ทหารสองนายเดินนำหน้าชายชราและเด็กหนุ่ม แนะนำสถานที่ต่างๆในเมืองชั้นสาม ผ่านไปหนึ่งชั่วยามก็มีทหารอีกสองนายรีบวิ่งเข้ามาหาชายชราและเด็กหนุ่ม ทั้งสามพูดคุยกันไม่นาน ทหารทั้งสี่ก็พาทั้งสองปู่หลานไปดูบ้านเช่าสำหรับเปิดร้านยา ทั้งหกคนเดินย้อนกลับทางเดิม ไม่นานก็เจอบ้านหลังใหญ่ ป้ายไม้ทางเข้าแกะสลักอักษรร้านยา สภาพบ้านถูกทิ้งไว้นานหลายปี ด้านหน้ามีชายหนุ่มอายุประมาณสามสิบปี รูปร่างสมส่วนมีมัดกล้ามเล็กน้อย สวมชุดสีเทาปักรูปภาพเมฆสีขาวอยู่ที่ชายเสื้อ มือขวาถือพัดไม้ไผ่สีดำ
“ พวกท่านมากันแล้ว ข้ามีนามว่ามู่ซุนกวน เป็เ้าของร้านยาหลังนี้ เ้าของเดิมติดหนี้ตระกูลมู่เรา คิดยกร้านแห่งนี้ให้แทนหนี้ พวกข้าจึงต้องยึดร้านยาแห่งนี้แทน เข้าไปดูด้านในเถอะขอรับข้าจะได้เล่ารายละเอียดของร้านยาหลังนี้ ”
ชายชราเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ยกมือรับการคารวะ
“ รบกวนคุณชายมู่ซุนกวนนำทางเถอะ ”
“ เชิญท่านผู้เฒ่าขอรับ ”
สิ้นเสียงของเนี่ยกัง มู่ซุนกวนก็ผายมือเชิญเนี่ยกังเข้าไปด้านในร้านขายยา ด้านในจัดแบ่งเป็ส่วนๆอย่างชัดเจน มีส่วนของตู้สำหรับโชว์เม็ดยา และส่วนที่เป็สมุนไพร อีกฝั่งจะเป็ส่วนของที่สำหรับคิดเงิน ใกล้ๆเป็ที่ใช้สำหรับตรวจดูอาการเจ็บป่วยเบื้องต้น เนี่ยฟงเดินเล่นชมพื้นที่ชั้นล่างอยู่นาน จนได้ยินเสียงเอ่ยถามจาก้าชั้นสองเนี่ยฟงรีบขึ้นบันได
“ เ้าชอบที่นี่หรือไม่ลูกฟง ”
“ ชอบมากขอรับท่านปู่ ”
เนี่ยกังหันไปมองมู่ซุนกวน
“ ท่านมู่ซุนกวน เอาเป็ว่าพวกข้าทั้งสองขอซื้อร้านยาแห่งนี้ ”
มู่ซุนกวนได้ยินก็ยกยิ้มดีใจ
“ เช่นนั้นเรามาทำสัญญาซื้อขายกันเถอะขอรับ ”
เมื่อกล่าวจบมู่ซุนกวนก็ตบมือสามที่ คนรับใช้อีกสองนายก็รีบวิ่งเข้ามาพร้อมกับนำกระดาษที่ลงตราประทับเรียบร้อยนำมาให้เนี่ยกัง
“ เช่นนั้นพวกท่านจะจ่ายเงินด้วยสิ่งใด ”
เด็กหนุ่มเนี่ยฟงรีบเอ่ยถามมู่ซุนกวน
“ พวกข้าขอจ่ายเป็เม็ดยาหรือแก่นพลังปราณได้หรือไม่ ”
“ ได้ขอรับคุณชาย เพียงแต่ว่าของชิ้นนั้นต้องมีราคาเท่าเทียบกับร้านยาแห่งนี้ ”
เด็กหนุ่มยกยิ้ม
“ เช่นนั้นท่านกล่าวมาเถอะว่าร้านยาแห่งนี้ราคาของมันเท่าไร ”
มู่ซุนกวนยกมือขวาขึ้นมาพร้อมกับให้ดูหลังมือที่เป็รอยแผลเป็ขนาดใหญ่ เมื่อถอดเสื้อออกก็เห็นเป็รอยแผลเป็ั้แ่หลังมือขวายาวไปจนถึงหัวไหล่ เนี่ยฟงแสยะยิ้ม แอบสะบัดมือขวานำขวดยาสีขาวนวลออกมือไว้ในมือ ค่อยๆเดินแอบด้านหลังของเนี่ยกัง
“ ตัวข้าได้รับาเ็จากสัตว์อสูร พวกทหารแจ้งต่อข้าว่าพวกท่านมีเม็ดยาที่รักษาาแได้จนหายสนิท พวกท่านพอมียารักษาาแของข้าหรือไม่ ”
เนี่ยฟงหันมามองเนี่ยกัง
“ ท่านปู่ เชิญท่านคุยธุระของท่านเถอะ ข้าจะออกไปหาอะไรทาน ข้าหิวแล้ว ”
“ เอาสิ เช่นนั้นเ้าออกไปรอปู่ที่ด้านนอกก่อนก็แล้วกัน”
ทันทีที่เนี่ยฟงเดินออกไปเนี่ยกังก็หันมามองมู่ซุนกวน
“ ท่านมู่ซุนกวน เม็ดยาพอมี แต่ราคาเม็ดยาแพงกว่าร้านยาแห่งนี้มากมัก เพราะส่วนผสมนั้นหายาก อีกอย่างาแของท่านยุ่งยากพอสมควร เอาเป็ว่าข้าจะรักษาาแให้ท่านก็แล้วกัน ส่วนจะคุ้มกับราคาของเม็ดยาหรือไม่ ให้ท่านทดลองดูเองเถอะขอรับ ”
ชายชรานามว่าเนี่ยกัง นำขวดยาออกมาหนึ่งขวดยกขึ้นชู
“ ในขวดยา มียาอยู่สองเม็ด เม็ดสีดำให้ทาน ส่วนเม็ดสีแดงให้ขยี้ใส่าแ แน่นอนว่าาแของท่าน ท่านต้องกรีดให้มันเป็แผลสดเสียก่อน รุ่งเช้าท่านส่งคนหาตามหาพวกข้าได้ พวกข้ายังคงพักที่เมืองแห่งนี้ หากไม่มีสิ่งใดแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน ”
ชายชราเนี่ยกังก็เดินออกจากร้านยา ปล่อยทิ้งให้มู่ซุนกวนจ้องมองขวดยาสีขาวนวล มู่ซุนกวนรีบเดินออกมาจากร้านยา พบเห็นทหารทั้งสี่ยังคงยืนอยู่
“ พวกเ้าเห็นจริงหรือไม่ว่าเป็ยาของชายชราเนี่ยกังนั่นเป็ของจริง ”
ทหารสองนายยกมือให้แก่มู่ซุนกวนดู
“ พวกข้าทั้งสองได้รับาเ็จากเกราะสายฟ้าที่สร้างจากอักขระศักดิ์สิทธิ์ จากเด็กหนุ่มเนี่ยฟง ตอนนี้หายดีแล้วขอรับ เื่นี้พวกข้ายืนยันได้ ”
มู่ซุนกวนยังคงคิดมากนำขวดยาออกมาแล้วเปิดจุกยานำเป็ดยาทั้งสองเม็ดออกมาดู ทหารผู้หนึ่งรีบเอ่ยต่อมู่ซุนกวน
“ ยาเม็ดสีแดงเป็ของจริงแน่นอนขอรับ ”
165
