ความรู้สึกเหมือนร่วงหล่นจากตึกสิบชั้นสิ้นสุดลงเมื่อกระแสลมหมุนที่ไคโตะสร้างขึ้นช่วยชะลอความเร็ว ก่อนที่พวกเขาทั้งหมดจะกระแทกลงสู่ผิวน้ำที่เย็นเฉียบ
ตูม!!
ไคโตะตะเกียกตะกายขึ้นมาจากน้ำ แบกร่างที่หมดสติของเซ็ตสึนะขึ้นไปบนฝั่งที่เป็พื้นหินชื้นแฉะ บรรยากาศรอบตัวมืดมิด มีเพียงแสงเรืองรองจางๆ จากมอสสีฟ้าที่เกาะตามผนังถ้ำ
“พี่สาว! พี่สาว! ได้ยินผมไหม!?” ไคโตะตบแก้มเธอเบาๆ ตัวเธอเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็ง ริมฝีปากเริ่มเปลี่ยนเป็สีม่วง
“แย่แล้ว... แผลลึกมาก แถมเสียเืเยอะเกินไป” ยูนะที่ตามขึ้นมาดูแผลที่ไหล่ซ้ายของเซ็ตสึนะ หน้าถอดสี “ขืนปล่อยไว้แบบนี้ พี่สาวตายแน่!”
“ทำยังไงดี... ยูนะ! เธอเป็พ่อค้าข่าว เธอรู้วิธีรักษาใช่ไหม!?” ไคโตะหันไปเขย่าตัวเด็กสาวเผ่าสมิงอย่างบ้าคลั่ง
“ใจเย็นๆ ก่อนเ้าบ้า!” ยูนะตั้งสติ เธอสูดจมูกฟุดฟิด “กลิ่นนี้... ใช่แล้ว! ในความโชคร้ายยังมีโชคดี! แถวนี้มี ‘หญ้าเกล็ดั’ (Dragon Scale Herb) ขึ้นอยู่!”
ยูนะชี้ไปที่ดงสมุนไพรสีแดงสดที่ขึ้นอยู่ริมน้ำ “มันเป็สมุนไพรห้ามเืและสมานแผลชั้นยอด! นายรีบถอดเสื้อพี่สาวออกเร็วเข้า! เค้าจะไปเคี้ยวยามาให้!”
“ถะ-ถอดเสื้อ!?” ไคโตะชะงัก
“จะมัวอายอะไรเล่า! อยากให้พี่สาวตายรึไง!” ยูนะตวาดลั่น ก่อนจะวิ่งไปเก็บสมุนไพร
ไคโตะกัดฟันแน่น ‘ใช่... ไม่ใช่เวลามาคิดเื่บ้าๆ แล้ว’
มือที่สั่นเทาของเขาเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อสูทนักเรียนที่ชุ่มไปด้วยเืและน้ำ... เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เคยสะอาด ตอนนี้ย้อมไปด้วยสีแดงฉาน
เขาค่อยๆ ถอดเสื้อของเธอออก เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่ตัดกับรอยแผลเหวอะหวะน่ากลัวที่พาดผ่านหัวไหล่ซ้ายไปจนถึงเนินอก...
ไคโตะกลืนก้อนสะอื้นลงคอ เขาฉีกชายเสื้อตัวเองมาชุบน้ำเช็ดคราบเืรอบๆ แผลอย่างระมัดระวังที่สุด ทุกััที่โดนตัวเธอ เขารู้สึกผิดจับใจ
‘เพราะเราอ่อนแอ... เพราะเราปกป้องเธอไม่ได้...’
“ยามาแล้ว!” ยูนะวิ่งกลับมาพร้อมกับสมุนไพรที่เคี้ยวจนละเอียด “โปะลงไปที่แผลเลย! มันจะแสบหน่อยนะ!”
ไคโตะรับยามา แล้วกดลงไปที่ปากแผลสดๆ
“อึก...” เซ็ตสึนะครางเบาๆ ด้วยความเ็ปทั้งที่ยังหลับตา ร่างกายเธอกระตุกเกร็ง
“ทนหน่อยนะครับพี่สาว... ขอร้องล่ะ...” น้ำตาของไคโตะหยดลงบนแก้มของเธอ
หลังจากพันแผลเสร็จ อาการของเซ็ตสึนะยังไม่ดีขึ้น ตัวเธอยังคงสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บจากน้ำในถ้ำใต้ดินและอาการช็อค
“ตัวเย็นเฉียบเลย...” ไคโตะจับมือเธอ “ทำยังไงดี ก่อกองไฟแถวนี้ไม่ได้ด้วย (เดี๋ยวควันไปเรียกมอนสเตอร์)”
ยูนะมองไคโตะ แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่
“ช่วยไม่ได้นะ... นายต้องเป็ ‘เตาผิง’ ให้พี่สาวแล้วล่ะ”
“หา?”
“ใช้ความร้อนจากร่างกายไงเล่า!” ยูนะหน้าแดงนิดๆ “ถอดเสื้อนายออก แล้วกอดพี่สาวไว้ให้แน่นที่สุด! ถ่ายเทความร้อนไปให้เธอ... นี่เป็วิธีเดียวที่จะช่วยไม่ให้เธอหนาวตาย!”
ไคโตะมองร่างที่สั่นเทาตรงหน้า... ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
เขาถอดเสื้อที่เปียกชุ่มของตัวเองออก โยนไปกองไว้ข้างๆ แล้วขยับตัวเข้าไปโอบกอดร่างกึ่งเปลือยท่อนบนของเซ็ตสึนะไว้ในอ้อมแขน
ผิวััที่แนบชิดกัน... หน้าอกนุ่มหยุ่นที่เบียดกับแผงอกของเขา... กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่...
แต่ในวินาทีนี้ ไคโตะไม่มีความคิดอกุศลเลยแม้แต่น้อย เขามีแต่ความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะส่งมอบความอบอุ่นทั้งหมดในชีวิตให้เธอ
“อุ่นขึ้นไหมครับ...” เขากระซิบข้างหูเธอ กอดเธอแน่นขึ้นอีกนิด
ผ่านไปสักพัก... ลมหายใจของเซ็ตสึนะเริ่มสม่ำเสมอขึ้น อาการสั่นเริ่มหายไป สีเืฝาดเริ่มกลับคืนสู่ใบหน้า
ยูนะที่นั่งกอดเข่ามองอยู่ห่างๆ ยิ้มบางๆ
“ปลอดภัยแล้วล่ะ...”
เธอมองภาพชายหนุ่มที่กอดหญิงสาวไว้แน่นท่ามกลางความมืดมิดของถ้ำใต้ดิน แสงเรืองรองจากมอสสะท้อนเงาของทั้งคู่ดูราวกับภาพวาด
ไคโตะไม่ได้หลับ... เขานั่งพิงผนังถ้ำ กอดเซ็ตสึนะไว้ตลอดทั้งคืน สายตาจ้องมองไปในความมืดด้วยความมุ่งมั่นที่ลุกโชน
‘ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธออีก... ไม่ว่าจะเป็ตระกูลเบลซ หรือมอนสเตอร์หน้าไหน...’
‘ฉันจะแข็งแกร่งขึ้น... แข็งแกร่งจนปกป้องทุกคนได้ด้วยมือคู่นี้!’
2K
