“นายเห็นตอนเขาปล่อยพลังปราณออกมาไหม แค่เพียงพลังปราณอย่างเดียวก็ทำให้คนสลบเป็ร้อยคนได้แล้ว”
“แสนห้า แสนห้า แสนห้าครับนายน้อยยยย”
“ อีกทั้งโซ่สีดำนั้น ยังพุ่งซิกแซกไปมาในอากาศ จนเต็มท้องฟ้าไปหมดเลย”
“เราจะได้นอนเต็นท์นอนเตียงดีๆ กันแล้วครับ”
“ยิ่งตอนที่พวกโซ่พวกนั้นวิ่งไปตามพื้นและรัดเข้ากับตัวคนพวกนั้นแล้ว”
“อุปกรณ์พลังปราณต่างๆ ที่ใช้พลังปราณเป็พลังงานมากมายที่เราสามารถซื้อได้”
“แล้วไอ้ก้อนกลมสีดำที่สามารถดูดพลังปราณได้นั้น เกิดมาฉันไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นมันมาก่อนเลย”
“ เนื้อกระป๋องมากมาย เนื้อกระป๋องมากมายที่เราซื้อได้เต็มไปหมดเลย”
หลังจบการประลองที่ผู้ชนะเป็ผู้ใช้พลังสายมาร ก็คงมีเพียงแค่เด็กหนุ่ม และผู้ช่วยฝึกฝนของเขาที่ตื่นตาตื่นใจกับการประลองที่ได้พบเห็นและเงินรางวัลที่ได้รับ ผิดกับผู้คนอื่นๆ ที่ผิดหวังกับผลการประลอง และอีกหลายคนที่ต้องเสียเงินไปกับการพนัน
ทำให้การพูดคุยด้วยความตื่นเต้น ที่แทบจะไม่ใช่เื่เดียวกันเลยของทั้งสองคน ได้สร้างความรำคาญให้กับเหล่าผู้ที่เข้ามาใช้ห้องน้ำ ของสถานที่จัดงานประลอง ที่ต้องมาพบเจอเสียงพูดคุยโวยวายของพวกเขา
“ไม่ได้ล่ะครับ ไม่ได้แล้ว นายน้อยรออยู่ที่นี่ก่อนนะครับ ผมจะรีบไปแลกเงินรางวัลก่อน…อย่าเพิ่งออกไปไหนนะครับ เผื่อไปเจอพวกคนตระกูลเก่าที่นายน้อยเคยรับใช้จะซวยเอา"
“ได้ๆ รีบไปรีบมานะ ฉันอยากรีบไปฝึกฝนต่อเต็มที่แล้ว”
เมื่อได้เห็นการต่อสู้ ที่น่าตื่นตาตื่นใจของชายในชุดคลุม มันก็แทบจะทำให้เ้าไม่สามารถอยู่เฉยๆ ได้เลย และอยากรีบไปฝึกฝนเพื่อให้อยู่ในระดับเดียวกับชายคนนั้น ถึงแม้ว่าฮ่าฮ่าจะเดินออกจากห้องน้ำไปแล้ว และบอกให้เขารออยู่ในห้องน้ำก็ตาม
ด้วยความตื่นเต้นและความอยากฝึกฝนที่เขามี มันก็ทำให้เขายืนล้างหน้าอยู่ที่โถล้างหน้าอย่างนั้น เพื่อไม่ให้ผิดสังเกต แต่เพราะร่างกายที่ตื่นตัวของเขาทำให้แม้จะมีผู้คนมากมายเดินเข้าออก ห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว เด็กหนุ่มก็ยังคงยืนล้างหน้าอย่างตื่นเต้น อยู่อย่างนั้นไม่หยุดเพื่อเหรอผู้ช่วยฝึกฝนของเขามารับ
“มันเป็ไปได้ยังไงวะเนี่ย ทำไมถึงไม่มีคนรุ่นใหม่ที่เก่งกว่าไอ้ผู้ใช้พลังมารนั้นเลย”
“เออ พวกเขาปล่อยให้มันชนะได้ไง เสียหน้าชะมัดเลย… ต่อไป ถ้าอนาคตนายได้จบจากสำนักสอนเซียนแล้ว นายต้องเอาชนะการประลองนี้ และไอ้ซีซวนนั้นให้ได้เลยนะ เป่าป้าย”
“แน่นอนอยู่แล้ว พวกนายก็ขยันฝึกเถอะ เราจะได้เข้าสำนักสอนเซียนด้วยกัน”
เป่าป้ายหนึ่งในลูกหลานของตระกูลเรเปีย ผู้ใช้ปราณกระบี่ที่โด่งดัง เมื่อต้องผิดหวังกับผู้ชนะในงานประลอง เขาก็เดินพูดคุยกับสหายสนิททั้งสองคน ที่คอยติดตามเขามาตลอดั้แ่เด็ก จนกระทั่งพวกเขาเดินมาถึงห้องน้ำชาย ที่เป็จุดหมายของพวกเขา
แต่ทันทีที่พวกเขาเดินเข้าห้องน้ำไป หนึ่งในเพื่อนของเขาก็สะกิดไปที่ไหล่ของเป่าป้าย เพื่อให้เขามองไปที่เด็กหนุ่มที่กำลังล้างหน้าอย่างตื่นเต้นอยู่
“นั้นมันคนรับใช้บ้านซีซวนไม่ใช่หรอเป่าป้าย”
“เออว่ะ ไอ้เ้านี้ว่า แต่ไอ้หมอนี่มันโดนซีซวนแกล้งไปแจ้งความคดีลักทรัพย์ไว้ไม่ใช่หรอ ทำไมมันกล้ามาดูงานด้วยวะเนี่ย… กระบี่ปราณ”
เป่าป้ายที่พบว่าเด็กหนุ่มตรงหน้า เคยเป็เด็กรับใช้ของซีซวน เขาก็หันไปมองสหายสนิททั้งสองของเขาด้วยรอยยิ้มประหลาดประหลาด เหมือนเจตนาจะกลั่นแกล้งเด็กหนุ่ม พร้อมกับส่งเสียงใช้วิชาออกมาเบาๆ ในการสร้างกระบี่ปราณขึ้นมาในมือ ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาเด็กหนุ่มนั้นและใช้กระบี่ปราณแตะสะกิดไปที่ไหล่ของเขา
“เฮ้ย ไอ้โจรลักทรัพย์”
เมื่อเด็กหนุ่มที่กำลังตื่นเต้น และรอจะรีบเข้าป่าหมื่นปราณไปฝึกฝนอยู่ เมื่อหันหน้ามาเจอกับชายที่สะกิดเขา ที่เขาจำได้อย่างดีว่าเป็หนึ่งในลูกหลาน ของตระกูลเรเปียที่เขาหนีมา เมื่อความตื่นเต้นที่มีบวกกับความใที่ได้เจอกับคนที่เขาไม่อยากเจอ มันก็ทำให้เ้าแสดงออกไป อย่างที่ไม่มีใครได้คาดคิดมาก่อนร่วมถึงเป่าป้ายด้วย
“อ้าาาาาา…หมัดมหาพยัคฆ์เหมียว”
“โครมมม”
ไม่ทันได้ตั้งตัวแม้แต่น้อย เป่าป้ายที่เอากระบีปราณสะกิดไปที่ไหล่ของชายหนุ่มตรงหน้าเบาๆ อยู่ดีๆ กลับได้ยินเสียงะโแหกปาก มาทางเขาพร้อมกับอุ้งมือแมวขนาดใหญ่ที่ตะปบมาที่ตนเองจนเขาล้มกระแทก ไปพังประตูห้องน้ำที่มีคนใช้อยู่ พร้อมกับเด็กหนุ่มที่ทำร้ายเขาที่วิ่งชนเพื่อนของเขาหนีไปด้วยความใ
“ตามมันไป”
เมื่อสหายสนิทที่กำลังใกับเหตุการณ์ตรงหน้า ที่เพื่อนของเขาโดนเด็กหนุ่มที่พวกเขาตั้งใจจะกลั่นแกล้งเปิดก่อน เมื่อได้ยินเสียงให้ตามไปของเป่าป้าย เขาก็รีบวิ่งตามเด็กหนุ่มคนนั้นไป
“หยุดเดี๋ยวนี้นะเว้ย”
ถึงแม้ว่าสหายสนิทของเป้าป้ายทั้งสองคน จะไม่ได้มีพลังปราณแข็งแกร่งอะไร แต่พวกเขาทั้งคู่ก็อยู่ในระดับต้นปราณชั้นกลาง ทำให้ความไวและแรงวิ่งของพวกเขานั้นมีมากกว่าเ้า และวิ่งตามเขาได้ทันในที่สุดพร้อมกับตัวเป่าป้ายเองที่วิงมาประชิดเพื่อนของเขาแล้ว
“อย่าตามมาา”
“มึงทำร้ายกูแล้วคิดว่าจะหนีไปได้เหรอ”
เ้าที่กำลังวิ่งหนีอย่างสุดแรงอยู่ เมื่อได้ยินเสียงที่เดือดดาลจากบุคคลที่เขาเพิ่งใช้วิชาโจมตีไป ที่วิ่งตามเขามาทันแล้ว ในหัวของเขาก็รู้ได้ทันทีว่าถ้าขืนโดน ลุ่มเด็กหนุ่มพวกนี้จับได้ คงไม่ใช่เื่ดีเป็แน่
เมื่อความไวที่เขามีช้ากว่าและไม่ใช่หนทางในการเอาตัวรอดได้ เ้าก็เลือกที่จะวิ่งเข้าหาผู้คนมากมาย และใช้ความคล่องตัวของเขาที่ฝึกมาจากในป่าช่วยในการหลบหนีแทน
และมันก็ได้ผลเป็อย่างมาก ยิ่งเขาวิ่งซิกแซกผ่านผู้คนมากเท่าไหร่ เด็กหนุ่มที่วิ่งตามเขามาก็ยิ่งถอยห่างออกไปเท่านั้น
ถ้าเ้ายังคงรักษาระดับความคล่องแคล่วของตัวเองได้ดีขนาดนี้ ไม่นานเขาก็คงหนีได้ ยกเว้นแต่ เขาจะเพ้อวิ่งไปชนกับคนรู้จัก และคนรู้จักคนนั้นก็รั้งตัวเขาไว้
“เ้ามาได้ยังไงเนี่ย”
“ลุงโจว!”
เมื่อลุงโจวของเ้าได้เห็นเด็กหนุ่มที่ไม่ได้เจอมานาน เขาก็มองไปที่เด็กหนุ่มรอยยิ้มที่อบอุ่น ก่อนที่จะสังเกตเห็นสีหน้าที่ตื่นตระหนกของเ้า พร้อมกับเหล่าเด็กหนุ่ม ที่ปรี่กันมาหาเขา เขาก็เข้าใจสถานการณ์ได้ทันที
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ ไอ้พวกเด็กบ้า จะแกล้งกันกลางแจ้งอย่างนี้เลยหรอ”
เพียงคำพูดที่เขาพูดออกมาด้วยพลังปราณ ความไม่พอใจในน้ำเสียงมันก็ส่งไปถึงกลุ่มเด็กหนุ่มได้อย่างดี จนพวกเขาต่างหยุดวิ่งด้วยความใ
“ไอ้พวกเด็กตระกูลเรเปียนี้เอง”
“ไอ้นั่นมันทำร้ายผมก่อนนะลุง ลุงไม่อยากมีปัญหากับตระกูลผมก็หลบไปเลย”
“ทำตัวแย่ๆ แล้วยังขี้โกหกอีก เ้าจะไปทำร้ายพวกเอ็งได้ยังไงห่ะ”
เหมือนเ้าเห็นเจตนาของลุงโจว ที่พยายามปกป้องตัวเขา จิตใจที่ตื่นเต้นและหวาดกลัวของเขาก็เย็นเริ่มเย็นลง ก่อนที่อยู่ดีๆ ฮ่าฮ่าจะโผล่ออกมาระหว่างเขา กับเป่าป้าย
“มีอะไรหรือเปล่าครับนายน้อย”
“ฮ่าฮ่า ฉันโดนพวกนี้ตามล่ามาน่ะ โชคดีที่ฉันเจอเพื่อนของพ่อพอดี เขาเลยช่วยฉันไว้ “
“เพื่อนของพ่อนายน้อยหรอครับ?”
“อืม”
“ย้ากกกก”
ทันทีที่ฮ่าฮ่าได้ยินว่าบุรุษตรงหน้าเป็เพื่อนพ่อของเ้า ไม่ทันที่ใครจะได้ตั้งตัวทั้งนั้น อยู่ดีๆ ฮ่าฮ่าก็ได้ใช้พลังปราณในผ้ายันต์ที่เขาสะสมไว้ สลายพลังปราณของผู้คนรอบตัว และะโถีบหน้าของลุงโจวจนเขาล้มไป พร้อมกับดึงแขนของเ้าวิ่งหนีไปท่ามกลางความงุนงงของผู้คนที่พลังปราณของเขาปั่นป่วน
207
