ตอนนี้ทุกคนกำลังเดินอยู่ภายในซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดกลางที่ใกล้ที่สุดที่อยู่ในเขตเมืองนี้โดยสมาชิกทั้งสี่คนกำลังยื่นตกลงกันหน้าจุดบริการรถเข็น
“เราควรแบ่งกันไป หรือเอาไงดี?”พัคจุนโฮเอ่ย
“แบ่งคนละสองมั้ย แยกรถเข็นกันจะได้ไม่เสียเวลา” อีฮยอนจินเอ่ย
“ก็ดีนะพี่” คิมซองมินเอ่ยอย่างเห็นดีด้วย
“เอ่อ … งั้นทุกคนเชิญเลือกซื้อของตามที่ตัวเองต้องการได้เลยนะคะ แยกกันตรงนี้เลยนะคะ”ลลิตาเอ่ยขึ้นพร้อมคว้ารถเข็นออกไปหนึ่งคัน เพื่อซื้อของสำหรับทีมงานที่ได้รับลิสท์รายการคืนมา
“อ่าว!?!?! ไม่ไปเดินด้วยกันเหรอ?”เฉินไท่หยางเอ่ยพลางคว้าจับรถเข็นคันที่ลลิตาเอาออกมา
“ก็แยกกันไปไงคะ? จะได้ไม่เสียเวลา”ลลิตาเอ่ยตอบ
“ไปพร้อมกันดิ / ไปพร้อมกัน” เสียงของเฉินไท่หยางและคิมซองมินเอ่ยขึ้นพร้อมกัน
“งั้นพี่ๆ เอาไปกันคันนึง แยกไปซื้อพวกของสดนะ อ่อ … ซื้อเกิน ไปเยอะๆ นะพี่ทำเผื่อทีมงานด้วย ส่วนลิสท์อีกส่วนพวกผมจะเอาไปซื้อเองนะ ไป!! ไอ่ซองมิน เพื่อนรักไปเอารถเข็นมา!” เฉินไท่หยางเอ่ยอย่างจัดแจง
“ตามนั้น” อีฮยอนจินเอ่ย
“แล้วน้องต้องซื้อของสดหรือเปล่า?เอามาให้พวกพี่ช่วยมั้ยครับ?” พัคจุนโฮเอ่ยถามลลิตา
“ลิลลี่ไม่แน่ใจค่ะ แหะๆ แต่ไม่เป็ไรค่ะเดี๋ยวลิลลี่ดูเอง ขอบคุณมากๆนะคะ” ลลิตาเอ่ย
“โอเคครับ อ่อ … ถ้าพวกนี้มันสร้างปัญหาให้ก็จัดการมันได้เลยนะ อย่าไปเกรงใจพวกมันล่ะ”พัคจุนโฮเอ่ย
“ค่ะ” ลลิตาเอ่ยตอบพลางเข็นรถเข็นก้าวเดินไปยังโซนเครื่องดื่ม
@โซนเครื่องดื่มในซูเปอร์มาร์เก็ต
ลลิตาก้มๆ เงยๆ อ่านกระดาษใบเล็กในมือ เท้าพลางเดินวนหาเครื่องดื่มตามลิสท์ที่ทีมงานหลักจดมาให้พร้อมทั้งงุนงงกับลายมือที่สุดแสนจะอ่านยากของพี่ๆทีมงาน
“เอ่อ … คุณซองมินคะ ช่วยอ่านอันนี้ให้หน่อยได้มั้ยคะว่ามันคืออะไร?” ลลิตาเอ่ยถามบุคคลที่ยืนอยู่ใกล้ตัวเธอมากที่สุดพร้อมยื่นกระดาษใบเล็กในมือให้เขาอ่าน
ส่วนเฉินไท่หยางก็เดินวนไปตามหาเครื่องดื่มที่พวกเขาต้องการอยู่
“เรียกผมว่าพี่ก็ได้นะ เรียกคุณมันยังไงก็ไม่รู้น่ะ” คิมซองมินเอ่ยเสียงเรียบและไม่ได้รับกระดาษใบน้อยที่หญิงสาวยื่นมาให้ปล่อยให้เธอยื่นอยู่แบบนั้น
“ลิลลี่ควรเรียกทุกคนว่าพี่หมดเลยใช่มั้ยคะ?” ลลิตาเอ่ยถามอย่างสงสัย พลางคิดในใจ ‘พูดถึงเื่สรรพนามอีกแล้ว นิสัยเหมือนกับเฉินไท่หยางเพื่อนรักของเขาไม่มีผิดเลย!!!’
“อืม ก็ใช่ เป็แบบนั้นก็ดีนะ” คิมซองมินเอ่ยอย่างอารมณ์ดี
“อืมม โอเคค่ะ!!! งั้นพี่ซองมิน ช่วยอ่านให้หน่อยนะคะ” ลลิตาเอ่ยพลางยื่นกระดาษใบเล็กในมือให้เขาอ่านเหมือนเดิม
“ไหน ขอดูหน่อย” คิมซองมินเอ่ยพร้อมขยับเข้าไปใกล้มือเล็กๆ ของหญิงสาวที่กำลังยื่นกระดาษใบน้อยอยู่และก้มหน้าเข้าไปอ่านกระดาษใบเล็กนั่น โดยที่ตัวเขาเองไม่รับกระดาษใบเล็กมาถืออ่านเอง
“ถือนิ่งๆ สิ จะสั่นทำไม!?!” คิมซองมินเอ่ยต่อ
“ก็ยื่นให้ตั้งนานแล้วนี่คะมันเลยสั่นอะ แล้วก็รับไปอ่านเองสิคะ จะได้ไม่สั่น”ลลิตาเอ่ย
“เอาเถอะๆ ให้อ่านข้อไหน” คิมซองมินเอ่ยพร้อมก้มหน้าอ่าน กระดาษใบน้อยในมือเล็กๆของหญิงสาวต่อ
“ข้อนี้ค่ะ” ลลิตาเอ่ยพลางใช้มืออีกข้าง ยกนิ้วขึ้นชี้บนกระดาษใบน้อยในข้อที่ตัวเองไม่สามารถอ่านได้
“น้ำผลไม้ของกาเกา เอารสแอปเปิ้ลกับกีวี่อย่างละหนึ่ง” คิมซองมินเอ่ย
“มีข้อไหนอ่านไม่ออกอีกมั้ย?” คิมซองมินเอ่ยต่อ
“ตอนนี้ไม่มีแล้วค่ะ” ลลิตาเอ่ยตอบพร้อมก้าวเดินไปหาน้ำผลไม้ตามที่ทีมงานเขียนมา
“มึง!!! โซจูรสใหม่ เอาไปลองมั้ย?”เฉินไท่หยางเดินเข้ามาเอ่ยกับคิมซองมินพร้อมชูขวดโซจูในมือให้เพื่อนเขาดู
“มึงจะลอง?” คิมซองมินเอ่ย
“เออ กูว่าน่าลองดีนะรสนี้” เฉินไท่หยางเอ่ยต่อ
“ก็เอาไปดิ” คิมซองมินเอ่ยเสียงเรียบ
“งั้นมึงเข็นรถตามมา กูจะเอาไปเพิ่ม” เฉินไท่หยางเอ่ยต่อ
“อืม” คิมซองมินเอ่ยเสียงเรียบ แล้วเข็นรถเข็นเดิมตามเพื่อนตัวยุ่งไป
“มึงถือกล้องไว้ซิ กูจะหยิบเครื่องดื่มพวกนี้ใส่รถเข็น” เฉินไท่หยางเอ่ยพร้อมส่งกล้องตัวจิ๋วให้เพื่อนรักถือ
“เดี๋ยว! แล้วกล้องมึงล่ะ!?”เฉินไท่หยางเอ่ยถามต่อ
“มึงตาบอดหรือไง!?!?! กูวางไว้ตรงนี้ไง” คิมซองมินเอ่ยตอบพร้อมชี้นิ้วไปที่ที่พักที่เขาตั้งกล้องวางไว้ตรงนั้น
“มึงแม่งจีเนียสว่ะเพื่อน!!!” เฉินไท่หยางเอ่ยเมื่อเห็นการวางกล้องของคิมซองมินเพื่อนรัก
“แน่นอน!!!” คิมซองมินเอ่ย
เมื่อเฉินไท่หยางกับคิมซองมินเลือกเครื่องดื่มที่ต้องการครบเรียบร้อยแล้วนั้นก็เดินกลับเข้าไปหาหญิงสาวร่างบางตัวเล็ก
“ได้ครบหรือยังอะ?” เฉินไท่หยางเอ่ยถามหญิงสาว
“หมวดเครื่องดื่มน่าจะครบแล้วค่ะ” ลลิตาเอ่ยตอบพลางก้มๆ เงยๆ ดูกระดาษและเช็กของในรถเข็นว่าครบตามลิสท์รายการหรือไม่
“ไหนเอามาดูหน่อย เดี๋ยวช่วยเช็กให้” คิมซองมินเอ่ย
“ไม่เป็ไรค่ะ เดี๋ยวลิลลี่เช็กเอง พวกคุณ … เอ้ย! พวกพี่ๆ ไปซื้อของตามลิสท์เถอะค่ะเดี๋ยวลิลลี่ตามไปๆ” ลลิตาเอ่ย
“เอามาเถอะๆ” คิมซองมินเอ่ยเสียงเรียบ พลางดึงแย่งกระดาษใบน้อยในมือเล็กๆของหญิงสาวออกไปทันที
“เอ๊ะ!! เอามานะคะ เดี๋ยวลิลลี่เช็กเองๆ” ลลิตาเอ่ยพลางพยายามจะแย่งกระดาษใบน้อยใบนั้นคืน
“เดี๋ยวช่วยไง ไม่เข้าใจหรือไง?!?!”คิมซองมินเอ่ยพร้อมชู กระดาษใบน้อยใบนั้นขึ้น เพื่อไม่ให้หญิงสาวตัวเล็กหยิบแย่งกลับคืนไปได้พลางคิด‘ตัวก็จิ๋วแค่นั้นยังจะพยายามะโแย่งของอีกนะ’
“เอาคืนมานะคะ!!! แล้วพวกพี่ๆ ก็ไปถ่ายรายการกันได้แล้วค่ะ!!!” ลลิตาเอ่ยพูดพร้อมพยายามะโแย่งกระดาษใบน้อยคืนมา
หญิงสาวพยายามแย่งคืนหลายต่อหลายครั้ง แต่ด้วยความสูงของคิมซองมินและการชูแขนของเขาแล้วด้วยนั้น… ทำให้หญิงสาวตัวเล็กแย่งกระดาษคืนไปไม่ได้สักที
“หยุดดื้อได้แล้วเราน่ะ ให้มันช่วยเถอะ” เฉินไท่หยางเอ่ย
“แต่นี่มันคือหน้าที่ของลิลลี่นะคะ แล้วพวกพี่ๆ ก็ยังต้องทำงานอยู่นะ นี่คือการทำงานนะคะ!!!”ลลิตาเอ่ยตอบ
“แล้วยังไง!?!?! เธอก็ใช่จะอ่านมันออกทั้งหมดนี่!!” คิมซองมินเอ่ยเสียงเรียบแล้วหันเช็กสิ่งของในรถเข็น
“แต่ …” ลลิตาเอ่ยต่อแต่ยังไม่ทันเอ่ยจบประโยค
“มึงจัดการยัยตัวจิ๋วนี่ทีไท่หยาง!!!” คิมซองมินเงยหน้าขึ้นเอ่ยเสียงเรียบ
“เออ … เอาน่ะ ให้พวกพี่ช่วยเถอะจะได้เสร็จเร็วๆ และครบถ้วนด้วยไง ไม่ดีเหรอจะได้ไม่โดนดุถ้าเกิดซื้อผิด!?!?” เฉินไท่หยางเอ่ย
“ก็ได้ค่ะ … ขอบคุณค่ะ” ลลิตาเอ่ยพร้อมก้มหัวเล็กน้อยเป็การขอบคุณ
5K
