อัจฉริยะฟันน้ำนม

       
           ดร.พิมฐาเป็นอัจฉริยะมาตั้งแต่เด็กๆเป็นเด็กเรียนเก่งและฉลาดมากเรียนจบปริญญาตรี เรียนจบปริญญาโทและเรียนจบปริญญาเอกหลายใบ นิสัยอยู่ว่างไม่ได้ชอบการประดิษฐ์สร้างสรรค์งานอยู่ตลอดเวลาโดยครอบครัวก็ให้การสนับสนุน และมีความเก่งทุกแขนง เป็นคนชอบเล่นกีฬาเกือบทุกชนิดไม่ใช่แค่เล่นกีฬาธรรดาแต่ยังเป็นนักกีฬาทีมชาติอีดด้วยและว่างๆอยู่บ้านก็ชอบทำอาหารให้ทุกคนในบ้านช่วยกันชิม         พิมฐาเป็นลูกที่ได้ดั่งใจคุณพ่อคุณแม่มากเป็นคนไม่เรื่องมาก คุณพ่อคุณแม่ให้ทำอะไรก็ทำ ให้เรียนหมอก็เรียนจนจบจากต่างประเทศ ให้เรียนบริหารก็เรียนบริหารธุรกิจ คุณพ่อให้เรียนหมอเฉพาะทางก็เรียนหมอเฉพาะทางทุกสาขาคนปกติธรรมดาคงเรียนไม่ได้แบบนี้ แต่ก็โชคดที่พิมฐามีพี่ชายสองคนรับช่วงต่อคุณพ่อที่เป็นหมอเจ้าของโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว          พิมฐามีเวลาให้กับตัวเองก็ไปลงเรียนฝึกยิงปืนจนอาจารย์ที่สอนขอให้ไปช่วยลงสมัครเป็นนักกีฬายิงปืนทีมชาติ พิมฐาต้องฝึกหนักแต่นั้นไม่ใช่ปัญหาของพิมฐาเพราะพิมฐาเคยฝึกหนักกว่านี่มาแล้วเพราะเป็นเก่งฉลาดชอบงานอะไรที่ท้าทายจึงแอบไปสมัครเป็นทหารหน่วยรบพิเศษตอนที่ไปเรียนอยู่ที่ต่างประเทศ การแข่งขันยิงปืนเพื่อประเทศชาติจึงเป็นหน้าที่ที่พลเมืองดีอย่างพิมฐาต้องทำและต้องทำให้เต็มทีจนได้เหรียญทองโอลิมปิคมาครองให้กับประเทศชาติมันเป็นความภาคภูมิใจของครอบครัวและตัวเอง          คุณแม่กาญจนาจึงขอร้องให้พิมฐามาช่วยบริหารงานโรงเรียนนานาชาติแทนเพราะคุณแม่จะต้องการจะไปช่วยคุณพ่อที่ต้องเดินทางไปต่างประเทศบ่อยๆ                   ดร.พิมฐา เมื่อเข้ามาบริหารงานก็ต้องศึกษางานทุกอย่างภายในโรงเรียนทำตั้งแต่แม่บ้านกันไปเลย และด้วยความชอบส่วนตัว พิมฐาจัดตั้งชมรมหลายชมรมเพื่อส่งเสริมให้นักเรียนทุกคนมีกิจกรรมที่ชอบและเพื่อฝึกทักษะหลายๆอย่าง พิมฐาถึงขนาดทำสนามยิงปืนให้กับชมรมยิงปืนจะได้ไม่ต้องไปเช่าที่อื่นให้ฝึกที่รงเรียนได้เลยและยังมีกีฬายิงธนูเพิ่มขึ้นมาอีก พิมฐาไปซื้อหน้าไม้จากต่างประเทศมามันยิงง่ายกว่าธนูอีกแต่พิมฐาใช้ฝึกยิงเป้านิ่งและเป้าเคลื่อนที่ ยังมีอีกชมรมที่พิมฐาชอบมากนั้นก็คือชมรมอาหารมีทั้งทำอาหารไทย อาหารจีน และอาหารต่างประเทศมีให้เรียนหลายๆอย่าง ตามความชอบของเจ้าของโรงเรียน           วันนี้พิมฐากำลังเดินดูเด็กๆที่กำลังรอผู้ปกครองหรือบางคนก็มีคนขับรถมารับ แต่บังเอิญพิมฐาเห็นเด็กหญิงคนนึ่งกำลังวิ่งออกไปกลางถนน พิมฐาตกใจจึงจึงรีบวิ่งตามไปดู จึงเห็นเด็กหญิงคนนั้นวิ่งไปช่วยสุนัขที่นอนบาดเจ็บอยู่กลางถนนและขนาดนั้นก็มีรถบรรทุกกำลังวิ่งมาด้วยความเร็วด้วยหัวใจที่เป็นครูจึงวิ่งออกไปช่วยเด็กและสุนัข สิ่งที่ทุกคนต้องดรี๊ดร้องเสียงดังลั่นออกมาและทุกคนก็ตกใจสุดขีด ช่วยเด็กหญิงกับสุนัขได้ทันแต่ ดร.พิมฐาถูกรถบรรทุกชนอย่างแรงร่างกระเด็นไปไกลเลือดไหลนอง ก่อนสิ้นใจ พิมฐาได้หันไปมองเด็กหญิงนั่งกอดสุนัขบาดเจ็บตัวนั้นด้วยอาการช็อคเพราะเห็นคนที่ช่วยออกไปช่วยกับโดนรถชน พิมฐาดวงตาค่อยๆหลับและจากไปตลอดกาล
          คุณพ่อคุณแม่และพี่ชายทั้งสองคน รู้ข่าวทุกคนรีบไปที่โรงพยาบาลแต่ก็ไม่ทันดูใจเพราะพิมฐาเสียชิวิตตั้งแต่ที่เกิดอุบัติเหตุหน้าโรงเรียนแล้ว คุณแม่เสียใจมากจนเป็นลมต้องเข้าห้องฉุกเฉิน พอฟื้นขึ้นมา "ลูกสาวคนเดียวของฉัน ฮือๆๆ ยายพิมของแม่" ร้องไห้จนน้ำตานองหน้าทำใจไม่ได้จนสลบไปอีก
         ทางด้านพิมฐาก็ตื่นขึ้นมาแบบเจ็บปวดไปหมดแต่ก็แปลกใจว่าโดนรถบรรทุกชนหนักขนาดนั้นยังไม่ตาย จำได้ว่าโดนชนจนกระเด็นไม่น่ารอดชีวิตมาได้         ชายชราผมขาวคิ้วขาวหนวดขาว "นังหนูเจ้าฟื้นแล้วหรือข้าก็นึกว่าต้องรออีกนานหรือเปล่ากำลังจะมาปลุกพอดี"
          พิมฐาจึงหันไปตามเสียงที่ได้ยินมองไปเห็นคนแก่ใส่ชุดจีนโบราณทั้งผมคิ้วหนวดเป็นสีขาวหาย ก็แปลกใจทำไมเรามาอยู่ที่นี่เราน่าจะไปอยู่โรงพยาบาลไม่ใช่หรือไงทำไมมาอยู่โรงงิ้วได้นะ อย่าบอกนะว่าเป็นยมทูตมารับดวงวิญญาณ
          เทพดูแลดวงชะตา จึงทำตามองบนก่อนที่จะพูด "นังหนูเจ้าตายแล้วแต่ดวงชะตาของเจ้าต้องกลับไปยังภพเดิมก่อน เพื่อช่วยเหลือครอบครัวของเจ้าที่กำลังมีภัยในตอนนี้"          พิมฐา งง "แล้วหนูต้องไปช่วยอย่างไงในเมื่อหนูก็ตายแล้ว จะให้เป็นวิญญาณไปช่วยได้หรือไง"
           เทพชะตามองบนอีกครี้ง"นังหนูนี่มันช่างคิดจริงๆข้ากำลังจะบอกถึงเจ้าจะหมดอายุขัยในภพนั้นแล้ว แต่เจ้ายังมีอายุขัยในภพที่เจ้ากำลังจะไปเพื่อไปช่วยครอบครัวของเจ้าและคนที่เจ้ารักรวมถึงคนอื่นๆเจ้าพร้อมจะไปหรือยัง
          พิมฐา "หนูยังไม่พร้อม เพราะคุณตาต้องบอกหนูก่อนว่าหนูจะต้องไปที่ไหนแล้วแต่งตัวแบบหนังจีนแบบนี้มันคือสมัยอะไร แล้วที่หนูจะไปหนูต้องลำบากหรือเปล่าการที่เราจะไปช่วยคนอื่นๆได้เราก็ต้องมีสมบัติติดตัวไปด้วยซิ ไม่งั้นจะไปช่วยใครได้ล่ะขนาดตัวเองยังไม่รู้จะรอดหรือเปล่า เคยอ่านนิยายทะลุมิติมันต้องมีมิติที่พิเศษสิ คุณตามีมิติมาแจกให้หรือเปล่า"
         เทพชะตา"มิติไม่มีแจกฟรีๆหรอกนังหนูมันต้องมีข้อแลกเปลี่ยน"
         พิมฐา "คุณตาจะให้หนูไปช่วยครอบครัวคนรักและคนอิ่นๆแสดงว่าหลายคน หนูขอความสามารถพิเศษสัก 5 ข้อ ได้เปล่า"
         เทพชะตาร้องเสียงหลงไม่ได้มากไป 5 ข้อ ข้าให้เจ้าได้แค่ 3 ข้อเท่านั้น
         พิมฐาหน้างอ "งกจริงๆเลย จะพอไหมแค่ 3 ข้อ งั้นหนูขอเลยนะจะได้ไม่เสียเวลา
          ข้อแรก ขอให้หนูมีความรู้ของโลกเดิมที่เก่งและฉลาดเป็นยอดอัจฉริยะในทุกๆด้าน          ข้อสอง ขอให้หนูมีมิติของวิเศษพวกของกินของใช้ที่ไม่มีวันหมด หนูอยากได้โรงงานผลิตแผ่นโซล่าเซลล์และโรงงานผลิตอุปกรณ์ไฟฟ้าทุกชนิดที่ครอบครัวเป็นเจ้าของและของานประดิษฐ์ทุกชนิดของหนูที่ภพเดิมติดตามไปด้วยและขอห้องวิจัยงาน ห้างสรรพสินค้า โรงแรม โรงพยาบาลและขอน้ำวิเศษรักษาคนที่บาดเจ็บให้หายทันที         ข้อสาม ขอติดเอาไว้ก่อน
          เทพชะตายืนเกาหัวหงอก"นี่นังหนูเจ้าขอข้าเป็นสิบข้อในสองข้อมันก็มากมายไปแล้วนะ"
          พิมฐา"คุณตาก็ให้หนูเถอะนะในเมื่อคุณตาก็ต้องใช้งานให้ไปช่วยคนเพื่อสร้างกุศล ผลละบุญอย่างไงล่ะ"
          เทพชะตา เริ่มปวดหัวกับรายการขอที่ยาวเป็นหางว่าวของนังหนูคนนี่

                    
        ----------‐------------------------------------------------------------------------‐---------‐---