“ทำอะไร” เรย์ลืมตาขึ้นเปล่งเสียงแหบห้าวถามออกไป
“ว๊าย!!” ราชิสาใรีบชักมือกลับ ไม่คิดว่าการกระทำของตัวเองจะปลุกให้เขาตื่น
“มาทำไม...กลับไปซะ” ั์ตาแดงก่ำด้วยพิษไข้มองคนตัวเล็กอย่างไม่เข้าใจ...เธอมาที่นี่ทำไมเกลียดเขาไม่ใช่หรือ
“ฉันก็ไม่ได้อยากจะมาหรอก...ถ้าไม่ได้เห็นว่าคุณต้องมาเจ็บตัวเพราะช่วยฉันแล้วละก็นะ”
“ผมไปช่วยคุณั้แ่เมื่อไร” เรย์ขมวดคิ้วมุ่น คิดไม่ถึงว่าเธอจะรู้ว่าชายลึกลับคนนั้นเป็เขา
“คุณคิดว่าฉันโง่หรือไง” คิดว่าเธอจะจำเขาไม่ได้อย่างนั้นหรือ เวลาสิบปีไม่ได้ทำให้เขาเปลี่ยนไปเลยสักนิด
“ถ้าฉลาดจริงก็ควรจะรู้ไม่ใช่หรือไงว่าไม่ควรเข้าบ้านผู้ชายดึกๆดื่นๆแบบนี้น่ะ” ถ้าคนที่อยู่ในบ้านหลังนี้ไม่ใช่เขาจะเกิดอะไรขึ้น ทำไมไม่รู้จักระมัดระวังตัวเอาเสียเลย
“ฉันแค่อยากจะมาดูให้เห็นกับตาว่าคุณตายตามพ่อฉันไปหรือยัง” ราชิสาโพล่งใส่คนเจ็บ
“ฮึ!! ก็เห็นแล้วนี่...กลับบ้านเธอไปซะ” เรย์กัดฟันอย่างระงับอารมณ์ ศีรษะที่ปวดจนแทบะเิอยู่แล้วเวลานี้เหมือนว่ามันจะยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆจนเขาต้องหลับตาลงฝืนเก็บความเ็ปนั้นเอาไว้
“ฉันก็ไม่อยากอยู่ในบ้านของคนที่ฆ่าพ่อฉันหรอก” ราชิสาพูดจบเตรียมจะหันหลังออกจากบ้าน แต่ก็ยังไม่ทันได้ทำอย่างใจคิดเมื่อเธอสังเกตเห็นท่าทางเ็ปของคนใจร้ายตรงหน้า
“อ่า!!” เรย์ยกมือขึ้นกุมศีรษะอย่างเ็ป คำพูดที่ออกมาจากปากของเธอยิ่งทำให้อาการของเขาแย่ลง
“อย่ามาแสดงละครหน่อยเลย...ฉันแค่พูดความจริงแค่นี้ทำเป็รับไม่ได้หรือไง” คิดว่าทำแบบนี้แล้วเธอจะสงสารหรือไง...ไม่มีทาง
ไร้เสียงตอบรับ...มีเพียงร่างหนาที่นอนขดตัวเอามือยกขึ้นกุมศีรษะหวังบรรเทาความเ็ปลงเท่านั้น เขาได้ยินที่เธอพูดทุกอย่าง...แต่ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการรับมือกับความเ็ปที่กำลังเกิดขึ้น
“คุณ” เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้แกล้งแต่อาจจะกำลังเ็ปอยู่จริงๆราชิสาจึงเลิกพูดถากถางเขา...แต่ยังลังเลอยู่ว่าจะเข้าไปดูดีหรือไม่
“นี่คุณ...แกล้งฉันอยู่หรือเปล่า อย่าเล่นอะไรบ้าๆแบบนี้นะ”
“อ่า....รีบกลับไปซะ” เรย์ข่มความเ็ปพูดออกไป เขาอาจจะต้องเผชิญกับมันไปพักใหญ่เลยทีเดียวและเขาไม่อยากให้เธอเห็นสภาพน่าสมเพชเช่นนี้
“คุณเป็อะไร...มียาหรือเปล่า” ราชิสาไม่พูดเปล่าเธอพยายามสอดส่ายสายตาหากระเป๋าเป้ของเขา...เธอรู้สึกว่าเห็นเขาสะพายมัน
“กลับ...ไป”
“อยู่นิ่งๆเหอะน่า...บอกมาว่ากระเป๋าของคุณอยู่ไหน” ไม่ทันได้ฟังเขาตอบคนตัวเล็กก็เดินหาจนเจอว่ามันวางอยู่ไม่ไกลจากเขาเท่าไรนัก หญิงสาวเปิดกระเป๋าหาถุงยาหรืออะไรก็แล้วแต่ที่จะช่วยบรรเทาความเ็ปของเขาลงได้ แล้วเธอก็เจอซองยาเล็กๆอยู่ที่ช่องข้างๆ ราชิสาหยิบซองยาขึ้นมาอ่านจึงรู้ว่าเป็ยาแก้ปวด...เธอไม่รีรอรีบส่งให้เขาทันที
“ยาค่ะ” เธอส่งยาให้เขากินแล้วหยิบแก้วน้ำที่วางอยู่ก่อนแล้วให้เขาดื่ม
“ค่อยๆดื่มนะคะ” เธอประคองใบหน้าคมให้ดื่มน้ำทั้งที่เขายังหลับตาแน่น กลัวว่าหากไม่ทำเช่นนั้นเขาอาจจะสำลักเอาได้ ก่อนจะปล่อยให้เขาใช้ไหล่ของเธอเป็หลักพักชั่วคราว...รอให้เขาดีขึ้นสักหน่อยแล้วเธอจะกลับ
13K
