ปราพกแห่งนิรมล

20.00 น.ยอดภูเขา... สายลมพัดพาเอาสายฝนไปตกที่อื่นแล้วตามคำขอร้องของดอกกุหลาบ ..กลุ่มนักทัศนาจรขับบิ๊กไบค์ที่ดูเหมือนจะมีผู้หญิงเกินครึ่ง .. พวกเขาขับมาจนถึงยอดภูเขาสูงเหนือเมฆฝนขึ้นมา ทำให้เห็นท้องฟ้าที่ปกคลุมด้วยหมู่ดาวเต็มไปหมด.. ฟ้าหลังฝนที่แท้จริงสินะ..บริเวณด้านบนยอดเขาที่ดูเหมือนว่าจะมีลานสำหรับการกางเต้นท์นอน และพวกเขากำลังจัดเตรียมมันออกมาจากกระเป๋าที่สะพายมาด้วย ..เช่นเดียวกับสาวสวยที่เธอใช้เวลาไม่นานในการติดตั้งเต้นท์ของตัวเอง ก่อนจะหันไปมองคนที่ยืนกอดหมวกกันน็อคอยู่ใกล้ๆจากนั้นก็คลานเข้าไปหยิบเสื้อผ้าออกมาจากกระเป๋าที่เอาใส่ไว้ในเต้นท์เรียบร้อยแล้วเธอออกมาจากเต้นท์พร้อมกับยื่นชุดให้อีกคน"จะไปอาบน้ำกัน ถ้าไม่อาบก็เข้าไปเปลี่ยนชุดในเต้นท์""ไปด้วย "พัคแซนตอบกลับไปทันที"นิ เสร็จรึยังวะ? "เสียงเพื่อนตะโกนถามมา"เสร็จแล้วๆ กำลังไป"เธอหันมามองพัคแซนอีกครั้ง"ตามมา" สาวสวยเดินตามอีกคนไปติดๆ ก่อนเธอจะหันไปมองคนอีกกลุ่มที่กำลังก่อไฟกัน พวกเขาหันมายิ้มทันทีด้วยความอัธยาศรัยดี นั่นทำให้เธอคลายความอึดอัดได้ดี พัคแซนยิ้มตอบพร้อมโค้งให้พวกเขาที่ดูเหมือนจะเป็นรุ่นพี่เธอ .. จากนั้นก็เดินต่อไป.. ห้องอาบน้ำเด็กหญิงเดินเข้ามาภายในห้องอาบน้ำ สถานที่ที่ดูเหมือนว่าจะมีคนมาเที่ยวบ่อยแล้ว เลยมีบริการอำนวยความสะดวกเอาไว้ให้ แต่สิ่งที่ทำให้ต้องผงะอีกครั้งคือทุกคนถอดเสื้อหมดเลยใบหน้าสวยหน้าแดงขึ้นมา ก่อนอีกคนจะหันมามอง"เป็นไร? ""ป่าว"พัคแซนตอบกลับไปในทันที ก่อนอีกคนจะเดินนำไป นั่นทำให้เธอเดินตาม"จะอาบในห้องน้ำ เธออาบก่อนก็ได้ "สาวสวยหันไปมองคุณพัค"อาบด้วยกันก็ได้" การตอบกลับทำให้อีกคนหันไปมอง ก่อนคุณพัคจะเดินนำเข้าไปในห้องอาบน้ำแล้วหันมามองอีกคนอีกครั้ง"เข้ามาเร็ว หนาวแล้ว" สาวสวยไม่ได้ตอบอะไรกลับก่อนจะเดินเข้ามาในห้องน้ำด้วย ประตูถูกปิดลงพร้อมเสียงความวุ่นวายด้านนอกที่ถูกปิดกั้นเอาไว้ด้วยสองคนหันมองหน้าอีกก่อนสาวบิ๊กไบค์จะเริ่มถอดเสื้อผ้าออกจนหมด นั่นทำให้อีกคนถอดด้วย มือเล็กหันไปเปิดฝักบัวคุณพัคหันมามองอีกคนอีกรอบ จู่ๆ ใบหน้าสวยก็แดงกร่ำขึ้นมาอีก.. จังหวะที่อีกคนหันมานั่นทำให้เจ้าตัวรีบหันกลับไป.."ธ.. เธอชื่ออะไรหรอ? " เพื่อไม่ให้บรรยากาศของสองเรามันตรึงเครียดมากนัก ความเงียบเข้าปกคลุมทุกอย่างอีกจนคุณพัคต้องหันไปมองแล้วก็พบว่าอีกคนมองเธออยู่เช่นกันแล้วทำไมไม่ตอบละ.."เธอชื่ออะไร? ฉันชื่อพัคแซน ""นิรมล...จะเรียกว่า โบตั๋นก็ได้"สาวสวยตอบกลับมาก่อนจะหันไปสนใจฝักบัวที่ไหลลงมาฉโลมร่างกายเธอต่อ ..คุณพัคจ้องมองไปยังเรือนร่างที่สมส่วนตรงหน้าอีกครั้ง.. เธอดูดีจัง.. ผิวของเธอก็ด้วย .. รูปร่างที่มีเสน่ห์จริงๆ .."เรียกนิรมลดีกว่า ฉันชอบ"นั่นทำให้นิรมลหันมามองก่อนคุณพัคจะยิ้มกลับมา .."นิรมลแปลว่าดอกโบตั๋นใช่ไหม? ""ไม่รู้สิ" อีกฝ่ายที่ดูเหมือนไม่อยากตอบมากกว่าไม่รู้ .."จริงๆ ชื่อเต็มของฉันคือพัคโรแซน หรือโรเซ่ เธอจะเรียกฉันว่าอะไรก็ได้""แซนดี้"หัวใจดวงน้อยก็เต้นระรัวกับชื่อที่อีกคนเรียกขึ้นมา .."ฉันชอบนะ"คุณพัคตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่มองอีกคนกำลังถูสบู่"เธอมาทำอะไรแถวนี้? "นิรมลถามขึ้นมาต่อ "ฉันนั่งรถมาเรื่อยๆ น่ะ""เป้าหมายละ""เป้าหมายคืออะไรหรอ? ""จุดหมายปลายทางของเธอไง คือที่ไหน"คุณพัคเงียบไปเล็กน้อย .."ไม่มี" นั่นทำให้คนฟังหันมามอง .. ก่อนคุณพัคจะยิ้มตอบกลับมาแม้จะมีช่วงที่ซึมไปแป๊บนึง"เธอเดินทางโดยไม่มีเป้าหมายได้ยังไง? "นิรมลถามต่อ"ฉันแค่ต้องการออกให้ห่างสิ่งที่กำลังทำร้ายฉันตอนนั้น""ยังไงก็ต้องมีเป้าหมาย เธอจะเดินไปเรื่อยๆ ไม่ได้หรอกนะ" คนฟังเงียบไปเล็กน้อยก่อนจะเลื่อนมือไปจับสบู่ที่อยู่ในมือของนิรมลนั่นทำให้นิรมลหันมามอง"ฉันขอสบู่ด้วยสิ""ฉันถูอยู่""ไม่เป็นไร ใช้ได้" พูดจบนิ้วมือเรียวยาวของแซนดี้ก็ลูบไล้ไปทั่วสบู่บนมือของนิรมล เพื่อเค่นเอาฟองของมัน มือที่ถูวนไปมาก่อนจะสอดแทรกนิ้วเรียวยาวลงไประหว่างมือของอีกคนช้าๆ นั่นก็เพื่อให้สัมผัสเนื้อสบู่ได้มากขึ้นฟองสบู่ที่ได้มากพอแล้ว มือเล็กเลื่อนออกก่อนจะเอามาถูตัวของตัวเอง..การกระทำที่เหมือนเป็นเรื่องปกติ.. “บ้านของเธออยู่ไหนหรอ” พัคแซนหันมาถามต่อ“ไม่มี” นั่นทำให้คนถามหันไปมองคนตอบเล็กน้อย“ถามจริง?”“ใช่ แปลกหรอ”“จะว่าแปลกมันก็แปลกสิ เธอจะไม่มีบ้านได้ยังไง เกิดมาจากกระบอกไม้ไผ่หรอไง”“ใช่” คำตอบในทันทีที่ทำให้คุณแซนหันมามองดังควับ เธอกำลังชั่งใจอยู่ว่ามันใช่เรื่องจริงรึป่าว สายตาที่สบกันกับคำตอบที่ดูเหมือนจะกวนโอ๊ยมากกว่า สาวสวยที่อมยิ้มมาเล็กน้อยนั่นทำให้คุณพัคหัวเราะออกมาด้วย“นิรมล! เธอเนี่ย”“ฮ่าๆ ฉันอาจจะโตมาจากต้นไผ่จริงๆ ก็ได้”“ตลกหรอ ไม่ขำเลยนะ” คุณพัคพูดในขณะที่กำลังอมยิ้มอยู่ ทำไมรู้สึกดีขนาดนี้เนี่ย ... คุณพัคหันกลับไปมองนิรมลอีกครั้ง“ฉันอาบน้ำเสร็จแล้ว” นิรมลหันมาบอกก่อนจะเห็นว่าอีกคนมองอยู่“ทำไมเอาแต่จ้องกันแบบนั้น” คนที่ถูกมองถามกลับมา การจ้องมองที่ไม่ใช่การหาเรื่องแต่อย่างใด แต่กลับเป็นการมองเหมือนต้องการจะบอกอะไร ... นั่นแหละที่มันยาก เพราะคนที่มองเองก็ยังไม่รู้เลยว่าจะพูดอะไร ทั้งๆ ที่มีชุดคำพูดมากมายในหัวแต่กลับไม่ปรากฎให้เห็นเด่นชัดขึ้นมาเลย“ข .. ขอ ..”“?” คำพูดอึกอักของอีกฝ่าย ทำให้นิรมลเลิกคิ้วขึ้นมาเล็กน้อยด้วยท่าทางฉงนใจ เธอกำลังจะพูดอะไร“ฉันขอ ..”“สบู่หรอ?” คุณพัคก้มลงไปมองสบู่ในมือของนิรมลที่ยื่นมาให้ ก่อนจะเงยหน้าไปมองคนที่ถือมันอยู่อีกครั้ง นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการเลย“โบตั๋นเสร็จรึยัง รอกินข้าวอยู่นะเว้ย” เสียงที่ตะโกนเข้ามาในห้องน้ำทำให้สบู่ถูกยัดใส่มืออีกฝ่าย“รีบอาบ แล้วออกมาทานข้าวกัน” พูดจบเธอก็เดินออกจากห้องน้ำไปทันที .. .. ปราพก..มันไม่รู้หรอกว่าอะไรควรเผาไม่ควรเผาพอมันลุกไหม้ มันก็ทำลายทุกอย่างนั่นแหละ 21.45 น.เปลวไฟกำลังเผาไหม้กองฟืนที่ถูกก่อขึ้นกลางวงสนทนาของเหล่านักเดินทาง มีอาหารมากมายถูกสร้างสรรค์ขึ้นโดยใช้ความร้อนจากไฟนี่ แม้ไม่ใช่อาหารรสเริศแต่มันก็เหมาะสมแล้วสำหรับการกินให้พอหายอยากเท่านั้นกลุ่มวัยรุ่น 7-8 คนนั่งล้อมวงกันอยู่ ด้านหลังของพวกเขาคือเต้นท์ที่พักสำหรับแต่ละคน บางคนที่มากับคู่รัก บางคนก็มากับเพื่อนฝูง และบางคนก็มาคนเดียว ดูเหมือนว่านี่จะเป็นกลุ่มขนาดพอดี สำหรับการเดินทางเที่ยวเล่นในระยะไกล“สวัสดี ฉันชื่อ เมลเปิ้ล เธอละ?”"ชื่อพัคแซนนะคะ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคน "สาวสวยยิ้มแย้มออกมาด้วยท่าทางที่ผ่อนคลายในขณะที่กำลังนั่งอยู่บนท่อนไม้ขนาดใหญ่ใกล้กับนิรมล และคนอื่นๆกำลังนั่งล้อมกลุ่มกันอยู่รอบกองไฟ "อายุเท่าโบตั๋นหรอ?"หนึ่งในคนที่ดูเหมือนจะเป็นรุ่นพี่ถามขึ้นมา "อายุ 22 ปีค่ะ ""เท่ากันแหะ.. แล้วรู้จักโบตั๋นด้วยหรอ?"พัคแซนหันไปมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆเล็กน้อย ก่อนนิรมลจะมองกลับมา "ฉัน .. ไม่รู้จักค่ะ""เอ้า แล้วจู่ๆก็เข้ามาขวางรถแบบนั้นเนี่ยนะ ฮ่าๆๆ แปลกคนจัง" เธอหันไปมองโบตั๋นอีกครั้ง "ขอโทษนะคะ""ช่างเถอะ ห่วงคนที่เธอทิ้งมาดีกว่า"นิรมลตอบกลับมา "จริงด้วย พ่อแม่ไม่ว่าหรอไง ออกมากับคนแปลกหน้าแบบนี้" เมลเปิ้ลหันมาถาม ก่อนพัคแซนจะหันไปหานิรมล"ฉันจะบอกพวกเขาทีหลังนะ" การที่เธอไม่ได้หันไปตอบคนที่ถาม นั่นทำให้คนอื่นๆหัวเราะออกมาเล็กน้อย "ฮ่าๆ โอเค "เมลเปิ้ลพูดขึ้นมา แม้ว่าสาวสวยจะไม่ได้ตอบเธอ .. "พวกเธอเดินทางไปไหนกันหรอ? "พัคแซนหันไปถามทุกคนต่อ "ช่วงนี้ที่บริษัทพักร้อน ก็เลยได้เที่ยวยาว คราวนี้จะเก็บทุกจุดในเกาหลีเลย ค่อยออกนอกประเทศ"หนึ่งในนั้นตอบกลับมา ก่อนพวกเขาก็ต่อบทสนทนากัน พัคแซนหันมามองคนข้างๆที่กำลังดื่มเบียร์อยู่อีกครั้ง "เธอ.. เธอล่ะนิรมล""ฉันทำไม?""เธอจะไปกับพวกเขาด้วยหรอ?""ใช่""จุดหมายของเธอคืออะไรหรอ?""จุดหมาย.....คือการเดินทางรอบโลก เหนื่อยตรงไหนก็พักตรงนั้น""สุดท้ายละ""หมดแรงที่ไหนก็ที่นั่น" "เธอจะ .. ไม่กลับมายังที่อยู่เดิมหรอ..นิรมล" นิรมลเงียบไปเล็กน้อย.."มีเพียงสายลมที่ให้คำตอบได้""จุดเริ่มต้นของการเดินทางของนิรมลคืออะไรหรอ?" สองคนที่ต่อบทสนทนากันไม่มีเว้นจังหวะ สองสายตาสบกันตลอดเวลา ทุกคำพูดที่มีความหมาย และเข้าใจตรงกันได้ง่ายๆอย่างน่าประหลาดใจ"จุดจบของพระอาทิตย์" ใบหน้าสวยเอียงคอเล็กน้อยด้วยท่าทางไม่เข้าใจ .. ในขณะที่อีกคนกำลังคาดหวังกับคำพูดต่อไปของกุหลาบอยู่"พระอาทิตยย์ตกหรอ" มุมปากกระตุกรอยยิ้มออกมาเล็กน้อยอย่างชอบใจ .... คำตอบที่ตรงใจคนฟังจริงๆ คุณพัคทำท่าทางครุ่นคิดราวกับกำลังสนใจเรื่องราวของอีกคน"พระอาทิตย์ตกทางทิศตะวันตก.. เธอเริ่มเดินทางจากที่นั่นหรอ? "คุณพัคถามต่อ..นั่นหมายถึง ทิศตะวันตกคือที่อยู่ของนิรมลจุดเริ่มต้นทุกอย่าง ..เจ้าของผมหน้าม้าสีดำยังคงจ้องมองกุหลาบที่ลอยมาเกาะติดกิ่งก้านของต้นไม้แถวนี้ คงไม่ต้องบอกถึงความงดงาม แค่เป็นดอกกุหลาบก็พร้อมที่จะได้รับคำชื่นชมอยู่แล้ว แต่เหตุฉไน สายลมจึงหวนกลับมาทางเดิมอีกแล้วล่ะ... ดวงตาคู่สวยจ้องมองภาพวาดศิลปะมีชีวิตตรงหน้า ภาพของหญิงสาวที่กำลังพูดจา มีความรู้สึก นึกคิดราวกับความจริง .. หรือเธอเป็นคนจริงๆที่งดงามราวกับภาพวาดกันแน่ .. "ใช่ ฉันเริ่มเดินทาง จากทิศตะวันตก.." ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 5 แคมป์ไฟ

นิยายแนะนำ

ปราพกแห่งนิรมล

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 5 แคมป์ไฟ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้