บทที่สิบสาม
ความสัมพันธ์วัยเด็ก
ไม่นาหลังจากที่หวังข่ายกลับมาเขาก็พบว่าบุตรสาวของเ้ากรมการคลังหลิวผิงผิงมารอพบเขาเขาอยู่ที่หน้าประตูจวนเมื่อพ่อบ้านเปิดประตูให้นางก็วิ่งเข้ามาหาเขาทันทีพร้อมด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น
"หวังข่าย…เ้ากลับมาแล้ว"หลิวผิงผิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หวานหยดย้อยพลางยิ้มอย่างสดใส"ข้าเห็นว่าเ้ากลับมาเหนื่อย ๆ เลยรีบมาหาทันทีข้าเตรียมอาหารไว้ให้เ้าแล้ว"
"ผิงผิง…ขอบคุณที่เป็ห่วงข้า"หวังข่ายตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ
"ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปกินข้าวกันเถอะ"หลิวผิงผิงชวน
"อืม"หวังข่ายตอบรับอย่างยินดี
เมื่อเห็นว่าหวังข่ายยอมรับความปรารถนาดีของนางหลิวผิงผิงก็ยิ้มอย่างปลื้มปิตินางรีบนำเข้าไปที่ห้องรับแขกและจัดอาหารที่เตรียมมาไว้บนโต๊ะอาหารที่จัดมาเต็มโต๊ะล้วนแสดงถึงความพยายามของนางที่จะทำให้เขาพึงพอใจ
หลิวผิงผิงแอบชอบหวังข่ายมาั้แ่เด็กความรู้สึกนั้นก่อตัวขึ้นในหัวใจของนางเมื่อครั้งที่บิดาพามาเที่ยวเล่นที่จวนอัครเสนาบดีในวัยเยาว์ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเริ่มต้นขึ้นด้วยความเป็สหาย ทั้งสองเล่นด้วยกันวิ่งเล่นในสวนและพูดคุยกันอย่างสนิทสนม หลิวผิงผิงรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยเมื่ออยู่ใกล้หวังข่ายในขณะที่หวังข่ายเองกลับมองว่านางเป็เพียงสหายผู้หนึ่ง
เวลาผ่านไปหลิวผิงผิงเติบโตเป็หญิงสาวที่งดงามและมีเสน่ห์แต่ความรู้สึกในใจของนางต่อหวังข่ายยังคงเหมือนเดิมทุกครั้งที่บิดาพามาที่จวนอัครเสนาบดีนางจะรอคอยอย่างใจจดใจจ่อและมักจะทำอาหารที่เขาชอบนำมาให้เขาชิมด้วยความหวังว่าเขาจะรู้สึกถึงความใส่ใจและความรักที่นางมีต่อเขา
วันนี้หลี่รุ่ยหลินมีเื่สำคัญที่จะขอคำปรึกษาจากคนรักนางจึงมาที่จวนของเขาโดยที่ไม่ได้บอกล่วงหน้าเมื่อหลี่รุ่ยหลินก้าวเข้าสู่ห้องโถงของจวนนางก็สังเกตเห็นบรรยากาศที่ผิดปกติในทันทีกลิ่นอาหารที่ยังคงหอมกรุ่นลอยตลบอบอวลในอากาศและเสียงพูดคุยอย่างเบาๆ ทำให้หลี่รุ่ยหลินหยุดชะงักก่อนจะก้าวไปข้างในจนเมื่อมาถึงหน้าประตูจึงเห็นภาพที่ทำให้หัวใจของนางเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้
หลิวผิงผิงนั่งอยู่ข้างหวังข่ายทั้งสองกำลังรับประทานอาหารร่วมกันในบรรยากาศที่ดูอบอุ่นและใกล้ชิดหลี่รุ่ยหลินรู้สึกได้ถึงความอึดอัดที่เกิดขึ้นในใจทันทีนางพยายามควบคุมความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาแต่กลับทำได้ยากนัก
หลิวผิงผิงเมื่อเห็นหลี่รุ่ยหลินก็หยุดชะงักเล็กน้อยดวงตาของนางฉายแววเยาะเย้ยและสะใจเล็กๆนางรู้ว่าหลี่รุ่ยหลินคือผู้ที่หวังข่ายให้ความสำคัญและนางก็พอใจที่จะทำให้หลี่รุ่ยหลินรู้สึกถึงความไม่พอใจในสถานการณ์นี้
บรรยากาศในห้องโถงเริ่มเคร่งเครียดขึ้นหวังข่ายััได้ถึงความเปลี่ยนแปลงนี้ทันทีเขาเงยหน้าขึ้นจากชามอาหารและพบว่าหลี่รุ่ยหลินยืนอยู่ที่ประตู
"รุ่ยหลิน"หวังข่ายเอ่ยขึ้นน้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงด้วยความเป็ห่วงกลัวว่านางจะรู้สึกไม่ดีที่เห็นเขาอยู่กับหลิวผิงผิง
หลี่รุ่ยหลินนิ่งเงียบสักพักก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบๆ"ข้ามีเื่ที่สำนักคุ้มภัยจะมาปรึกษา"
หวังข่ายรีบลุกขึ้นจากที่นั่งและก้าวเข้าไปหา“รุ่ยหลิน…ให้ข้าอธิบายทุกอย่างให้เ้าฟังก่อน”
ในขณะที่หลี่รุ่ยหลินพยายามควบคุมความรู้สึกที่ปะทุขึ้นก็เห็นสายตาของหลิวผิงผิงที่มองมาที่นางเป็สายตาที่เต็มไปด้วยความเยาะเย้ยและท้าทายหลี่รุ่ยหลินจึงไม่ยอมให้ตนเองแสดงความอ่อนแอออกมานางตอบกลับไปด้วยสายตาที่แข็งกร้าวและเยือกเย็น
ทั้งสองต่างมองกันอย่างไร้คำพูดแต่ในสายตานั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยายหลิวผิงผิงรู้ดีว่าตนเองมีความได้เปรียบในสถานการณ์นี้จึงจงใจแสดงความอ่อนโยนและใส่ใจต่อหวังข่ายเพื่อให้หลี่รุ่ยหลินรู้สึกถูกคุกคาม
ในที่สุดหลี่รุ่ยหลินก็หันหลังกลับเตรียมจะจากไปนางรู้สึกถึงความอึดอัดที่ไม่สามารถอยู่ในห้องนี้ต่อไปได้หัวใจของนางเต็มไปด้วยความหึงหวงและความเศร้าแต่ก่อนที่นางจะก้าวออกจากห้องหวังข่ายก็รีบคว้ามือของนางไว้
“รุ่ยหลิน…ได้โปรดรอก่อนข้าขอพูดให้เ้าเข้าใจ” หวังข่ายกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงใจ
หลี่รุ่ยหลินไม่พูดอะไรแต่มองหวังข่ายและหลิวผิงผิงด้วยสายตาที่เฉียบคมก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับหวังข่ายที่ยังจับมือของนางไว้
"รุ่ยหลิน…ข้าขอโทษที่ทำให้เ้ารู้สึกไม่สบายใจ"หวังข่ายกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังขณะที่ทั้งสองเดินไปยังสวนเล็กๆ ในจวน"เื่ระหว่างข้ากับผิงผิงนั้นไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่าคำว่าสหายข้าไม่เคยคิดจะมีความสัมพันธ์อื่นนอกจากสหายกับนาง"
หลี่รุ่ยหลินหยุดเดินและหันไปมองเขาดวงตาของนางเต็มไปด้วยความสับสนและความกังวลใจ"แต่ข้ารู้สึกว่านางไม่ได้มองท่านเพียงแค่สหายนางแสดงออกชัดเจนว่าชอบท่านและข้าก็ไม่อาจไว้ใจนางได้"
"ข้าเข้าใจความกังวลของเ้าแต่ข้าอยากให้เ้าเชื่อมั่นในตัวข้าข้ายืนยันได้ว่าใจของข้ามีเพียงเ้าเท่านั้น" หวังข่ายกล่าว
คำพูดของหวังข่ายทำให้หลี่รุ่ยหลินรู้สึกอุ่นใจขึ้นแต่ความไม่สบายใจเกี่ยวกับหลิวผิงผิงยังคงมีอยู่"ข้าเข้าใจแต่ก็ยังอดเป็ห่วงไม่ได้อยู่ดี"
หวังข่ายยิ้มเล็กน้อยและจับมือนางเบาๆ"ข้าสัญญาว่าจะดูแลความรู้สึกของเ้าจะไม่ให้สิ่งใดมาเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ของเราได้"
นางพยักหน้ารับเมื่อทั้งสองกลับไปที่ห้องอาหารหวังข่ายจึงชวนหลี่รุ่ยหลินนั่งร่วมโต๊ะอาหารกับหลิวผิงผิง“เ้านั่งก่อนเถอะ กินข้าวด้วยกัน”
หลี่รุ่ยหลินพยายามที่จะวางตัวอย่างสงบนั่งลงที่โต๊ะและยิ้มเล็กน้อยแต่หลิวผิงผิงที่นั่งอยู่ก่อนแล้วกลับทำหน้าบึ้งตึงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดแต่ก็พยายามปิดบังความไม่พอใจด้วยการยิ้มตอบอย่างเสแสร้งเช่นที่นางทำเป็ประจำ
“แม่นางหลี่”หลิวผิงผิงเอ่ยขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูสุภาพ แต่แฝงด้วยความเ้าเล่ห์“ข้าเพียงแค่อยากจะบอกกับเ้าว่าข้าสนิทกับหวังข่ายมาั้แ่เด็ก เราเล่นด้วยกันโตมาด้วยกันและข้ารู้จักเขาดีมาก”
เมื่อได้ฟังคำพูดนั้นแล้วหลี่รุ่ยหลินก็รู้สึกถึงความข่มเหงที่แฝงอยู่ในคำพูดของหลิวผิงผิงแต่นางไม่แสดงอาการใดๆ เพียงแค่ยิ้มเล็กน้อยและตอบกลับด้วยน้ำเสียงสงบ"ข้ารู้ว่าความสัมพันธ์ั้แ่เด็กนั้นสำคัญแต่ก็เชื่อว่าความรักและความเข้าใจในปัจจุบันสำคัญยิ่งกว่า"
คำพูดของหลี่รุ่ยหลินทำให้หลิวผิงผิงรู้สึกหงุดหงิดนางรู้ว่าหลี่รุ่ยหลิน้าจะบอกว่าสิ่งที่หลิวผิงผิงมีในอดีตไม่ได้หมายความว่านางจะมีในปัจจุบันหรือในภายภาคหน้า
หลิวผิงผิงพยายามควบคุมอารมณ์ของตนเองแต่นางก็ไม่สามารถปิดบังความไม่พอใจได้ดวงตาของนางวูบไหวด้วยความโกรธแต่กลับพูดอะไรไม่ออกแม้จะรู้ว่าหลี่รุ่ยหลินกำลังท้าทายนางและความพยายามที่จะข่มเหงหลี่รุ่ยหลินในครั้งนี้กลับไม่ได้ผลตามที่นางคาดคิด
ในขณะที่บรรยากาศเริ่มจะตึงเครียดขึ้นหวังข่ายก็กลับมาจากการไปเข้าห้องน้ำเขาสังเกตเห็นบรรยากาศที่เปลี่ยนไปและรู้ได้ทันทีว่าทั้งสองคงจะมีการพูดคุยกันบางอย่าง
“ผิงผิง…ข้าต้องขอโทษด้วยข้าต้องขอตัวไปสนทนากับรุ่ยหลินต่อ พวกเรามีธุระที่สำคัญที่ต้องคุยกันเ้ากลับไปก่อนเถิดวันหลังเราค่อยพบกัน” หวังข่ายเอ่ยขึ้นพร้อมกับยิ้มอย่างสุภาพ
หลิวผิงผิงพยายามยิ้มตอบแม้ในใจนางจะเต็มไปด้วยความไม่พอใจนางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตาม
“พวกเ้าตามสบายเถอะไว้วันหลังข้าจะมาใหม่”นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามสงบแม้จะมีความไม่พอใจแฝงอยู่
เมื่อกล่าวจบหลิวผิงผิงก็ลุกขึ้นจากโต๊ะนางมองหลี่รุ่ยหลินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมั่นไส้และอิจฉาแม้จะพยายามยิ้มและวางตัวอย่างผู้ดีแต่ก็ไม่สามารถปิดบังความรู้สึกขุ่นเคืองในใจได้นางชักสีหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องไป
หลี่รุ่ยหลินที่เห็นท่าทางของหลิวผิงผิงก็เพียงแค่ยิ้มเล็กๆนี่เป็เพียงแค่การเริ่มต้นของการท้าทายระหว่างนางกับหลิวผิงผิงนางพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่อาจเกิดขึ้นและเชื่อมั่นในความสัมพันธ์ของนางกับหวังข่ายต่อให้หลิวผิงผิงพยายามเท่าไรก็ไม่สามารถทำลายความสัมพันธ์ของพวกเขาได้
2K
