หลังประชุมเสร็จ ลี่เทียนเป่าที่เดินออกมาพร้อมกับจีหลุนก็สะกิดแขนสหายให้มองดูเซียงเจียสวี่ที่กำลังยืนทักทายกับขุนนางผู้ใหญ่หลายคน
“ศัตรูหัวใจของเ้า ดูเหมือนจะรู้จักขุนนางผู้ใหญ่ของเราหลายคนทีเดียว ไม่รู้ว่าพวกเขาเคยติดต่อกันเื่ใด?”
“เ้าไม่ได้ยินหรือที่เขาอ้างว่าเคยเข้ามาค้าขายอยู่หลายคราวก่อนเกิดา แคว้นเราเป็ทางผ่านไปยังสี่แคว้น ในเมื่อเป็ทางผ่าน ทำความรู้จักเ้าถิ่นเอาไว้ ย่อมเป็เื่ที่ดี” แม่ทัพหนุ่มหรี่ตามอง ในใจเขานึกอยากจะรู้ความสัมพันธ์ระหว่างภรรยาของตนกับคนผู้นี้
“คุณชายเซียง ถ้าอย่างนั้นเขาก็เดินทางค้าขายั้แ่อายุสิบห้าเลยน่ะสิ” ลี่เทียนเป่าขมวดคิ้ว “สายตาคนผู้นี้คงจะกว้างไกลยิ่ง เคยเดินทางไปถึงดินแดนไกลโพ้นทางตะวันตกมาแล้ว ย่อมได้รู้เห็นสิ่งแปลกใหม่บนโลกใบนี้มาไม่น้อย”
“เ้ากล่าวยกย่องศัตรูเกินไปแล้ว”
“เหล่าจี เขาไม่ใช่ศัตรูแล้วนะ เ้าลืมสัญญาแต่งงานสงบศึกของเ้าไปแล้วหรือ? แต่...เอ๊ะ! ยังเป็อยู่นี่ เป็ศัตรูหัวใจของเ้า ฮ่าๆ”
“หุบปาก! กลับได้แล้ว”
“วันนี้พวกเราไม่ออกไปตระเวนในเมืองหน่อยหรือ?”
“ไปสิ วันนี้ข้าจะพาเ้าไปย่านที่พ่อค้าต่างแดนชอบไปพัก”
“ย่านจี้ฮุ่ยน่ะหรือ?”
“อืม...ที่นั่นมีของขายแปลกใหม่เยอะแยะ และมีคนต่างแดนมากหน้าหลายตา พวกเราไปดูกันสักหน่อย”
ครั้นไปถึงย่านจี้ฮุ่ย ลี่เทียนเป่ามองเห็นภัตตาคารเปิดใหม่ที่่กลางถนนก็ตื่นเต้น เขาชี้ชวนให้จีหลุนเข้าไปลองดู
“ข้าหิวแล้ว พวกเราไปลองกินอาหารของห้าเผ่าดูดีสักหน่อย ถือว่าเป็การซ้อมก่อนไปจริง”
“ก็ได้ เ้าคิดจะลองกินสิ่งใด?”
“ชื่อร้านก็บอกอยู่แล้วว่าอาหารห้าเผ่า นี่เ้าไม่คิดจะลองกินอาหารของเผ่าเหลียนซาดูบ้างหรือ? ตอนนี้เ้าได้ชื่อว่าเป็เขยของเผ่านั้นแล้วนะ”
พอสหายทัก ใบหน้าของจีหลุนก็อึมครึมลงเล็กน้อย
“นั่นข้าถูกบังคับต่างหากล่ะ”
“จะอย่างไรเ้าก็กลายเป็คนที่แต่งงานแล้ว ใจกว้างหน่อยสิเหล่าจี”
พอเสี่ยวเอ้อมารับคำสั่ง ลี่เทียนเป่าก็ลองสั่งอาหารของเผ่าเหลียนซามาลองสองสามอย่าง เขาพยายามเลือกสิ่งที่คิดว่าเขาสองคนพอจะกินได้ พอได้เห็นอาหารและชิมรส จีหลุนพลันนึกถึงหน้าของกัวเอินถงขึ้นมา
“เ้าทำหน้าแบบนี้ มิใช่อยากจะซื้อกลับไปฝากฮูหยินน้อยหรอกนะ”
จีหลุนทำตาขวาง “จะซื้อไปฝากทำไมกัน?”
“นางออกมาไม่สะดวก เ้าก็ควรซื้อกลับไปฝากหน่อยไม่ดีหรือ?”
“ไม่ ไม่ใช่ธุระของข้า”
“เ้ามันสามีใจร้าย คนเขามาจากต่างแดน ซื้อไปให้หน่อยจะเป็ไร”
“เหล่าลี่ เ้าก็เห็นว่าพวกนางคิดจะมาทำมิดีมิร้ายกับสกุลจีของข้า ยังจะให้ข้าทำดีกับนางอีก”
“ต่อหน้าเ้า นางก็ทำตัวดีมิใช่หรือ? ถ้าอย่างนั้น ต่อหน้านางเ้าก็ทำตัวดีบ้าง ถือว่าต่างฝ่ายต่างหลอกกัน นั่นๆ สั่งเป็ดอบไปให้นางสักตัวก็แล้วกัน ข้าสั่งเอง ส่วนเ้าเป็คนจ่าย ตกลงนะ”
จีหลุนพูดไม่ออก อันที่จริงเขาก็อยากจะซื้อไปฝากนางอยู่เหมือนกันแต่กลัวว่าสหายจะเย้า หากว่าลี่เทียนเป่าออกปากเอง เขาก็ไม่เสียหน้า
“ได้ ถือว่าข้าทำตามที่ท่านกุนซือแนะนำ”
ที่หน้าวังจีมีรถม้าคันใหญ่แบบที่พ่อค้านิยมใช้จอดอยู่หน้าประตู ลี่เทียนเป่าเห็นแล้วทำตาโต
“อย่าบอกนะว่าคนรักเก่าของฮูหยินน้อยมาเยี่ยมถึงที่นี่”
“หึ! จะมาเยี่ยมอย่างไรก็เื่ของนาง เกี่ยวอันใดกับข้า?”
“เหล่าจี เหตุใดข้าฟังแล้วเหมือนเ้าจะดื่มน้ำส้มอยู่เลยนะ?”
“ข้าหรือ? ใช่ที่ไหนกัน ข้าจะหึงนางได้อย่างไร?”
“ได้ๆ ไม่หึงก็ไม่หึง แต่นะ เราควรระวังพวกเขาสองคนไว้สักหน่อย เซียงเจียสวี่อาจจะมาส่งข่าวจากห้าเผ่าให้นางก็ได้”
“จริงของเ้า ถ้าอย่างนั้นพวกเราต้องจับตามองนางให้ดี”
ลี่เทียนเป่าหัวเราะหึๆ เขารู้สึกว่าสหายให้ความสนใจกับกัวเอินถงค่อนข้างมาก “ถ้าอย่างนั้นก็เอาเป็ดอบไปให้นางก่อนเถอะ”
กัวเอินถงรับเป็ดอบเอาไว้ด้วยความยินดี ยิ่งได้ยินว่ามาจากภัตตาคาร ห้าเผ่านางก็ยิ่งตื่นเต้น หญิงสาวหันไปซักไซ้ถึงที่ตั้งร้านกับลี่เทียนเป่า
“ย่านจี้ฮุ่ยหรือเ้าคะ? ข้าอยากเห็นร้านที่ว่าจริง” พอพูดไปแล้ว หญิงสาวพลันนึกขึ้นได้ นางก้มลงมองขาสองข้างของตนเองแล้วถอนหายใจออกมา
“ไม่เป็ไร เดี๋ยวครั้งหน้าข้าจะพาเ้าไปเอง” จีหลุนมองเห็นท่าทางเช่นนั้นของนางแล้วก็รู้สึกสงสารขึ้นมา ครั้นเอ่ยปากออกไปเขาก็เพิ่งนึกขึ้นได้ รีบหันไปมองลี่เทียนเป่า
“ดีแล้ว เ้าเป็สามีควรจะดูแลภรรยาสักหน่อย” ลี่เทียนเป่ายิ้มกว้าง
จีหลุนทำหน้าตึง กัวเอินถงทำหน้าเจื่อน
“หากท่านพี่ไม่สะดวกก็ไม่ต้องพาข้าไปก็ได้เ้าค่ะ”
ชายหนุ่มรีบพูดสวนออกไป “ข้าจะพาไปเอง”
ครู่หนึ่งบ่าวรับใช้จากเรือนใหญ่ก็เข้ามาแจ้งให้กัวเอินถงทราบว่ามีคนมาขอพบ หญิงสาวทำหน้าประหลาดใจ
“คนที่มาขอพบฮูหยินน้อย คือ คุณชายเซียงจากเซี่ยงซาวานขอรับ”
“จริงหรือ? ใช่ เซียงเจียสวี่หรือไม่?”
“ข้าน้อยไม่รู้ขอรับ ฮูหยินน้อยเชิญไปดูเองเถิด”
จีหลุนไม่รู้ตัวว่าเขาทำหน้าไม่พอใจเมื่อเห็นนางยิ้มกว้างทันทีที่ได้ยินชื่อแซ่ของคนผู้นั้น ลี่เทียนเป่ายกมือขึ้นตบหน้าขาสหายเบาๆ
“ท่านพี่ ไปรับแขกกันเถิดเ้าค่ะ”
ท่านฝู่กั๋วกงกับกั๋วฮูหยินรับของฝากหลายกล่องจากเซียงเจียสวี่ คนทั้งสามกำลังสนทนากันอย่างออกรส บิดาของจีหลุนสนใจฟังเื่การเดินทางไปยังดินแดนไกลโพ้นทางตะวันตกของแขกหนุ่ม
“คุณชายเซียงไปไกลถึงเพียงนั้น ระหว่างทางไม่มีอันตรายหรือ?”
“มีเหมือนกันขอรับ แต่ว่าองครักษ์ของข้าน้อยล้วนฝีมือดี และบางคนก็พูดภาษาของคนเ่าั้ได้ พวกเราจึงไม่มีปัญหาเื่การติดต่อพูดคุย เป็เพราะข้าน้อยมีปณิธานอยากจะเห็นโลกนี้ให้ทั่วๆ จึงได้พยายามเดินทางไปให้ไกลที่สุด”
“นับว่าหาได้ยากจริงๆ คนหนุ่มที่จะคิดเช่นนี้แล้วทำได้” สายตาของ ฝู่กั๋วกงฉายแววชื่นชม พอมองเห็นลูกชายและลูกสะใภ้เดินเข้ามาในห้องโถงก็ยิ้มน้อยๆ “เสี่ยวถงกับเสี่ยวหลุนมาพอดี มาๆ คุณชายเซียงมารอเ้าได้สักพักแล้ว”
“มิได้ขอรับ ข้าเพียงแต่อยากสนทนากับท่านฝู่กั๋วกงกับกั๋วฮูหยินเสียก่อน มิได้รอช้าแต่อย่างใด” ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ดวงตาลึก ใบหน้าคมเข้ม ลุกขึ้นคารวะจีหลุนอย่างสุภาพ “คารวะท่านแม่ทัพ”
กัวเอินถงมีสีหน้ายินดี “พี่เจียสวี”
คำเรียกนั้นทำเอาจีหลุนคล้ายจะสะอึก นางเรียกอีกฝ่ายด้วยความสนิทสนม ในขณะนี้สายตาของเซียงเจียสวี่ฉายแววห่วงใยจนน่าหมั่นไส้
“คุณชายเซียง เ้ากับเสี่ยวถงออกไปคุยกันตามสบายเถิด เดี๋ยวข้าก็มีเื่จะสนทนากับเสี่ยวหลุนและกุนซือลี่อยู่เหมือนกัน” ท่านฝู่กั๋วกงหันไปทางลูกสะใภ้ “เสี่ยวถงพาแขกของเ้าไปเถอะ”
“ขอบพระคุณเ้าค่ะ ท่านพ่อ” หญิงสาวบนรถเข็นประสานมือค้อมศีรษะรับแล้วก็หันไปบอกให้เหย้าหลีเข็นนางออกจากห้องโถงไปยังระเบียงด้านนอก
เซียงเจียสวี่ยืนประจันหน้ากับกัวเอินถงที่ศาลาใหญ่ห่างจากห้องโถงออกไปไม่ไกลนัก เหย้าหลีกับหยวนจู้ถอยออกไปรอห่างออกไปไม่ไกล พวกนางต้องคอยจับตาดูฮูหยินน้อยกับแขกบุรุษเพื่อมิให้มีข้อครหาว่าเป็การพบปะกันเพียงลำพัง
ชายหนุ่มจากแดนไกลมองนางั้แ่หัวจรดเท้า “เ้าอยู่ที่นี่ สบายดีหรือไม่? ข้าเพิ่งกลับมาจากการเดินทาง พอได้ยินข่าวว่าเ้าแอบหนีมาแคว้นิก็รีบตามมาแต่พอถึงเมืองฉู่จิ้งก็ได้ข่าวว่าเ้าแต่งงานกับแม่ทัพจีเพื่อขอสงบศึก เสี่ยวถงเหตุใดเ้าจึงไม่รอข้า?”
กัวเอินถงถอนหายใจยาว “พี่เจียสวี่ สถานการณ์คับขันยิ่ง หากข้ารอท่านก็คงไม่อาจเปลี่ยนแปลงเื่เลวร้ายพวกนี้ การแต่งงานกับแม่ทัพจีเป็ความเห็นของท่านพ่อข้าเ้าค่ะ”
*****************
ไรเตอร์แนะนำ....ติดตามผลงานได้ทางแฟนเพจเฟสบุ๊ก "เอสเต้และซีฟางกั๋วเจีย"
2K
![[จบ] รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699431270_93557432.webp)
