จะยังชวนผมมากินข้าวแบบนี้ไหมครับ?"

        สาวสวยชะงัก มองหน้าเขานิ่งๆ เธอไม่ตอบในทันที แต่เลือกจะวางช้อนลงแล้วพิงหลังกับเก้าอี้ เบาๆ

"พี่ไม่รู้..."เสียงเธอเบา แต่เต็มไปด้วยความคิด "ก็เพราะเกมนี้แหละ...พี่เลยได้รู้จักเธอ แต่ตอนนี้..."เธอสูดลมหายใจเข้ายาวๆ

        "ถ้าพี่ต้องเลือก ว่าจะเล่นต่อ หรือหยุด พี่เริ่มไม่อยากให้มันเป็นแค่เกมแล้ว"พอได้ฟังนัทพงษ์ถึงกับนิ่งไป แววตาเขาเหมือนจะยิ้ม แต่กลับเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ

        "แต่พี่ก็ยังกลัวอยู่ดีใช่ไหมครับ?"

        มารตีหลบสายตา เธอไม่ได้ตอบทันที "กลัวสิ...กลัวว่าพี่จะกลายเป็นคนที่ใครๆมองว่าไม่เหมาะสม กลัวว่าจะพังทุกอย่าง กลัวแม้กระทั่งว่าเธอจะโตขึ้นแล้วหันหลังให้พี่"

        ความเงียบระหว่างพวกเขาไม่เหมือนทุกครั้ง มันไม่อึดอัด แต่มันจริงเกินกว่าจะพูดเล่นแล้ว

        หลังกลับจากร้านอาหาร มารตีเดินเข้าออฟฟิศช้ากว่าทุกที เพราะเธอหยุดยืนที่หน้าลิฟท์แล้วถามตัวเองในใจ “ถ้าไม่มีเกมนี้...เราจะยังอยากอยู่ใกล้เขาอีกไหมนะ?”