ชางอิ๋นเยว่เห็นผู้ที่มาถึง นางจึงประสานมือคารวะด้วยท่าทางสงบนิ่งแล้วกล่าวว่า
“คารวะมือปราบจี้ ข้าเพิ่งกลับจากการไปสืบคดีด้านนอก บังเอิญได้มาพบปะสังสรรค์กับสหายที่นี่พอดี”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จี้เฟยอวิ๋นก็ปรายตาไปมองหลี่มู่เซิงแวบหนึ่ง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย
“ข้าชินกับการเข้าทางหน้าต่างเสียแล้ว ไม่ได้รบกวนพวกท่านใช่หรือไม่?”
ชางอิ๋นเยว่ส่ายหน้าช้าๆ พลางชี้นิ้วไปยังผนังไม้ด้านข้างแล้วกล่าวว่า
“มือปราบจี้คงมาเพราะกวนซานเสวี่ย นางอยู่ที่ห้องข้างๆ นี้เอง”
จี้เฟยอวิ๋นเห็นดังนั้นก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วลดเสียงต่ำลงกล่าวว่า
“คุณหนูใหญ่ผู้นี้มาเมืองซ่างหยางทีไรเป็ต้องก่อเื่ทุกที แถมยังจงใจหาเื่ข้าโดยเฉพาะ หากไม่ใช่เพราะมีท่านยอดมือปราบคอยหนุนหลังนาง ข้าก็ไม่อยากจะยุ่งด้วยแม้แต่น้อย”
ชางอิ๋นเยว่ยิ้มบางๆ แล้วกล่าวว่า
“ใจสตรีนั้น มือปราบจี้คงไม่เข้าใจ การที่นางจงใจมุ่งเป้ามาที่ท่านเช่นนี้ ข้าเดาว่านางคงจะพึงใจท่านเข้าแล้ว”
จี้เฟยอวิ๋นหัวเราะหึๆ พลางส่ายหน้า
“คนที่นางพึงใจไม่ใช่ข้าหรอก แต่เป็ผู้อื่นต่างหาก”
ในขณะนั้นเอง ผนังไม้ห้องข้างๆ พลันถูกปราณน้ำแข็งอันคมกริบสายหนึ่งฟันทะลุเข้ามาในแนวนอน พุ่งเข้าจู่โจมคนทั้งสามในห้องอย่างรวดเร็วและรุนแรง
พร้อมกับเสียงของกวนซานเสวี่ยที่ดังแว่วมาอย่างเ็าดุจน้ำค้างแข็ง
“จี้เฟยอวิ๋น ในเมื่อเ้ามาถึงแล้ว เหตุใดจึงยังไม่ไสหัวมาหาข้าอีก”
“อย่าเชียว”
จี้เฟยอวิ๋นอุทานเบาๆ ก่อนจะพุ่งตัวไปข้างหน้าทันที สองฝ่ามือผลักออกไปในแนวนอน ลมปราณแท้อันหนาแน่นกลายเป็ลมพายุ เข้าขวางหน้าชางอิ๋นเยว่เอาไว้
ปราณน้ำแข็งเข้าปะทะกับพายุจนสลายไป ทว่าแรงปะทะที่หลงเหลือกลับซัดโต๊ะเก้าอี้โดยรอบจนกระเด็นออกไป แตกละเอียดเป็ชิ้นๆ กลางอากาศ
“กวนซานเสวี่ย เ้าชักจะทำเกินไปแล้วนะ”
จี้เฟยอวิ๋นกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ลมปราณแท้ถูกเก็บรวบรวมกลับคืน พลางค่อยๆ ลดฝ่ามือทั้งสองที่เปล่งประกายสีเขียวประดุจหยกสลักลง
ทว่า เมื่อหางตาของเขาเหลือบไปเห็นหลี่มู่เซิงที่อยู่ด้านหลังตนเอง เขาก็หรี่ตาลงอย่างยากจะสังเกตเห็น
ในยามนี้ตำแหน่งที่หลี่มู่เซิงยืนอยู่นั้นแตกต่างจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด เขาถึงกับไม่รู้สึกตัวเลยว่าอีกฝ่ายเคลื่อนย้ายตำแหน่งไปั้แ่เมื่อใด?
ขณะนั้นเอง กวนซานเสวี่ยในชุดสีขาวราวกับหิมะก็ขยับเท้าเพียงแ่เบา พริบตาเดียวก็ก้าวข้ามผนังไม้ที่ผุพังเข้ามาในห้องพักที่จี้เฟยอวิ๋นอยู่
“คนของสำนักหกประตูอย่างพวกเ้า เดี๋ยวนี้กลายเป็สุนัขรับใช้ขององค์ชายห้าไปั้แ่เมื่อไหร่?”
ใบหน้าอันงดงามและขาวนวลของกวนซานเสวี่ยปรากฏแววหยามหยัน นางจ้องมองจี้เฟยอวิ๋นด้วยสายตาเ็า
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จี้เฟยอวิ๋นจึงละสายตาจากหลี่มู่เซิงอย่างเงียบเชียบและขมวดคิ้วมุ่น
“ซานเสวี่ย เ้าหมายความว่าอย่างไร?”
กวนซานเสวี่ยแค่นเสียงเ็า พลางปรายตามองไปยังโจวชวนกับพวกอีกสองคนในห้องข้างๆ ที่ถูกลมปราณน้ำแข็งแช่แข็งเอาไว้ แล้วกล่าวว่า
“พวกเขาคือคนของสำนักหกประตูของพวกเ้าใช่หรือไม่?”
“ย่อมใช่แน่นอน”
จี้เฟยอวิ๋นพยักหน้า พลางเหลือบมองคนทั้งสามแวบหนึ่ง
“ทว่า เหตุใดเ้าต้องลงมือกับพวกเขาด้วย?”
“หากมีใครในหมู่พวกเขาไปรบกวนเ้าโดยไม่ตั้งใจจนทำให้เ้าไม่พอใจ ข้าขอเป็ตัวแทนขออภัยเ้าที่นี่เลยแล้วกัน”
กวนซานเสวี่ยเผยยิ้มเ็าออกมาบนใบหน้าแล้วกล่าวว่า
“พวกมันแอบสะกดรอยตามเ้าคุณหนูเสเพลนี่มาตลอดทาง หวังจะจับจุดอ่อนของเขามาข่มขู่เสนาบดีกรมคลังผู้นั้น เพื่อให้เขาย้ายฝั่งจากองค์ชายเจ็ดมาเข้าพวกกับองค์ชายห้า”
“เื่นี้ข้าได้ยินมากับหูตัวเอง และพวกมันก็กำลังทำเช่นนั้นจริงๆ ไม่ทราบว่าเ้ายังมีอะไรจะแก้ตัวอีก?”
สีหน้าของจี้เฟยอวิ๋นเปลี่ยนไปทันที เขาเหลียวมองไปรอบๆ แล้วลดเสียงลงกระซิบว่า
“กวนซานเสวี่ย ในสถานการณ์เช่นนี้ อย่าได้พูดจาเหลวไหล มิฉะนั้นเกรงว่าแม้แต่ท่านยอดมือปราบก็คงคุ้มครองเ้าไม่ได้”
“จี้เฟยอวิ๋น เ้าคิดว่าข้าพูดเหลวไหลรึ?”
แววตาของกวนซานเสวี่ยฉายแววโกรธเคือง ขณะที่กำลังจะลงมือ กลับถูกจี้เฟยอวิ๋นใช้ฝักดาบกดรั้งไว้ได้ทันท่วงที พลางกระซิบว่า
“ไม่ว่าเ้าจะได้ยินอะไรมา ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับพูดคุยเื่นี้ อีกอย่าง ข้ารู้ว่าเ้าชื่นชมองค์ชายจอมปลอมผู้นั้นมาโดยตลอด แต่ยามนี้ไม่เหมือนวันวานอีกแล้ว”
“หากเ้าไม่อยากทำให้ท่านยอดมือปราบต้องติดคุกหลวง เื่ของวันนี้ ข้าขอเตือนให้เ้าหยุดอยู่เพียงเท่านี้!”
กล่าวจบ จี้เฟยอวิ๋นก็ค่อยๆ ดึงฝักดาบกลับคืน
กวนซานเสวี่ยขยับริมฝีปากคล้ายจะพูดบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ยังคงขมวดคิ้วงามแน่นและนิ่งเงียบไป ใบหน้าอันงดงามราวกับหยกขาวปรากฏร่องรอยแห่งความโกรธและความจนใจออกมา
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่พูดอะไรแล้ว จี้เฟยอวิ๋นก็ถอนหายใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด เขาหันไปมองชางอิ๋นเยว่แล้วกล่าวว่า
“มือปราบชาง เื่ในวันนี้ขอความกรุณาอย่าให้รั่วไหลออกไป”
ชางอิ๋นเยว่มีแววตาสงบนิ่ง นางพยักหน้าเบาๆ
“มือปราบจี้คงไม่ได้ลืมฐานะของข้ากระมัง? ในฐานะที่เป็สมาชิกของสำนักหกประตูเช่นเดียวกัน ข้าย่อมรู้ดีว่าควรทำอย่างไร”
เมื่อได้ยินดังนั้น จี้เฟยอวิ๋นก็พยักหน้าเล็กน้อย แล้วหันไปมองหลี่มู่เซิง ชางอิ๋นเยว่จึงรีบกล่าวต่อทันทีว่า
“มือปราบจี้โปรดวางใจ เื่นี้เกี่ยวข้องกับองค์ชายห้าและสำนักหกประตู สหายของข้าผู้นี้รู้ว่าสิ่งใดสำคัญไม่สำคัญ เื่ในวันนี้เขาจะเหยียบไว้ให้มิดอย่างแน่นอน”
จี้เฟยอวิ๋นนิ่งคิดครู่หนึ่ง พลางพินิจมองหลี่มู่เซิงอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า
“ดูเหมือนว่าท่านจะไม่ใช่คนของเมืองหลวง เื่ต่างๆ หากเชื่อฟังคำของมือปราบชางให้มากไว้ ย่อมไม่ผิดพลาดแน่”
พูดจบ จี้เฟยอวิ๋นก็หันหลังเดินไปยังห้องข้างๆ ที่โจวชวนกับพวกอีกสองคนอยู่ พร้อมกับพลิกฝ่ามือโคจรลมปราณแท้
ฝ่ามือหนึ่งซัดออกไป ราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน ทำให้หิมะและน้ำแข็งละลายมลายสิ้น
ลมปราณน้ำแข็งบนร่างของทั้งสามสลายไปอย่างรวดเร็วด้วยตาเปล่าเห็นได้ชัด และกลับสู่สภาพปกติในไม่ช้า
โจวชวนกับพวกอีกสองคนต่างก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก พลางขยับร่างกายที่แข็งทื่อเข้าไปหาจี้เฟยอวิ๋น เตรียมจะเอ่ยปากพูด แต่กลับถูกอีกฝ่ายยกมือห้ามไว้
ในขณะนั้นเอง มือปราบผู้หนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาแล้วรีบกล่าวว่า
“เสนาบดีกรมคลังเกาฉางรุ่ย นำขบวนคนกลุ่มหนึ่งกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ อีกประเดี๋ยวก็จะถึงชั้นล่างแล้วขอรับ”
เมื่อได้ยินดังนั้น จี้เฟยอวิ๋นก็หันไปมองจางเฮ่อที่ขดตัวอยู่มุมห้องแวบหนึ่ง ก่อนจะโบกมือส่งสัญญาณให้โจวชวนและเหล่ามือปราบคนอื่นๆ ออกไป
ส่วนเขาก็กลับเข้ามาในห้องพักที่หลี่มู่เซิงและพวกรวมสามคนอยู่
“จะกลับไปที่ที่ว่าการใหญ่สำนักหกประตูพร้อมกับข้าหรือไม่?” จี้เฟยอวิ๋นเอ่ยถาม
เมื่อเห็นกวนซานเสวี่ยยังคงทำหน้าบึ้งตึงไม่ยอมพูดจา เขาก็ส่ายหน้าอีกครั้งแล้วกล่าวว่า
“อย่าได้ก่อเื่อีกเลย มิฉะนั้นแม้แต่ท่านยอดมือปราบก็คงคุ้มครองเ้าไม่ได้”
พูดพลาง จี้เฟยอวิ๋นก็เดินไปที่หน้าต่าง ทว่าก่อนจะะโออกไป เขาได้หันกลับมามองชางอิ๋นเยว่ด้วยสายตามีเลศนัยแล้วกล่าวว่า
“มือปราบชาง ่เวลาที่ท่านไม่อยู่ มือปราบฟู่คิดถึงและบ่นหาท่านอยู่บ่อยๆ รีบกลับไปหาเขาบ้างเถอะ”
กล่าวจบ ร่างของจี้เฟยอวิ๋นก็อันตรธานหายไปทางหน้าต่าง
......
ครานี้ หลี่มู่เซิงหันไปมองชางอิ๋นเยว่แล้วถามด้วยความสงสัยว่า
“มือปราบฟู่คือใครรึ? บิดาเ้า? หรือว่ามารดาเ้า?”
ชางอิ๋นเยว่ปรายตามองเขาแวบหนึ่ง
“คู่หมั้นของข้า”
หลี่มู่เซิงเลิกคิ้วขึ้น ส่วนกวนซานเสวี่ยที่อยู่ด้านข้างปรายตามองใบหน้าอันหล่อเหลาของหลี่มู่เซิง แล้วพลันแค่นยิ้มเ็าออกมา
“มีคู่หมั้นอยู่แล้วแท้ๆ ยังจะออกมาอ่อยหนุ่มหน้าหยกหน้าตาดีอีก ชางอิ๋นเยว่ เ้ามันช่างไร้ยางอายจริงๆ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววตาของชางอิ๋นเยว่พลันส่องประกายเย็นวาบ จิตสังหารพุ่งพล่าน นางเอื้อมมือไปที่เอวทันที
ทว่าเมื่อยื่นมือไปได้ครึ่งทาง นางกลับหยุดชะงักลงกะทันหัน แล้วกล่าวด้วยสายตาเ็าว่า
“ข้าไม่อยากลดตัวลงไปถือสาเ้า”
จากนั้น นางก็กวักมือเรียกหลี่มู่เซิงที่อยู่ด้านข้าง
“พวกเราไปกันเถอะ”
แต่ในขณะนั้นเอง ปลายนิ้วของกวนซานเสวี่ยก็ปรากฏลมปราณน้ำแข็งออกมา นางลงมืออย่างกะทันหัน ชี้ดรรชนีพุ่งเข้าหาชางอิ๋นเยว่
ทว่า สิ่งที่กวนซานเสวี่ยคาดไม่ถึงก็คือ ก่อนที่นิ้วนี้จะทันได้ยื่นออกไป ลมปราณแท้ในร่างกายของนางกลับถูกสะกดไว้ในชั่วพริบตา ทั่วร่างแข็งค้างจนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้แม้แต่น้อย
“นี่... ชางอิ๋นเยว่เก่งกาจถึงเพียงนี้ั้แ่เมื่อไหร่กัน?”
18K
