บทที่ 19 : สมรภูมิโลหิตย้อมนภา กระบี่กลืนดาราสะบั้นิญญา!
ณ ประตููเาชั้นนอกแห่งสำนักกระบี่์ สถานที่ซึ่งเคยงดงามและเปี่ยมไปด้วยปราณิญญาบริสุทธิ์ บัดนี้ได้แปรสภาพกลายเป็ขุมนรกบนดินอย่างสมบูรณ์แบบ!
ท้องฟ้าที่เคยสดใสถูกบดบังด้วยหมอกพิษสีเขียวอมดำที่หมุนวนอย่างเกรี้ยวกราดประดุจพายุทอร์นาโด กลิ่นคาวเืผสมผสานกับกลิ่นเหม็นเน่าของพิษร้ายคละคลุ้งไปทั่วทุกอณูอากาศ พื้นศิลาหยกขาวที่ลานกระบี่รับอรุณถูกย้อมไปด้วยสีแดงฉาน ซากศพของศิษย์สำนักกระบี่์และศิษย์สำนักหมอกบรรพตนอนทับถมกันเป็ูเาเลากา เสียงปะทะของศาสตราวุธและเสียงกรีดร้องโหยหวนดังกึกก้องสอดประสานกันเป็บทเพลงมรณะ
"ต้านทานเอาไว้! อย่าให้พวกมันก้าวข้ามเส้นกำแพงกระบี่เข้ามาได้เป็อันขาด! ผู้ใดถอยหนี มีโทษปะา!"
เสียงตวาดก้องของผู้าุโคุมกฎดังกังวาน ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าและสิ้นหวัง ร่างกายของท่านเต็มไปด้วยาแฉกรรจ์ที่ถูกพิษกัดกร่อนจนเนื้อหลุดลุ่ย
เหนือลานประลองขึ้นไปบนท้องฟ้า ค่ายกล 'กระบี่เก้าสิบเก้าวิถีสังหาร' ที่เป็ปราการด่านสุดท้ายของสำนัก กำลังเปล่งแสงสว่างวาบต่อต้านการกัดกินของหมอกพิษมาร ทว่าแสงนั้นกลับริบหรี่ลงทุกขณะ รังสีดาบที่พุ่งทะยานออกไปถูกความมืดมิดของหมอกพิษกลืนกินจนหมดสิ้น
ใจกลางสมรภูมิบนนภา คือการปะทะกันของขุมกำลังระดับสูงสุด!
ท่านเ้าสำนักกระบี่์ ผู้มีระดับพลัง 'แก่นแท้ทองคำขั้นสูงสุด' ครึ่งก้าวสู่ิญญาก่อกำเนิด สวมชุดคลุมสีขาวที่บัดนี้ชุ่มโชกไปด้วยโลหิตของตนเอง สองมือตวัดกระบี่เล่มยาวปลดปล่อยรังสีทำลายล้าง ทว่าเบื้องหน้าของท่าน คือตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า...
'มั่วถู' ประมุขแห่งสำนักหมอกบรรพต! ชายชราในชุดคลุมสีดำสลักลวดลายกะโหลกโลหิต ผู้ลอยตระหง่านอยู่กลางอากาศด้วยกลิ่นอายพลังที่กดทับสัจธรรมฟ้าดิน ขอบเขต 'ิญญาก่อกำเนิดขั้นต้น'!
"ฮ่าฮ่าฮ่า! เ้าสำนักกระบี่์ เ้าดื้อรั้นไปก็ไร้ประโยชน์! ค่ายกลพิทักษ์ของพวกเ้ากำลังจะพังทลาย และชีวิตของพวกเ้าก็กำลังจะดับสูญ!"
ประมุขมั่วถูหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง มันสะบัดแขนเสื้อเพียงครั้งเดียว ปราณมารสีดำทะมึนก็ก่อตัวเป็กะโหลกั์นับสิบหัว พุ่งทะยานเข้ากระแทกรังสีดาบของเ้าสำนักจนแตกกระจายเป็เสี่ยงๆ!
ปังงง!
เ้าสำนักกระบี่์กระอักเืคำโต ร่างกายร่วงหล่นลงมากระแทกกับยอดเขาลูกหนึ่งจนหินผาถล่มทลาย ผู้าุโเจี้ยนและผู้าุโสูงสุดอีกสองท่านรีบพุ่งเข้าไปพยุงร่างของท่านไว้ ใบหน้าของทุกคนล้วนซีดเผือดและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
"ความห่างชั้นระหว่างแก่นแท้ทองคำกับิญญาก่อกำเนิดนั้น กว้างใหญ่ราวกับฟ้าและเหว... พลังของพวกเราไม่อาจสร้างาแให้มันได้เลยแม้แต่น้อย..." ผู้าุโเจี้ยนกัดฟันกรอด แววตาเต็มไปด้วยความเ็ปเมื่อเห็นศิษย์ในสำนักถูกล้มตายราวกับใบไม้ร่วง
มั่วถูลอยต่ำลงมา หยุดอยู่เหนือยอดเขาที่เหล่าแกนนำของสำนักกระบี่์รวมตัวกัน ั์ตาของมันฉายแววโเี้และอำมหิต
"ส่งตัวไอ้เด็กที่ชื่อ 'ซูหลงอวิ๋น' ออกมาให้ข้า! และมอบสมบัติาที่มันขโมยไปจากมิติลับคืนมา! หากพวกเ้ายอมจำนนแต่โดยดี ข้าอาจจะเมตตาเหลือทิ้งสายเืของสำนักพวกเ้าไว้เป็ทาสรับใช้สักสองสามคน ทว่าหากพวกเ้ายังดื้อดึง ข้าจะใช้ไฟมารแผดเผาิญญาของพวกเ้าทุกคนให้ทุกข์ทรมานไปนับหมื่นปี!"
เสียงตวาดของมั่วถูดังก้องไปทั่วอาณาบริเวณ หินผาและต้นไม้สั่นะเืด้วยอำนาจของิญญาก่อกำเนิด
ทว่า เ้าสำนักกระบี่์กลับหยัดกายลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบาก ท่านเช็ดคราบเืที่มุมปาก ั์ตาทอประกายเด็ดเดี่ยวแห่งวิถีกระบี่ที่ไม่มีวันยอมหักงอ
"สำนักกระบี่์ของเรา... ยืนหยัดด้วยความสง่างามมานับพันปี! ต่อให้ต้องตายจนิญญาแตกซ่าน ข้าก็ไม่มีวันส่งมอบศิษย์สืบทอดหลักให้แก่คนชั่วช้าเยี่ยงเ้า! มั่วถู... หากเ้าอยากได้ตัวเขา ก็ก้าวข้ามศพของข้าไปก่อนเถิด!"
"รนหาที่ตายนัก! ในเมื่อเ้าอยากเป็วีรบุรุษ ข้าก็จะสงเคราะห์ให้! จงแหลกเป็ผุยผงไปพร้อมกับสำนักสวะของเ้าซะ!"
มั่วถูเดือดดาลจนถึงขีดสุด มันยกมือขวาขึ้นชูเหนือศีรษะ หมอกพิษและปราณมารทั่วทั้งสมรภูมิถูกดึงดูดมารวมกันที่ใจกลางฝ่ามือของมัน ก่อเกิดเป็ 'ฝ่ามือมารกลืน์' ขนาดมหึมาที่ใหญ่โตบดบังูเาทั้งลูก! พลังทำลายล้างของกระบวนท่านี้ มากพอที่จะลบเกาะลอยฟ้าให้หายไปจากแผนที่ได้ในพริบตา!
เหล่าศิษย์และผู้าุโของสำนักกระบี่์ต่างหลับตาลง น้อมรับความตายที่กำลังจะมาเยือน ความหวังมลายหายไปจนสิ้น
ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ฝ่ามือมารั์กำลังจะฟาดทับลงมาบดขยี้ทุกสิ่งนั้นเอง...
ชิ้งงงงงง!!!
เสียงกระบี่กังวานก้องสะท้านฟ้าประดุจเสียงร้องของั์! เสียงนี้มิได้ดังมาจากผู้ใดในสมรภูมิ ทว่ามันพุ่งแหวกอากาศมาจากทิศทางของ 'ยอดเขาัผงาด' ที่อยู่ลึกเข้าไปในเขตหวงห้าม!
ซูมมมม!!!
ประกายแสงสีขาวทมิฬที่อัดแน่นไปด้วยความหนาวเหน็บอันเป็นิรันดร์และเจตจำนงกระบี่ที่คมกริบประดุจสายฟ้า พุ่งทะยานตัดข้ามขอบฟ้าประดุจดาวตก! ความมืดมิดของปราณกระบี่แหวกทำลายหมอกพิษมารจนเปิดเป็ทางยาวนับหมื่น
จั้ง!
พริบตาเดียว แสงนั้นก็พุ่งเข้ามาปะทะกับฝ่ามือมารกลืน์ของมั่วถูอย่างจัง!
บึ้มมมมมม!!!
เสียงะเิดังกัมปนาทยิ่งกว่าอสนีบาต์ฟาดลงมา! แรงปะทะทำให้พื้นที่มิติรอบด้านบิดเบี้ยวและปริร้าว ฝ่ามือมารั์ที่อัดแน่นด้วยพลังของิญญาก่อกำเนิด พลันหยุดชะงักงันกลางอากาศ ก่อนที่เกล็ดน้ำแข็งสีดำสนิทจะเกาะกุมลุกลามไปทั่วทั้งฝ่ามือ และแตกกระจายเป็เศษน้ำแข็งร่วงหล่นลงมาประดุจหิมะสีดำ!
"อะไรกัน!"
มั่วถูเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง มันััได้ถึงความหนาวเหน็บที่แทรกซึมผ่านการเชื่อมต่อของปราณยุทธ์เข้ามากัดกร่อนิญญาของมัน! มันรีบสะบั้นการเชื่อมต่อและทะยานร่างถอยหลังไปหลายสิบจั้ง จ้องมองไปยังทิศทางที่ปราณกระบี่พุ่งมา
ท่ามกลางเศษน้ำแข็งสีดำที่โปรยปราย เงาร่างในชุดคลุมสีขาวขลิบทองก็ค่อยๆ ลอยต่ำลงมาจากท้องฟ้า
บุรุษหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาทว่าเ็า ั์ตาสีดำสนิทดุจห้วงเอกภพ แผ่นหลังตั้งตรงดุจขุนเขา ในมือขวาถือกระบี่สีดำสนิทที่แผ่กลิ่นอายแห่งการทำลายล้างและหลุมดำออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน
ทุกย่างก้าวที่เขาเหยียบลงบนอากาศ ก่อเกิดเป็ระลอกคลื่นสีทองคำกระจายออกไป ผลักดันหมอกพิษมรณะให้ถอยร่นไปไกลลิบ
"ตาเฒ่า... เ้าร้องเรียกหาข้าจนคอหอยแทบแตก บัดนี้ข้ามายืนอยู่ตรงหน้าเ้าแล้ว เหตุใดจึงทำหน้าประหนึ่งเห็นผีเช่นนั้นเล่า?"
น้ำเสียงราบเรียบและเย่อหยิ่งของซูหลงอวิ๋น ดังก้องกังวานไปทั่วสมรภูมิ!
"ซู... ซูหลงอวิ๋น!"
เ้าสำนัก ผู้าุโเจี้ยน และศิษย์สำนักกระบี่์ทุกคนต่างอุทานออกมาพร้อมกัน ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อและปีติยินดี ทว่าเมื่อพวกเขาััได้ถึงกลิ่นอายพลังปราณที่แผ่ออกมาจากร่างของเด็กหนุ่ม ความปีติก็แปรเปลี่ยนเป็ความตกตะลึงจนแทบคลุ้มคลั่ง!
"ขะ... ขอบเขตสร้างรากฐาน! ซ้ำยังเป็ลมปราณที่หนักแน่นและบริสุทธิ์ถึงเพียงนี้! ทะเลลมปราณของเขาเป็สีทองคำ!" ผู้าุโเจี้ยนชี้มือสั่นเทิ้มไปยังซูหลงอวิ๋น
เพียงสิบกว่าวันที่ผ่านมา เด็กหนุ่มผู้นี้ยังเป็เพียงรวบรวมปราณขั้นที่เก้า ทว่าบัดนี้ เขากลับทะลวงเข้าสู่ขอบเขตสร้างรากฐานได้อย่างสมบูรณ์แบบ! ซ้ำยังมิใช่รากฐานธรรมดา แต่เป็รากฐานที่ทรงอำนาจจนสามารถทำลายกระบวนท่าของิญญาก่อกำเนิดได้!
มั่วถูจ้องเขม็งไปยังซูหลงอวิ๋น แววตาของมันเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นและความโลภที่ลุกโชน "ไอ้เด็กเดรัจฉาน! ในที่สุดเ้าก็ยอมมุดหัวออกมา! ดี! ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นต้นแล้วอย่างไร! ต่อหน้าิญญาก่อกำเนิดอย่างข้า เ้าก็เป็ได้แค่แมลงเม่าที่บินเข้ากองไฟเท่านั้น! ส่งเตาหลอมเทวะมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!"
"เตาหลอมเทวะงั้นรึ?" ซูหลงอวิ๋นหัวเราะเบาๆ "ของสิ่งนั้นหลอมรวมเป็หนึ่งเดียวกับข้าแล้ว หากเ้าอยากได้ ก็ลองล้วงเข้าไปหยิบในจุดตันเถียนของข้าดูสิ... ทว่า ข้าเกรงว่ามือของเ้าจะถูกสับจนแหลกละเอียดเสียก่อน"
"อวดดี! ฆ่ามัน!"
มั่วถูตวาดลั่น ไม่ลดตัวลงไปโจมตีด้วยตนเอง มันสั่งการให้ผู้าุโของสำนักหมอกบรรพตสามคน ที่มีระดับพลัง 'แก่นแท้ทองคำขั้นต้นและขั้นกลาง' พุ่งทะยานเข้าล้อมกรอบซูหลงอวิ๋น!
"ไอ้เด็กเมื่อวานซืน ยอมตายซะเถอะ! ค่ายกลพิษหมื่นอสรพิษสังหาร!"
ยอดฝีมือแก่นแท้ทองคำทั้งสามคนประสานอินอย่างพร้อมเพรียง ปลดปล่อยปราณพิษสีม่วงเข้มควบแน่นเป็อสรพิษั์นับหมื่นตัว พุ่งทะยานแหวกอากาศเข้ากัดกินซูหลงอวิ๋นจากทุกทิศทาง! รัศมีการโจมตีนี้ไร้ซึ่งช่องโหว่ หมายจะหลอมละลายเด็กหนุ่มให้กลายเป็น้ำเืในพริบตา!
"ศิษย์หลานซู ระวัง!" เ้าสำนักะโเตือนด้วยความร้อนใจ
ทว่า ซูหลงอวิ๋นกลับยืนเอามือไพล่หลังเพียงข้างเดียว ส่วนมือขวาที่ถือกระบี่กลืนเงา ค่อยๆ ยกขึ้นชี้ตรงไปยังกลุ่มอสรพิษพิษที่กำลังพุ่งเข้ามา
"พวกเ้าคงไม่เคยเห็น... ความมืดที่แท้จริงสินะ"
ั์ตาสีดำของซูหลงอวิ๋นแปรเปลี่ยนเป็ความมืดมิดที่ลึกล้ำประดุจเอกภพ! จุดตันเถียนสีทองคำเดือดพล่าน ปลดปล่อยพลังปราณสร้างรากฐานที่หนักแน่นประดุจขุนเขาไหลทะลักเข้าสู่กระบี่!
"เคล็ดกระบี่กลืนดาราทำลายล้างสิบทิศ... กระบวนท่าที่หนึ่ง กลืนแสงดับดารา!"
วูบ!!!
พริบตาที่ซูหลงอวิ๋นตวัดกระบี่ฟาดฟันออกไป แสงสว่างในรัศมีพันจั้งก็ถูกตัดขาดและสูบกลืนหายไปจนหมดสิ้น! ความมืดมิดอันเป็สัมบูรณ์เข้าปกคลุมสมรภูมิ!
ณ ปลายกระบี่ของเขา ปรากฏหลุมดำขนาดย่อมที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง แรงดึงดูดมหาศาลที่ไม่อาจต้านทานได้ ะเิออกมากวาดต้อนทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่เบื้องหน้า!
ซูมมมม!!!
อสรพิษพิษนับหมื่นตัวที่พุ่งเข้ามา เมื่อัักับรัศมีของหลุมดำ กลับสลายกลายเป็เพียงละอองฝุ่นและถูกดูดกลืนหายไปในความว่างเปล่าอย่างไร้ร่องรอย! ไร้ซึ่งเสียงปะทะ ไร้ซึ่งการะเิ มีเพียงการ 'ถูกลบหายไป' อย่างสมบูรณ์แบบ!
"เป็ไปไม่ได้! วิชากระบี่อันใดกันถึงสามารถกลืนกินพลังปราณแก่นแท้ทองคำได้!"
ผู้าุโทั้งสามคนเบิกตากว้างด้วยความสยดสยองสุดขีด ทว่าความหวาดกลัวของพวกมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!
แรงดึงดูดของกระบี่กลืนดารามิได้หยุดเพียงแค่พลังโจมตี แต่มันพุ่งเป้าไปที่ร่างของผู้าุโทั้งสามโดยตรง! ร่างกายของพวกมันถูกกระชากอย่างรุนแรง ลอยละลิ่วเข้าไปหาหลุมดำที่ปลายกระบี่ของเด็กหนุ่มอย่างไม่อาจขัดขืน!
"ประมุข! ช่วยพวกเราด้วย!" พวกมันกรีดร้องโหยหวน พยายามะเิพลังแก่นแท้ทองคำเพื่อดิ้นรน ทว่าต่อหน้าอำนาจแห่งจักรพรรดิเทพยุทธ์ พลังของพวกมันก็ไม่ต่างจากเด็กทารกที่พยายามผลักูเา!
"ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!"
ซูหลงอวิ๋นสะบัดข้อมือเบาๆ รังสีดาบสีดำทมิฬสามสายพุ่งวาบตัดผ่านความมืดมิด ทะลวงร่างของยอดฝีมือแก่นแท้ทองคำทั้งสามคนจนขาดสะบั้นเป็สองท่อน!
อักขระกลืนิญญาบนใบกระบี่สว่างวาบ สูบกลืนเืและแก่นแท้ทองคำของพวกมันเข้าไปจนแห้งเหี่ยว ร่างไร้ิญญาแหลกสลายกลายเป็เถ้าถ่านก่อนจะตกลงสู่พื้นดิน!
เพียงกระบี่เดียว... สังหารสามแก่นแท้ทองคำประดุจเด็ดดอกไม้!
ความเงียบงันระดับป่าช้าเข้าครอบงำสมรภูมิอีกครั้ง! ศิษย์ของสำนักหมอกบรรพตที่เหลือรอดต่างขาสั่นพั่บๆ อาวุธหลุดร่วงจากมือโดยไม่รู้ตัว พวกมันกำลังเผชิญหน้ากับเทพสังหารที่แท้จริง!
"ทะ... ทรงพลังเกินไปแล้ว... นี่คือศิษย์สืบทอดหลักอันดับหนึ่งของพวกเราจริงๆ หรือ..." ศิษย์สำนักกระบี่์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความสิ้นหวังเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความฮึกเหิมที่เดือดพล่านในสายเื!
มั่วถูยืนอ้าปากค้าง ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความโกรธแค้นที่ไม่อาจระงับได้ "ไอ้เด็กนรก! กล้าสังหารผู้าุโของข้าต่อหน้าต่อตา! ข้าจะสับเ้าเป็หมื่นชิ้น!"
"ดี! เข้ามาเลยตาเฒ่า! ข้ากำลังรอให้เ้ามาเป็หินลับกระบี่ของข้าอยู่พอดี!"
ซูหลงอวิ๋นคำรามก้อง เขามิได้ตั้งรับ ทว่ากลับพุ่งทะยานร่างเข้าหาิญญาก่อกำเนิดอย่างโอหัง!
"เพลิงเยือกแข็งกระดูกปรโลก... หลอมรวม!"
พริบตานั้น เพลิงสีขาวบริสุทธิ์ก็ลุกโชนขึ้นปกคลุมทั่วร่างของเด็กหนุ่มและใบกระบี่กลืนเงา อุณหภูมิในสมรภูมิลดฮวบลงจนถึงจุดเยือกแข็ง เกล็ดน้ำแข็งสีดำเกาะกุมไปทั่วท้องฟ้า!
มั่วถูมิกล้าประมาทอีกต่อไป มันรู้ดีว่าเพลิงสีขาวนั่นคือเพลิงิญญาที่สามารถแช่แข็งได้กระทั่งิญญา! มันคำรามลั่น เปิดใช้ 'อาณาเขติญญาก่อกำเนิด' อย่างสมบูรณ์แบบ!
"อาณาเขตมารพิษหมื่นบรรพต!"
คลื่นพลังสีม่วงดำแผ่ขยายออกจากร่างของมั่วถู ครอบคลุมพื้นที่รัศมีสิบลี้ ภายในอาณาเขตนี้ กฎเกณฑ์ของฟ้าดินถูกบิดเบือน พิษร้ายสามารถกัดกร่อนได้กระทั่งมิติและกาลเวลา! ูเาหมอกพิษนับสิบลูกพุ่งทะยานขึ้นจากพื้นดิน บีบอัดเข้าหาซูหลงอวิ๋นจากทุกทิศทาง!
"อาณาเขติญญาก่อกำเนิดงั้นรึ? ก็แค่กรงขังกระจอกๆ!"
ซูหลงอวิ๋นหัวเราะเย้ยหยันทะเลลมปราณสีทองคำเดือดพล่านจนถึงขีดสุด เขาชูกระบี่ขึ้นเหนือศีรษะ เจตจำนงกระบี่าที่หลอมรวมกับแิแห่งการทำลายล้าง ปะทุขึ้นทะลวงขีดจำกัด!
"เคล็ดกระบี่กลืนดาราทำลายล้างสิบทิศ... กระบวนท่าที่สอง..."
ั์ตาสีทองของจักรพรรดิเทพยุทธ์เปิดกว้าง ซูหลงอวิ๋นฟาดฟันกระบี่ลงมาเบื้องหน้าอย่างสุดกำลัง!
"ทลาย์สะบั้นเอกภพ!"
บึ้มมมมมมมมมมมม!!!!!
รังสีดาบสีดำทมิฬขนาดมหึมาที่แฝงไปด้วยพลังทำลายล้างระดับสูงสุด พุ่งทะยานแหวกมิติออกเป็สองซีก! ปราณกระบี่นี้มิใช่การตัดผ่านสสาร ทว่ามันคือการ 'ลบล้าง' กฎเกณฑ์!
อาณาเขติญญาก่อกำเนิดที่มั่วถูภาคภูมิใจ เมื่อปะทะกับกระบี่ทลาย์ กลับแตกร้าวประดุจกระจกบางๆ และแหลกสลายเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อยในพริบตา! ูเาหมอกพิษนับสิบลูกถูกรังสีดาบบดขยี้จนหายไปในความว่างเปล่า!
"อ๊ากกกกก!"
มั่วถูหลั่งเืออกจากเจ็ดทวาร! การถูกทำลายอาณาเขตอย่างรุนแรง ทำให้ิญญาก่อกำเนิดของมันได้รับาเ็สาหัส! มันพยายามจะใช้มิติหลบหนี ทว่ากระบี่ของซูหลงอวิ๋นได้ล็อกเป้าหมายิญญาของมันเอาไว้แล้ว!
ฉัวะ!!!
รังสีดาบสีดำทมิฬพุ่งทะลวงตัดผ่านร่างของประมุขสำนักหมอกบรรพตั้แ่ไหล่ขวาเฉียงลงไปถึงเอวซ้าย!
เืสีแดงสดพุ่งกระฉูด ร่างของิญญาก่อกำเนิดถูกผ่าออกเป็สองซีก! ทว่าสำหรับิญญาก่อกำเนิด กายเนื้อพังทลายมิใช่ความตายที่แท้จริง ทารกิญญา (Nascent Soul) ขนาดเท่ากำปั้นที่เปล่งแสงสีม่วง รีบพุ่งทะยานออกจากหน้าอกของมั่วถู หมายจะฉีกมิติหลบหนี!
"คิดจะหนีรึ? สายไปแล้ว!"
ซูหลงอวิ๋นยื่นมือซ้ายออกไป เพลิงเยือกแข็งกระดูกปรโลกพุ่งทะยานออกไปเป็สายโซ่สีขาว เข้ามัดรัดทารกิญญาของมั่วถูเอาไว้อย่างแ่า!
"ม่ายยยย! ปล่อยข้า! ซูหลงอวิ๋น! ข้ายอมแพ้แล้ว! ข้ายอมจำนน!" ทารกิญญากรีดร้องด้วยความเ็ปสุดแสน เมื่อถูกเพลิงิญญาแช่แข็ง
"ผู้พ่ายแพ้ ย่อมไม่มีสิทธิ์ต่อรอง!"
ซูหลงอวิ๋นกระชากสายโซ่เพลิง ดึงทารกิญญาเข้ามาหาตัว ก่อนจะบีบมันไว้ในฝ่ามือ! อำนาจของเคล็ดวิชากลืนนภาผลาญจักรวาล ะเิออกบดขยี้จิติญญาของประมุขสำนักหมอกบรรพตจนแหลกสลายกลายเป็เพียงพลังงานบริสุทธิ์!
ปัง!
ทารกิญญาแตกสลาย ปิดตำนานประมุขสำนักผู้ยิ่งใหญ่แห่งแคว้นวายุคลั่ง!
มัจจุราชชุดขาวค่อยๆ ร่อนลงมาเหยียบพื้นศิลาที่เต็มไปด้วยเื เขาเก็บกระบี่กลืนเงาเข้าฝัก ั์ตาสีดำสนิทกวาดมองเหล่ายอดฝีมือและกองทัพสำนักหมอกบรรพตที่เหลือรอด ซึ่งบัดนี้คุกเข่าหมอบกราบอยู่กับพื้น ตัวสั่นงันงกประดุจลูกนกตกน้ำ
"ประมุขของพวกเ้าตกตายแล้ว... มีผู้ใดอยากจะตามมันไปอีกหรือไม่?"
คำถามราบเรียบทว่าเย็นเยียบประดุจเสียงกระซิบจากยมทูต ดังก้องสะท้านไปทั่วสมรภูมิ
1K
