เล่มที่2
สามปีต่อมา บนถนนในหมู่บ้านโคโนฮะ โอบิโตะอายุแปดขวบ เขากำลังเดินเล่นไปตามถนนอย่างสบายๆ จนกระทั่งสายตาของเขาเหลือบไปเห็นคู่รักคู่หนึ่งอยู่ไม่ไกลนัก
ชายผู้นั้นมีผมยาวสีทองอร่าม ใบหน้าหล่อเหลา และรอยยิ้มอบอุ่นบนริมฝีปาก เขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากมินาโตะ นามิคาเซะ ฉายาสายฟ้าสีเหลือง ศิษย์เอกของจิไรยะ หนึ่งในสามนินจาในตำนาน
คุชินะ อุซึมากิ แฟนสาวของมินาโตะ ผู้เป็จินจูริกิของเก้าหาง
โอบิโตะจ้องมองหญิงสาวผมสีแดงเพลิง
เธอมีผมสั้นเรียบร้อย มีกิ๊บติดผมสุดน่ารักที่มวยผมด้านขวา และกำไลข้อมือเรียบๆ ที่ข้อมือซ้าย ทำให้เธอดูมีชีวิตชีวาและอ่อนเยาว์
แม้ว่าคุชินะจะมีนิสัยใจร้อนและมักทะเลาะกับคนอื่นอยู่บ่อยๆ แต่พลังชีวิตอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเธอนั้นยากที่จะมองข้ามได้
สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของโอบิโตะมากที่สุดคือหน้าอกอันใหญ่โตของเธอ ซึ่งดูไม่สมกับอายุของเธอเลย
"ผู้หญิงคนนั้น... คือคุชินะ..." โอบิโตะพึมพำกับตัวเองอย่างครุ่นคิด "ภรรยาของอาจารย์ในอนาคตคนนี้ช่างงดงามเหลือเกิน น่าลองจีบดูสักหน่อย"
เขาหวนนึกถึงคำบรรยายเกี่ยวกับคุชินะในงานเขียนต้นฉบับ และแผนการอันกล้าหาญก็ผุดขึ้นในใจเขา
ในฐานะจินจูริกิของเก้าหาง คุชินะจึงมีจักระมหาศาลอยู่ภายในตัว
หากฉันสามารถดึงจักระของจิ้งจอกเก้าหางจากร่างของเธอได้ มันอาจช่วยให้ฉันเพิ่มพลังได้มากขึ้นไปอีก
โอบิโตะลูบคาง ดวงตาของเขามีประกายครุ่นคิด
การรับมือกับเด็กสาวที่มีชีวิตชีวาอย่างคุชินะ การใช้กำลังอย่างเดียวไม่ได้ผล เราต้องหาวิธีอื่น
ทันใดนั้น คุชินะก็เหมือนจะััได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง และเงยหน้าขึ้นมองไปทางโอบิโตะทันที
โอบิโตะรีบก้มหน้าลงและเดินผ่านเธอไปอย่างรวดเร็ว
"เกิดอะไรขึ้นเหรอ ที่รัก?" มินาโตะถามด้วยความสงสัย
"ไม่มีอะไรหรอก แค่ความรู้สึกแปลกๆ" คุชินะขมวดคิ้ว ก่อนจะผ่อนคลายลง "คงเป็แค่จินตนาการของฉันเองแหละ"
มินาโตะจับมือเธอเบาๆ แล้วพูดว่า "อย่าคิดมากเลย ไปดื่มชายามบ่ายกันเถอะ"
ทั้งสองเดินไปด้วยกันไปยังร้านขายขนมหวานที่อยู่ใกล้ๆ คุชินะคล้องแขนกับมินาโตะ เสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของพวกเขาดังก้องไปทั่วถนน
มินาโตะเหลือบไปเห็นแผ่นหลังของโอบิโตะ และคิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันแทบมองไม่เห็น ความรู้สึกไม่สบายใจนั้นกลับมาอีกครั้ง แต่เขาก็ส่ายหัวและรีบระงับมันไว้
"เกิดอะไรขึ้นเหรอ ที่รัก?" คุชินะสังเกตเห็นพฤติกรรมที่ผิดปกติของมินาโตะและถามด้วยความเป็ห่วง
มินาโตะยิ้มและพูดว่า "ไม่มีอะไรหรอก บางทีฉันอาจจะคิดมากไปเองก็ได้" เขาไม่ได้เอ่ยถึงโอบิโตะ เพราะไม่อยากให้คุชินะเป็ห่วง
ในขณะเดียวกัน โอบิโตะซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลนัก เฝ้ามองคู่รักหวานชื่นคู่นั้นอย่างเงียบๆ เขารู้ว่าเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย เขาต้องหาทางเข้าใกล้คุชินะให้ได้ก่อน และมินาโตะก็คือคำตอบ
"ไม่คิดว่าจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้ มินาโตะ" แสงประกายวาบขึ้นในดวงตาของโอบิโตะ "ในเมื่อในอนาคตนายจะเป็อาจารย์ของผม การ 'มาเยี่ยม' ตอนนี้ก็คงไม่เสียหายอะไร"
มินาโตะและคุชินะนั่งลงที่ร้านขนมหวานและสั่งมูสเค้กสองชิ้น ในขณะนั้นเอง โอบิโตะก็เดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน
"อ๋อ นี่มินาโตะเซนไปใช่ไหมครับ" โอบิโตะยิ้มอย่างใสซื่อแล้วเดินเข้าไปทักทายอย่างรวดเร็ว "อาจารย์บอกว่าหลังเรียนจบผมจะมีอาจารย์คนใหม่ และนั่นก็คืออาจารย์ใช่ไหมครับ"
มินาโตะรู้สึกประหลาดใจที่ได้พบศิษย์ในอนาคตของเขาที่นี่ และหยุดชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น: "อ้อ โอบิโตะนี่เอง สวัสดี ฉันคือมินาโตะ นามิคาเซะ ยินดีที่ได้รู้จัก"
คุชินะจ้องมองโอบิโตะด้วยความไม่พอใจ พลางคิดในใจว่า: เด็กนี่แอบมองหน้าอกฉันตามท้องถนน แล้วตอนนี้ยังมาจีบฉันอีก น่ารำคาญจริงๆ
แน่นอนว่ามินาโตะอ่านใจคนไม่ได้ เขายังคงกังวลกับพร์ที่โอบิโตะอาจมีในอนาคตอยู่
ในฐานะศิษย์ของจิไรยะ หนึ่งในสามนินจาในตำนาน มินาโตะจึงมีไหวพริบเป็เลิศอย่างเป็ธรรมชาติ
เขาััได้ถึงศักยภาพของโอบิโตะ จึงปฏิบัติต่อเขาด้วยความกระตือรือร้นอย่างมาก
“อ๋อ คุณคือโอบิโตะ อุจิฮะนี่เอง” มินาโตะพูดพร้อมรอยยิ้ม “อาจารย์ของผมเล่าเื่คุณให้ฟัง เขาบอกว่าคุณมีศักยภาพสูงมาก”
โอบิโตะก้มศีรษะลงอย่างนอบน้อม: "ไม่เลย ผมยังมีอะไรต้องเรียนรู้อีกมาก โปรดชี้แนะผมในอนาคตด้วยนะครับ"
มินาโตะโบกมือพลางกล่าวว่า "เรามาเรียนรู้จากกันและกัน และพัฒนาไปด้วยกันเถอะ" เขาทำท่าให้โอบิโตะนั่งลง "ไหนๆ ก็เจอกันแล้ว ไปหาอะไรกินด้วยกันดีกว่า"
โอบิโตะเห็นด้วยทันทีและสั่งไอศกรีมผลไม้รวม จากนั้นทั้งสามคนก็ทานอาหารและพูดคุยกัน
ในตอนแรก การสนทนามุ่งเน้นไปที่ความสนใจและงานอดิเรกของแต่ละคน โอบิโตะแสดงความสนใจอย่างมากในวิชานินจา และบางครั้งก็ถามคำถามเกี่ยวกับวิชานินจาขั้นสูง ซึ่งทำให้มินาโตะพอใจมาก
“ถ้ามีโอกาสในอนาคต ฉันจะสอนวิชานินจาธาตุลมแบบง่ายๆ ให้เธอ” มินาโตะกล่าวอย่างอ่อนโยน
โอบิโตะพยักหน้าหลายครั้ง: "ขอบคุณล่วงหน้าครับ มินาโตะ นามิคาเซะ"
หัวข้อสนทนาเปลี่ยนไปเป็เื่คุชินะอย่างรวดเร็ว มินาโตะเล่าอย่างเปิดเผยว่าเขาและคุชินะพบกันและตกหลุมรักกันได้อย่างไร ซึ่งทำให้โอบิโตะมองด้วยความอิจฉา
“ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเื่ราวของนายจะโรแมนติกขนาดนี้” โอบิโตะอุทาน “มินาโตะเซ็นเซย์โชคดีจังเลย”
คุชินะกลอกตา: "โอ้ คุณไม่จำเป็ต้องชมเขามากขนาดนั้นหรอก เขาเป็แค่คนโง่คนหนึ่งเท่านั้นเอง"
มินาโตะเกาหัวอย่างเขินอาย แต่ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความสุข
โอบิโตะเหลือบมองคุชินะอย่างไม่ตั้งใจ เธอนั่งอยู่ตรงข้ามเขา และด้วยการเคลื่อนไหวของเธอ ทำให้คอเสื้อของเธอเปิดออกเล็กน้อย จากมุมนั้น ใครๆ ก็แอบมองเห็นเนินอกลึกของคุชินะได้
โอบิโตะรู้สึกปากแห้งผากขึ้นมาทันที เขาเลียริมฝีปากและเบี่ยงสายตาไปทางอื่นอย่างแเี อย่างไรก็ตาม ภาพนั้นยังคงติดอยู่ในใจ และส่วนล่างของร่างกายเขาก็เกิดปฏิกิริยาขึ้นโดยไม่รู้ตัว
โชคดีที่หัวข้อสนทนากลับมาที่มินาโตะและคุชินะอย่างรวดเร็ว ทำให้โอบิโตะสามารถจดจ่ออยู่กับการจัดการกับพวกเขาได้ อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเหลือบไปเห็นคุชินะอีกครั้งโดยบังเอิญ ความปรารถนาบางอย่างก็แวบเข้ามาในดวงตาของเขา
ทันใดนั้น สมาชิกหน่วย ANBU สวมหน้ากากก็ปรากฏตัวขึ้น สายตาเ็าของเขากวาดมองไปทั่วทั้งสามคนที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะหยุดอยู่ที่มินาโตะ: "นามิคาเซะ โจนิน โฮคาเงะรุ่นที่สามมีเื่สำคัญต้องไปจัดการ และขอให้เ้าไปที่อาคารโฮคาเงะโดยด่วน"
มินาโตะหยุดชั่วครู่ จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนและจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย “เข้าใจแล้ว ฉันจะไปเดี๋ยวนี้” เขาหันไปหาโอบิโตะแล้วพูดว่า “โอบิโตะ ฉันต้องไปก่อน”
โอบิโตะรีบพูดว่า "ไม่เป็ไรหรอก คุณไปก่อนก็ได้ ระวังตัวด้วยนะ"
มินาโตะพยักหน้า กล่าวลาคุชินะและโอบิโตะ แล้วรีบออกไปพร้อมกับหน่วยอันบุ
คุชินะมองตามมินาโตะเดินจากไปแล้วถอนหายใจเบาๆ เหลือเพียงเธอกับโอบิโตะอยู่ในร้านขนมหวาน บรรยากาศจึงดูอึดอัดขึ้นเล็กน้อย
590
