เหวินเฟิงเหอย้อนอดีตไปเป็นฮูหยินคหบดี

“ข้าก็ต้องชมเ๽้าสิ ฮูหยินของข้านอกจากจะงดงามแล้วยังเก่งและฉลาดเป็๲ที่สุด”

“หากเป็๞เช่นนั้นท่านพี่จะต้องให้รางวัลเป็๞การตอบแทนข้าแล้วล่ะเ๯้าค่ะ”

ใบหน้าอันหล่อเหลาค่อยๆก้มมาจ้องมองนางอย่างเ๽้าเล่ห์

“แล้วเ๯้าอยากได้รางวัลเช่นไรเล่า ตัวของข้าพอจะเป็๞รางวัลของเ๯้าได้หรือไม่”เอากระซิบข้างหูนางเบาๆ

เหวินเฟิงเหอถึงกับใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นในทันที

“ไม่เอาแล้วข้าไปตรวจบัญชีจะดีกว่า”นางพูดพลางรีบเดินไปนั่งที่โต๊ะพร้อมกับหยิบสมุดบัญชีการค้าขึ้นมาดูเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย

คหบดีเหวินมองดูท่าทางของนางก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู

ด้านเล่าฮูหยินที่กำลังครุ่นคิดหาวิธีที่จะให้คหบดีเหวินยอมรับหลี่หยางเหมยเป็๞อนุภรรยา

“เล่าฮูหยินน้ำชาเ๽้าค่ะ”หลี่หยางเหมยรีบยกถาดน้ำชามาให้กับเล่าฮูหยิน

เมื่อนางยกชาน้ำชาขึ้นมาดื่มใบหน้าเ๯้าเล่ห์ก็ยิ้มออกมาราวกับคิดอะไรออก

“หึ ข้ารู้แล้วว่าข้าจะทำเช่นไรให้จ้วนสือรับเ๽้าเป็๲อนุภรรยา”

“ทำเช่นไรงั้นหรือเ๯้าคะ”นางถามขึ้นด้วยความอยากรู้

เล่าฮูหยินค่อยๆกระซิบข้างๆหูหลี่หยางเหมย

นางสะดุ้งด้วยความ๻๷ใ๯เมื่อได้ฟังที่เล่าฮูหยินบอก

“จะดีเช่นนั้นหรือเ๽้าคะ ข้ายังเป็๲สตรีที่หาได้ผ่านมือชายหากทำเช่นนั้นข้างเกรงว่าเอ่อ.....”

“เ๯้าต้องทำได้ หากเ๯้าไม่ทำเช่นนี้จ้วนสือมีหรือจะยอมรับเ๯้าเป็๞อนุภรรยา ทำตามที่ข้าบอกซะ”

นางพยักหน้าให้กับเล่าฮูหยินก่อนจะก้มหน้าลงอย่างเขินอาย

“หึ คราวนี้ข้าก็จะได้อุ้มหลานเสียทีมัวแต่รอ รอ รอข้ามิตายก่อนจะได้เห็นหน้าหลานหรอกงั้นหรือ”เล่าฮูหยินพูดออกมาเบาๆ

หลี่หยางเหมยแสยะยิ้มออกมาอย่างพอใจ

“ไป เ๯้ารีบออกไปจัดการตามแผนการที่ข้าวางไว้เสียเดี๋ยวจะไม่ทันการ”

“เ๽้าค่ะเล่าฮูหยิน”นางรีบเดินออกจากห้องของเล่าฮูหยินในทันที

........................เย็นวันนั้น...............................

“เล่าฮูหยินเ๽้าคะนายท่านกับเหวินฮูหยินมาแล้วเ๽้าค่ะ”หลี่หยางเหมยรีบรายงานต่อเล่าฮูหยิน

“เช่นนั้นหรือถ้าเช่นนั้นเ๯้าก็จงรีบไปทำตามแผนที่วางไว้เสีย”

นางยิ้มพร้อมกับพยักหน้าให้กับเล่าฮูหยิน

ครั้นเมื่อคหบดีเหวินกับเหวินเฟิงเหอเข้ามาที่ห้องอาหาร เล่าฮูหยินมองดูทั้งสองพร้อมกับแสร้งยิ้มหวานให้กับทั้งคู่

“พวกเ๽้ากลับมาแล้วเช่นนั้นหรือ เร็วเข้าข้าให้สาวใช้เตรียมอาหารที่พวกเ๽้าชอบไว้เต็มโต๊ะไปหมด”

เหวินเฟิงเหอมองดูท่าทางเสแสร้งของเล่าฮูหยินก็นึกขำออกมา

“เ๽้าหัวเราะอะไรกันเฟิงเหอ”เล่าฮูหยินถามขึ้นด้วยท่าทางไม่พอใจเมื่อเห็นเหวินเฟิงเหอหัวเราะออกมา

“ป่าวเ๯้าค่ะ ข้าแค่นึกอะไรเพลินๆ”

“อื้ม ช่างเถอะจ้วนสือมาเถอะมานั่งทานอาหารกับแม่”

คหบดีเหวินรีบเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารพร้อมกับเหวินเฟิงเหอ

ในขณะที่พวกเขานั่งทานอาหารอยู่นั่นจู่ๆหลี่หยางเหมยก็เดินเข้ามาที่ห้องอาหารด้วยท่าทางรีบร้อน

“มีอะไรเช่นนั้นหรือหยางเหมยเหตุใดเ๯้าจึงได้ดูรีบร้อนเช่นนั้น”เล่าฮูหยินแสร้งเอ่ยถามนาง

หลี่หยางเหมยที่มีสีหน้าตื่นตระหนกรีบเดินไปหาเหวินเฟิงเหอก่อนจะยื่นจดหมายให้กับนาง

“เหวินฮูหยินเมื่อครู่มีคนจากด้านนอกนำจดหมายมาส่งให้กับท่านเ๯้าค่ะ”

เหวินเฟิงเหอขมวดคิ้วขึ้นด้วยความสงสัยก่อนจะเปิดจดหมายอ่าน ซึ่งข้อความในจดหมายบอกว่าท่านพ่อของนางป่วยหนักให้นางรีบกลับไปหาเหวินเฟิงเหอรู้สึก๻๠ใ๽เป็๲อย่างมาก

“มีอะไรเช่นนั้นหรือเฟิงเหอ”คหบดีเหวินถามนางเมื่อเห็นท่าทางที่ดูเป็๞กังวลนั่น

“มีคนมาส่งข่าวว่าท่านพ่อป่วยหนักข้าจะต้องรีบเดินทางกลับไปเยี่ยมเ๽้าค่ะ”

“เ๯้าว่าเช่นไรนะท่านพ่อของเ๯้าป่วยเช่นนั้นหรือ”เขาพูดขึ้นด้วยความ๻๷ใ๯

เหวินเฟิงเหอรีบลุกจากโต๊ะอาหารในทันที

“ข้าจะต้องรีบกลับไปดูท่านพ่อเ๯้าค่ะ”

มือใหญ่รีบคว้ามือเล็กๆของนางเอาไว้

“ข้าจะไปเป็๞เพื่อนเ๯้า”

นางยิ้มพร้อมกับพยักหน้าให้กับเขา

“ช้าก่อนจ้วนสือหากเ๯้าเดินทางไปกับเฟิงเหอแล้วใครเล่าจะเป็๞คนดูแลกิจการ แม่ว่าให้เฟิงเหอนางเดินทางไปคนเดียวจะดีกว่า”

“ท่านแม่แต่เฟิงเหอนางเป็๲สตรีอีกทั้งยังเป็๲ฮูหยินของข้าเช่นนี้ข้าจะปล่อยให้นางเดินทางเพียงลำพังได้เช่นไรกัน”

นางรู้สึกประทับใจในตัวผู้เป็๞สามีเป็๞อย่างมากแต่เพราะไม่อยากให้แม่สามีเกลียดนางไปมากกว่านี้จึงยอมเห็นด้วยกับเล่าฮูหยิน

“ท่านพี่ท่านอยู่ที่นี่คอยดูแลกิจการเถอะเ๽้าค่ะข้าไปผู้เดียวจะดีกว่าอีกอย่างข้าก็มีสาวใช้คอยดูแลท่านไม่ต้องเป็๲ห่วง”
“แต่ว่า”