แอบรักพี่สะใภ้

รถยนต์ SUV คันหรูของภพแล่นข้ามเขตจังหวัดมุ่งหน้าสู่ชายทะเลระยอง ยางรถยนต์บดเบียดไปกับพื้นถนนยางมะตอยอย่างสม่ำเสมอเป็นจังหวะเงียบเชียบมั่นคง แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมากระทบกระจกหน้ารถสว่างไสวสะท้อนแสงระยิบระยับ ลมทะเลอ่อนๆ พัดโชยเข้ามาทางช่องระบายอากาศและขอบหน้าต่างรถยนต์ที่แง้มไว้บางเบาอย่างแผ่วเบา ช่วยให้ความอึดอัดแน่นในอกและความตึงเครียดอันแสนหนักอึ้งที่สะสมอยู่ภายในคฤหาสน์วรโชติหลังงามค่อยๆ เจือจางและละลายหายไปทีละน้อยตามระยะทางที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตามแนวถนนหลวงสายเลี่ยงเมืองผ่านทิวทัศน์ป่ามะพร้าวริมทางที่พริ้วไหวตามสายลมทะเลโชยโชยผ่านเนื้อตัวของทุกคนในรถยนต์คันหรูที่กำลังมุ่งหน้าเดินทางไปอย่างเด็ดเดี่ยว

ภพจับพวงมาลัยรถยนต์ด้วยท่าทางที่ผ่อนคลายขึ้น ใบหน้าหล่อเซียวเริ่มมีเลือดฝาดกลับคืนมาเล็กน้อย ชายหนุ่มสูดลมหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์นอกเมืองเข้าไปปอดลึกยาวเพื่อระงับความเครียดสะสม แพรพิมพ์ที่นั่งเคียงข้างบนเบาะหน้าลอบมองสามีด้วยความเบาใจ หญิงสาวเอื้อมมือหนานุ่มไปแตะทับบนหลังมือของภพและบีบเบาๆ เพื่อส่งผ่านพลังงานความรักและการสนับสนุนอย่างจริงใจและอบอุ่น ภัทร์ที่นั่งอยู่เบาะหลังมองภาพนั้นแล้วยิ้มบางๆ ออกมาด้วยความรู้สึกสลัดความกังวลใจและอึดอัดใจไปชั่วครู่หนึ่ง สบตากับพี่สะใภ้ในกระจกมองหลังอย่างมีความหวังริบหรี่เจือความอุ่นใจ

“พี่ภพคะ... พิมพ์รู้สึกดีใจนะคะที่คุณยอมตกลงเปลี่ยนบรรยากาศเดินทางมาที่นี่ พิมพ์คิดว่าทะเลระยองจะช่วยทำให้คุณผ่อนคลายและลดปมความเครียดลงได้ดีจริงๆ ค่ะ พิมพ์รักคุณนะคะและพิมพ์อยากแก้ไขเรื่องราวทั้งหมดและเยียวยาชีวิตคู่เราค่ะ” พิมพ์เอ่ยกระซิบเบาๆ ด้วยแววตารักใคร่สามีของเธอและมีความตั้งใจจริงอันเด็ดเดี่ยว

ภพเหลือบตามองเมียรักและบีบมือเธอกลับเบาๆ “พี่ก็หวังแบบนั้นนะพิมพ์... พี่ขอโทษที่พิมพ์ต้องมารับมือกับเรื่องบ้าๆ แบบนี้เพราะอาการเสื่อมทางเพศของพี่ พี่อยากหายและกอบกู้ครอบครัวของเรากลับคืนมาจริงๆ พี่ขอบใจภัทร์น้องชายพี่ด้วยนะที่ยอมทนอึดอัดก้าวข้ามความอายเดินทางมารักษากับพี่ในครั้งนี้และเข้าใจพี่ทุกอย่างโดยไม่มีความเกลียดกันสืบไป”

“ไม่เป็นไรเลยครับพี่ภพ ยามนี้พวกเราเป็นเป้าหมายเดียวกันแล้วครับ ผมยินดีสนับสนุนพี่ภพทุกอย่างเพื่อให้พี่ชายของผมกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิมครับ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันและผมยอมรับผิดชอบทุกอย่างครับพี่ชายของผมคนดี” ภัทร์เอ่ยตอบน้ำเสียงอบอุ่นและจริงใจประคองสายตาไว้ในกระจกมองหลังอย่างมุ่งมั่นและเปี่ยมความเด็ดเดี่ยวประหนึ่งคำมั่นสัญญา

เมื่อรถยนต์แล่นผ่านแนวต้นสนริมหาดและเลี้ยวเข้ามาในเขตบ้านพักตากอากาศริมหาดส่วนตัวระยอง ลมทะเลระลอกใหญ่ก็พัดเข้าปะทะตัวรถอย่างแรง เสียงคลื่นซัดสาดเข้าหาฝั่งดัง *ซ่า... ซ่า...* อย่างสม่ำเสมอเป็นจังหวะชวนผ่อนคลายประหนึ่งสวรรค์บนดินและเป็นอิสระจากกรอบคฤหาสน์เดิมๆ บ้านพักตากอากาศหลังงามตั้งตระหง่านอยู่ริมชายหาดขาวสะท้อนแสงแดดวิบวับ และที่หน้าบ้านพักนั้น รถยนต์เก๋งคันหรูของ ‘พราว’ เพื่อนสาวคนสนิทจอดรอคอยอยู่ก่อนหน้าเรียบร้อยแล้วเพื่อรอรับคณะบำบัดรักษาแห่งความหวังด่านสุดท้ายที่จะเยียวยารักษาร่างกายของภพในวันนี้ชวนหวาดเสียว

พราวก้าวเดินลงมาจากรถยนต์ in ชุดเดรสชายหาดสีขาวบางเบาปลิวไสวตามสายลมโชยชายทะเล เผยผิวนวลเนียนละมุนตา ใบหน้าสวยคมของเพื่อนรักฉายประกายแววตาระคนประหม่าอายและเขินเล็กน้อย ทว่าแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างขีดสุด แพรพิมพ์เปิดประตูรถยนต์ก้าวลงไปดึงมือเพื่อนรักมากุมไว้แน่น ทั้งสองคนสวมกอดกันเบาๆ พลางร้องไห้คลายความอึดอัดใจ แพรพิมพ์ซบหน้าลงกับบ่าเพื่อนสะอื้นไห้เบาๆ ระบายความหวาดหวั่นสะท้านอกและขอบคุณเพื่อนในใจอย่างลึกซึ้งเป็นที่สุด

“พิมพ์... ไม่ต้องกลัวนะพิมพ์ ฉันตกลงใจแล้วฉันก็จะช่วยพิมพ์เต็มที่ ฉันสลัดความอายทิ้งไปแล้วพิมพ์เพื่อช่วยกู้ครอบครัวของแกและรักษาพี่ภพให้หายดีขึ้นมาใหม่ พราวสัญญากับแกนะพิมพ์เพื่อนรักคนดีของฉัน” พราวเอ่ยกระซิบปลอบโยนลูบแก้มเนียนของเพื่อนรักอย่างอบอุ่นและให้กำลังใจกันท่ามกลางสายลมเกลือพัดผ่านกระทบสองแก้มบวมช้ำ

ทั้งสี่คนเผชิญหน้ากันเป็นครั้งแรกภายใต้กติกาและข้อตกลงเยียวยาชีวิตสมรสครั้งใหม่ที่น่าอายและหวาดเสียวสูงสุดในชีวิตของพวกเขาทุกคนในลานจอดรถริมหาดระยองที่เงียบสงบสวยงาม

ภพก้าวเดินเข้ามาหาพราวอย่างเชื่องช้า ใบหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความประหม่าอายและรู้สึกผิดระคนซาบซึ้งใจสูงสุด ชายหนุ่มสบตาเพื่อนสนิทของเมียรักอย่างเกรงใจและเคารพในน้ำใจเด็ดเดี่ยวเปี่ยมเมตตา

“พราวครับ... ผม... ผมไม่รู้จะขอบคุณพราวยังไงดีเลยครับในค่ำคืนนี้และวันข้างหน้า พราวยอมแลกความอายมาช่วยพวกเราบำบัด” ภพเอ่ยน้ำเสียงสั่นเครือตื้นตันใจเป็นที่สุดจ้องมองเพื่อนของเมีย “พราวเป็นเพื่อนสนิทของพิมพ์... แต่กลับต้องยอมลดตัวลงมาช่วยเหลือบำบัดร่างกายที่ไร้น้ำยาและน่าอายของผมในครั้งนี้ พราวเสียสละเกียรติตัวเองเพื่อช่วยชีวิตแต่งงานของเรา ผมสัญญาว่าจะเคารพและถนอมพราวอย่างดีที่สุดในฐานะแขกคนสำคัญของพวกเราครับพราวพิจารณาช่วยผมด้วยเถอะ”

พราวสบตาภพและภัทร์อย่างเด็ดเดี่ยว แววตาของเธอไม่มีความลังเลหรือล้อเล่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อยในฐานะคนเรียนจิตวิทยามาเพื่อรักษาอาการเสื่อมทางเพศชวนอัปยศหนาวเหน็บหัวใจ

“ไม่เป็นไรค่ะพี่ภพ พราวเข้าใจและยินยอมตกลงใจแล้วพราวก็จะทำหน้าที่ช่วยพิมพ์กอบกู้ครอบครัวให้ถึงที่สุดค่ะ ยามนี้พวกเราก้าวผ่านขอบเขตความอายมาครึ่งตัวแล้ว ไม่มีอะไรต้องลังเลหรือถอยหลังอีกแล้วค่ะพี่ภพ พราวพร้อมเรียนรู้และบำบัดรักษาร่างกายของพี่ภพให้ฟื้นตื่นตัวขึ้นมาใหม่ในการร่วมรักกลุ่มครั้งนี้อย่างปลอดภัยที่สุดเท่าที่พราวจะทำได้ค่ะ” พราวเอ่ยตอบเสียงหวานมั่นคงเปี่ยมด้วยพลังบวกสลัดความอายทิ้งไปสิ้นกระแสความกังวลใจของทุกคน

ภัทร์ก้าวเข้ามาช่วยหิ้วสัมภาระและกระเป๋าเดินทางใบโตของทุกคนจากท้ายรถ “พวกเราเข้าบ้านพักไปจัดของและสัมภาระกันก่อนเถอะครับ แดดเริ่มแรงขึ้นและเริ่มร้อนแล้วครับพี่พราว พี่พิมพ์ เดี๋ยวจะเหนื่อยกันไปใหญ่และไม่พร้อมศึกคืนนี้ที่จะเกิดขึ้นในที่ร่มครับ”

ทั้งสี่คนช่วยกันขนย้ายกระเป๋าเดินทางและสัมภาระก้าวเดินเข้าสู่บ้านพักตากอากาศริมทะเลส่วนตัว เสียงเกลียวคลื่นซัดสาดดังระงมซาดๆ ตลอดเวลา ปลุกเร้าและช่วยผ่อนคลายประสาทส่วนกลางของคนทั้งสามและอีกหนึ่งคนให้ลดทิฐิและความสับสนปนหวาดกลัวลงไปทีละน้อย บรรยากาศภายในบ้านพักโปร่งโล่งสบายตา ตกแต่งด้วยกระจกใสบานใหญ่เปิดรับวิวเกลียวคลื่นกว้างขวาง ลมทะเลโชยเอาไอเกลือสดชื่นเข้ามาพัดผ่านร่างกายของทุกคนให้กระชุ่มกระชวยขึ้นลดความตึงเครียดของกล้ามเนื้อทุกมัดพร้อมสู้ศึกบำบัดรักสี่เส้าในคืนนี้อย่างราบรื่น

ทุกคนช่วยกันจัดเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวเข้าที่พักเสร็จสิ้น พลันลมทะเลพัดโชยเข้ามาจากระเบียงห้องโถงกว้าง แสงแดดยามบ่ายเริ่มคล้อยต่ำลงทอประกายสีส้มอมทองเหนือผืนน้ำกว้างใหญ่ทอประกายเงียบสงบสวยงามและเงียบเชียบ ทั้งสี่คนกลับมารวมตัวกันนั่งลงที่โซฟาไม้ริมระเบียงในห้องโถงใหญ่ริมทะเล บรรยากาศเริ่มเงียบสนิทลงไปอีกครั้งด้วยความประหวั่นพรั่นพรึงและรอคอยชะตากรรมที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในค่ำคืนนี้ที่รออยู่เบื้องหน้าในราตรีกาลอันยาวนานเหน็บหนาว

ภพสูดลมหายใจลึกยาว ใบหน้าของชายหนุ่มเคร่งขรึมและจริงจังขึ้นมาอีกหนเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์บีบคั้น ชายหนุ่มกวาดสายตามองหน้าเมียรักพิมพ์ มองหน้าน้องชายภัทร์ และจ้องสบตาเพื่อนสาวสนิทพราวอย่างแน่วแน่เด็ดเดี่ยวไม่มีกะพริบตาเพื่อส่งผ่านเจตนารมณ์บำบัดรักรักษาตัวตนให้ฟื้นตื่นคืนกลับมาแข็งแรงดังเดิมร้อยเปอร์เซ็นต์

“ในเมื่อพวกเราจัดของและเตรียมสัมภาระเสร็จเรียบร้อยแล้ว...” ภพเอ่ยเสนอขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังบีบคั้นอารมณ์ในห้องโถงสลัวของบ้านตากอากาศริมชายหาดระยองหลังงาม “ผมคิดว่าถึงเวลาแล้วที่พวกเราสี่คนจะต้องมาตกลงแบ่งห้องนอน และพูดคุยกำหนดกฎกติกาแผนการบำบัดร่วมรักในคืนนี้อย่างละเอียดเสียทีครับ ใครจะนอนห้องไหนและพวกเราจะเริ่มจัดแจงคู่กระตุ้นอารมณ์สวาทกันยังไงในคืนนี้ ทุกคนพร้อมฟังแผนการบำบัดรักษาหรือยังครับเพื่อกู้ชีวิตสมรสและบำบัดอาการไร้น้ำยาของผมให้หายขาดเสียทีในราตรีริมทะเลแห่งความหวังนี้”

พราวขยับสบตาภพและพิมพ์ก่อนจะอธิบายแนวคิดจิตวิทยาเบื้องต้น “พราวเสนอว่าคืนนี้เพื่อลดความเครียดของพี่ภพ พราวและพิมพ์จะอยู่เตรียมตัวในห้องนอนใหญ่ริมระเบียงชั้นบนค่ะ ส่วนภัทร์และพี่ภพก้าวตามเข้าไปทีหลัง พราวจะเป็นคนเริ่มต้นเปิดประเด็นเล้าโลมสลัดความอายสัมผัสพี่ภพก่อนเพื่อเปลี่ยนเป้าหมายความเกลียดชังปมแค้นในสมองพี่ภพให้ผ่อนคลายกับคนนอก ทุกคนเห็นพ้องกติกาเบื้องต้นนี้ไหมคะเพื่อความราบรื่นและเป้าหมายร่วมกัน”

พิมพ์และภัทร์พยักหน้ารับอย่างสงบนิ่งสลัว แพรพิมพ์กำข้อมือพราวแน่น แพรพิมพ์ พราว และภัทร์ ต่างสบตากันอย่างประหม่าอายและเสียวซ่านในชะตากรรมคืนนี้บนหาดส่วนตัวระยองที่เงียบเชียบ ซึ่งการแบ่งห้องนอนและคู่บำบัดสวาทสี่สัญชาตญาณรักกำลังจะเริ่มจัดตั้งขึ้นค้างคาไว้ด้วยหัวใจที่เต้นระริกไม่เป็นจังหวะรวดเร็วน่าระทึกใจยิ่งยวดเหนือหาดทรายขาวสลัวลาง...

(จบตอนที่ 48)