ตอน 1 ปล่อยวาง
รัชศกเจินกวนปีสามเดือนสอง - ณ เมืองฉางอาน
เป็วันที่ฮองเฮาให้กำเนิดองค์รัชทายาทจากครรภ์มารดาผู้สูงศักดิ์.... ซึ่งเป็วันเดียวกันกับที่ทารกน้อยในครรภ์ของนางสนมสองใจ คลอดนางเอกของเราออกมา
หลีจ้งเหลียน (พ่อนางเอก) แม่ทัพใหญ่ผู้คลั่งรัก ดันไปหลงรักพระสนมของฝ่าา...
เื่นี้ผิดมหันต์ ทว่าคุณธรรมอันสูงส่งที่มี ไม่อาจยับยั้งชั่งใจแยกแยะถูกผิด พวกเขาทั้งสองแอบได้เสียกันในรั้ววังลับหลังฝ่าา กระทั่งพระสนมนางนั้นเกิดตั้งท้อง
เื่ลับอันฉาวโฉ่ไม่สามารถปกปิดได้อีกต่อไป... ฝ่าาเองเริ่มตั้งข้อสงสัยมาสักระยะ จวบจนจับได้ว่าสนมที่รัก เหตุใดหลีกเลี่ยงการหลับนอนถวายตัวต่อฝ่าาทุกครั้งไป
ที่ไหนได้ ก็แค่มีใจรักใคร่ต่อหลีจ้งเหลียน แม่ทัพใหญ่เพียงผู้เดียว
ฝ่าาผู้เป็ใหญ่กริ้วโกรธจนเนื้อตัวสั่น... ออกคำสั่งปะาสองคนทรยศนั่นซะ!!
หลีจ้งเหลียนล่วงรู้เข้า ไม่ยอมให้ภรรยาและลูกถูกปะาเด็ดขาด
แม่ทัพใหญ่อย่างเขาควบม้าเข้าวัง เร่งชิงตัวนางหนีออกจากรั้ววัง หวังตายเอาดาบหน้า.... เมียที่ท้องแก่ใกล้คลอด นั่งบนอานม้าที่วิ่งด้วยความเร็ว
ด้านหลังมือทหารจำนวนหนึ่งตามมาติดๆ ...
"ท่านแม่ทัพสามีข้า... ลูกของเราจวนจะออกมาดูโลกแล้ว" พระสนมพูดด้วยน้ำเสียงโอดครวญ
"แข็งใจไว้ยอดรัก... ตอนนี้ทหารจะตามเราทันอยู่แล้ว" แม่ทัพใหญ่กัดฟันพูด
"ฝนจะตก พายุจะมา ใครจะตาย... ข้าสนไม่ได้แล้ว ข้าปวดท้องจะคลอด!!!" นางกลั้นใจอดทนต่อความเ็ปจนเนื้อตัวสั่น
จ้งเหลียนเห็นต้นไม้ใหญ่ริมน้ำเหมาะสำหรับเป็ที่เอนตัวให้นาง โชคดีที่ทหารกลุ่มนั้นผ่านไปแบบไม่ทันได้แลมอง... จึงมีเวลามากพอให้ทำคลอด
เพียงไม่กี่ชั่วยาม... นางได้ให้กำเนิดบุตรธิดาตัวน้อยสุดแสนน่ารักน่าชัง... วินาทีที่นางเกิดเป็่เดียวกันกับที่ฮองเฮาให้กำเนิดโอรสน้อย
ทว่าห้วงเวลาที่ทารกน้อยทั้งสองเกิด เป็ห้วงเวลาประหลาด แสงจากดวงอาทิตย์มืดดับชั่วคราว เมฆหมอกทับซ้อนจนแสงหมดฟ้า
เด็กน้อยทารกที่น่าชัง ผู้มีปานแดงหลังหูร้องไห้จ้า จนเป็จุดสนใจให้กับเหล่าทหารที่ติดตามมาสังหาร
กลุ่มทหารที่ล่วงหน้าไป ได้ยินเสียงผิดสังเกต เร่งร้อนกลับหลังมายังเส้นทางเดิม
สัณชาตญาณของนักรบ คาดการณ์ไม่ผิดพลาดแน่... หลีจ้งเหลียนหอมทารกน้อย สูดฟอดใหญ่ น้ำตาไหลนองอาบแก้ม กอดกันกลมกับสตรีที่รัก
"ข้าขอสู้จนตัวตาย เพื่อเ้าและลูก"
"จ้งเหลียน... ข้าเพิ่งคลอด เสียเืมาก ข้าไม่มีเรี่ยวแรง... ต่อให้ข้าวิ่งได้ ก็ไม่ขอทอดทิ้งท่าน ขอร่วมเป็ร่วมตายชั่วชีวิต" ภรรยาผู้อ่อนแรงกอดสามีแน่น
หลีจ้งเหลียน เพื่อให้ทารกน้อยรอดชีวิต เขานำร่างแดงๆ ของลูกห่อผ้าวางบนท่อนไม้ใหญ่ ผลักลอยน้ำ ทว่าผ้าที่เขาใช้ห่อร่างทารกน้อย เป็ผ้าคลุมไหล่นักรบสีแดงสด เป็ดั่งสัญลักษณ์แห่งเกียรติยศที่ฝ่าาประทานให้ ในฐานะแม่ทัพใหญ่ผู้รับใช้ฝ่าา
หลีจ้งเหลียนหวังพึ่งลำธาร....นำพาให้พบเจอผู้ใจดีช่วยเหลือชุบเลี้ยงที่ปลายทาง
ก่อนจากกัน...ผู้เป็พ่อมอบสร้อยเส้นหนึ่งผูกติดตัวไป
"ลูกข้า... ภายภาคหน้า...ของสิ่งนี้จะเป็เครื่องยืนยันตัวตนให้เ้าได้"ผู้เป็พ่อยืนมองลูกถูกสายน้ำพัดพาออกไปจนไกลสายตา
"ที่แท้!!! ก็มาหลบตัวกันที่นี่" เสียงเข้มๆของทหารหลวงวิ่งเข้ามาล้อมร่างนางสนมที่ถูกตราหน้าว่าเป็หญิงสองใจ ผู้เสียเืมาก
"ถอยไปซะ ข้าหลีจ้งเหลียนขอสู้จนตัวตาย" แม่ทัพใหญ่รีบวิ่งกลับไปปกป้องสตรีที่รัก
ด้วยคำสั่งของฝ่าามิอาจฝืน ทหารหลวงไม่อาจเห็นแก่ความสัมพันธ์อันดีกับหลีจ้งเหลียนได้
"ท่านยอมกลับไปรับโทษกับข้าแต่โดยดีเถอะ ยังไงซะ ท่านก็เคยเป็ผู้บัญชาของพวกข้า เป็ดั่งพี่ใหญ่ที่ร่วมเป็ร่วมตาย" ทหารหลวงให้โอกาสทั้งสองคนได้ยอมจำนน
"ข้ามาไกลถึงเพียงนี้ ยังจะให้กลับไปตายอย่างอนาถ หากจะแตะต้องนาง ข้ามศพข้าไปก่อน!!!" หลีจ้งเหลียนะโเสียงก้องป่า ชักดาบเข้าสู้กับทหารหลวงนับสิบ
"จ้งเหลียน... ข้าทนไม่ไหวแล้ว" เสียงเอ่ยอย่างแ่เบาของนางสนมที่รัก...
"ไม่นะ อดทนไว้ก่อน... " จ้งเหลียนหันกลับไปมอง... พบว่าใบหน้าของนางซีดเซียวจนไม่เหลือเค้าความงาม....
สตรีที่เพิ่งคลอด เสียเืมากจนสิ้นใจตายในที่สุด
หลีจ้งเหลียนปวดใจแสนจะทน... เสียขวัญสะดุ้งเฮือด กระทั่งท้ายที่สุดเขาพลาดท่า ถูกสังหารใต้คมดาบ...ตะกายตัวไปสิ้นใจข้างสตรีที่รัก....
**********************
ณ วังหลวงเมืองฉางอาน
ในขณะเดียวกันนั้น
ฮองเฮาให้กำเนิดโอรสแสนน่าชัง...ฝ่าาปีติยิ่ง ออกคำสั่งอภัยโทษให้คนทั้งเมือง อีกทั้งยังขนของในอู่ข้าวอู่น้ำที่เก็บมาแรมปี แจกจ่ายให้คนยากไร้ไว้ประทังชีวิต เพื่อเป็การเฉลิมฉลอง
โอรสที่เกิดจากฮองเฮา มีนามว่า จ้าวอวี๋ชวี่ ได้รับตำแหน่งเป็ไท่จื่อน้อยั้แ่วันแรกที่เกิด... ความโปรดปรานนี้เป็บ่อเกิดแห่งหายนะ
เพราะหวงกุ้ยเฟย (ตำแหน่งสนมเอกที่สูงส่งรองจากฮองเฮา) เกิดอิจฉาริษยาในใจ บุตรของนางก็เป็โอรสเช่นกัน แต่กลับเป็ได้แค่องค์ชาย
**********************
ณ ชายป่าแถบหมู่บ้านอู่กู๋
ปลายลำธารน้ำกระแสพัดไปตามแรงลม... เสียงเด็กทารกน้อย ส่งเสียงดังมาแต่ไกล...
หญิงวัยกลางคนที่กำลังซักผ้าริมลำน้ำ... สังเกตเห็นทารกน้อยบนขอนไม้ใหญ่... เกิดความสงสารจับใจ.... รีบลุยน้ำลงไปช่วยเหลือก่อนที่ท่อนไม้จะลอยไปกลางน้ำวน
"โถ...เ้าเด็กน้อย...เ้าช่างน่าชังเสียจริง เหตุใดพ่อแม่ของเ้าถึงได้ปล่อยทิ้งเ้า" หญิงวัยกลางคนเอ็นดูและรู้สึกถูกชะตาั้แ่แรกเห็น
ณ หมู่บ้านอู่กู๋
"ถังเยียน เ้าไปได้ทารกน้อยมาจากที่ใดกัน" หญิงแก่ทักท้วงสตรีวัยกลางคนผู้ช่วยชีวิตทารกมาแต่ไกล
"ท่านแม่เฒ่า ข้าพบนางที่ลำธารนั่น... หมู่บ้านของเรามีทารกน้อยเพิ่มเข้ามา มิใช่ว่าเป็เื่ดีหรอกหรือ " สาวหม้ายที่อาศัยอยู่กับญาตของสามีที่ตายไปแล้ว ร้องขอต่อแม่เฒ่าหัวหน้าหมู่บ้าน
"การเมตตาคนเป็เื่น่ายินดี ได้พบพาน...ถือเป็ลิขิต์" แม่เฒ่าหัวหน้าหมู่บ้านให้พรก่อนเดินจากไป
ั้แ่นั้นเป็ต้นมา... เด็กทารก ถูกเลี้ยงดูจากหญิงหม้ายวัยกลางคนถังเยียน...
เพราะสร้อยที่ติดตัวนางมา สลักอักษรคำว่า "หลี" ถังเยียนจึง ตั้งชื่อทารกน้อยว่า " หลีเอ้อหลัน" และเก็บของสิ่งนั้นไว้ให้นางเป็อย่างดี
*********************
ณ วังหลวง เมืองฉางอาน
หวงกุ้ยเฟยผู้กระหายอำนาจ... รวมหัวกับขุนนางชั่ว รอวันตลบหลังยึดอำนาจจากฝ่าา
แน่นอนว่าขวากหนามอันดับหนึ่งของวังหลวงได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว... หวงกุ้ยเฟยพยายามเข้าหาไท่จื่อน้อยตลอด หวังสังหารเงียบๆ...
แต่ด้วยไท่จื่อน้อยตำแหน่งสูงส่ง มีคนคอยปรนนิบัติตลอดเวลา การจะเข้าถึงตัวอย่างลับๆนั้นยากนัก...
กระทั่งเวลาล่วงเลยไปจนเขาเติบใหญ่วัย 22 ปี
หวงกุ้ยเฟยดันไปล่วงรู้ความลับสุดยอดที่ฝ่าา้าปกปิด ถึงพร์พิเศษที่ไท่จื่อมีมาั้แ่กำเนิด
หวงกุ้ยเฟยไม่อยากรีรอ... รวมหัววางแผนขั้นเด็ดขาดกับขุนนางใหญ่ในราชสำนัก... จนจ้าวอวี๋ชวี่ ไท่จื่อแห่งต้าถังต้องตกอยู่ในอันตราย
สามารถ กดซื้อเล่มอีบุ้กที่นี่ได้เลยค่ะ https://www.mebmarket.com/web/index.php? action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNzQ0MDQwMiI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjIxMzY2NCI7fQ
57K
![[END] เว่ยหนานฮวา องค์หญิงใหญ่ในยุค70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1684384122_41418943.webp)
