หลายเดือนผ่านไป คานไม่ใช่เด็กขี้โรคข้างถังขยะอีกต่อไป
เขารู้จักซ่อนลมหายใจ รู้จักฟังเสียงรองเท้าบนพื้นเปียก รู้ว่าร่างกายมีจุดอ่อนตรงไหน และรู้ว่าจุดตายอยู่ตรงไหนได้ในห้าวินาที
ตาแก่ฝึกเขาทุกวัน ฝนตกก็ฝึก หิวก็ฝึก มือแตกก็ฝึก — ไม่มีคำปลอบใจ ไม่มีคำชม
“โลกนี้ไม่้าคนอ่อนเเอ”
วันหนึ่ง ตาแก่เอามีดเล่มเล็กๆ มาให้
“คืนนี้เเกต้องไป... ทําภารกิจจัดการไอ้โรคจิตที่มันข่มขืนเด็ก”
คานฟังแล้วไม่พูดอะไร เขากำมีดแน่น
ตะวันตกแล้ว สลัมเริ่มมืดลง คานย่องผ่านซอกตึก พาร่างของเขาลื่นไปกับเงาและเสียงฝน
เป้าหมายอยู่หน้ากระท่อมเล็กๆ กำลังดื่มเหล้า ร่างกายอ่อนแอ แต่หัวเราะดัง
คานซ่อนตัวอยู่ข้างหลัง ไม่พูด ไม่ลังเล
มีดปักลงไปที่หลังคอในจังหวะเดียว ชายคนนั้นดิ้น ทุบอากาศ ก่อนจะทรุดลงไปในความเงียบ
เือุ่นเปื้อนมือคาน เขามองมัน... แล้วเงยหน้าขึ้นช้าๆ
ตาแก่ยืนพิงเสา มองเขาอย่างเงียบๆ
“รู้สึกอะไรไหม?” ตาแก่ถาม
คานมองเื พรางยืนตัวสั่น แล้วตอบเบาๆ
“มันง่ายกว่าที่คิด”
ตาแก่หัวเราะเบาๆ นี่เป็ครั้งแรกที่คานเคยได้ยิน
“เออ... มันง่ายเกินไปสำหรับบางคน”
แล้วฝนก็ตกลงมาอีกครั้ง คานล้างเืจากมือ... แต่ไม่สามารถลืมความขมขื่นที่คร่าชีวิตคนไปครั้งเเรกได้
89K
