เมื่อการสร้างงานได้เกิดขึ้นแล้ว จะไม่มีการหันหลังกลับ เมื่อก้าวเดินออกไปแล้วความสำเร็จย่อมเป็สิ่งที่หลีกเลี่ยงอะไรไม่ได้ ครั้งนี้และครั้งนี้เท่านั้น...มันจะเป็ความลับที่อิวาน เปตรอฟ จะได้รับรางวัลตอบแทน เมื่อผสมผสานเข้ากับกฎของเลนิน เขาจะได้สวมมงกุฎวีรบุรุษแห่งสหภาพโซเวียต รัสเซีย ซึ่งเป็ผลจากการกระทำที่เขาได้ปลอมแปลงขึ้น เขาจะถูกยกย่องภายในโปลิทบิวโร จะได้รับการยกย่องยอมรับในสติปัญญาอันเฉียบแหลมสูงส่งของเขา ทั้งหลักฐาน ฐานะ เมียและลูกๆ...มีอะไรยิ่งไปกว่านี้อีกที่มนุษย์บนพื้นโลก้า
เขาปล่อยควันซิการ์เป็ทางยาว รู้สึกปลื้มเปรมเอมใจตรึกตรองถึงสิ่งที่ได้กระทำลงไป อิวาน เปตรอฟ อนุญาตให้ตัวเองรื้อฟื้นแผนการขึ้นมาในความคิดอีกครั้ง สิ่งที่เขาได้เกี่ยวข้องกับมัน นับั้แ่ตอนเริ่มแรก ทำให้มันดูคล้ายกับไม่ใช่ความปรารถนาของตนเองนัก เปตรอฟเสแสร้งทำเป็ว่าแผนการนั้นลอยเลื่อนอยู่ในอากาศโดยไร้รอยตำหนิ ไม่มีแม้แต่รอยเล็กๆ” จุดใดที่ถูกมองข้ามไปได้ โดยข้อกำหนดที่ตายตัวนี้ เขาจะต้องจำกัดตัวเองที่จะชื่นชมยินดีและฉลองชัยในความเป็มนุษยชาติที่มีสติปัญญาสูงส่งของตัวเอง เขาคิดย้อนหลังกลับเข้าไปใน่เวลานั้นได้โดยไม่ยาก ย้อนหลังไปในความทรงจำ 3 ปีนั้น ถึงค่ำวันหนึ่ง ซึ่งความคิดนี้ได้เกิดขึ้นกับเขาเป็ครั้งแรก...3 ปีทีเดียวที่ได้ผ่านไป...และอดีตได้กลายมาเป็ปัจจุบัน
นายพลอิวาน เปตรอฟ และเพื่อนร่วมคณะกำลังอยู่ในระหว่างการเดินทางไปเยือนตามเมืองใหญ่ในสหภาพโซเวียต เปตรอฟกำลังดูเื่เครื่องจักรไอน้ำ และ้าให้ทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพแก่ขบวนการเคจีบีในทุกเมือง เขากำลังอยู่ในเคียฟซึ่งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำดนีเปอร์ เป็เมืองที่เก่าแก่ที่สุด และใหญ่เป็ที่ 3 ของรัสเซีย หลังจากวันอันเหน็ดเหนื่อยได้ผ่านพ้นไป และเมื่อยามค่ำคืนมาถึง เขาน่าจะได้พักผ่อนอย่างพรั่งพร้อมทั้งวอดก้าและนารี แต่แทนที่จะเป็เช่นนั้น เขากลับสั่งหัวหน้าหน่วยเคจีบีท้องที่ให้จองบัตรละครให้ ซึ่งทางหัวหน้าหน่วยเคจีบีก็จัดการให้ตามประสงค์ที่โรงละครเลสยา ยูเครนก้า ซึ่งมีการแสดงเป็ภาษารัสเซียไม่ใช่ภาษายูเครนเนี่ยน เื่ที่แสดงในคืนนั้นคือ “เดอะ ธรีซิสเตอร์” โดย “แอนตัน เชคอฟ” เปตรอฟไม่ชอบโรงละครของรัฐแห่งนี้ และไม่ชอบเื่ของเชคอฟเป็ประการสำคัญ เขาพบว่าละครในเื่นั้นเป็ไปไม่ได้ เป็เื่ฝันเกินไปน่าเบื่อหน่าย ไม่มีปัญหาเขาไม่อาจที่จะทำให้เ้าภาพผิดหวังได้ เพราะคนคนนั้นเป็อาสาสมัครในเคจีบีที่สามารถมากคนหนึ่ง ดังนั้นเขาก็ทนดูไปเรื่อยๆ” อย่างไม่ค่อยพอใจนัก
เมื่อตอนที่รถลิมูซีนพาเขาออกจากถนนเลนิน ตัดตรงไปยังถนนปุชคิน เปตรอฟมองดูภาพตึกสีเทาๆ” กระดำกระด่างของโรงละครเลสยา ยูเครนก้า อย่างมิได้นิยมชมชอบอะไรเลย หลังจากที่เขาและคณะลงจากรถแล้ว ต่างก็เดินไปตามพื้นปูไว้ด้วยหิน และเข้าไปทางประตูด้านหนึ่งตอนที่จะเข้าไปข้างในนั้นเอง ความสนใจของ
เปตรอฟก็ถูกดึงไปสู่คนกลุ่มเล็กๆ "กลุ่มหนึ่งซึ่งรวมตัวกันอยู่ใกล้ๆ" กระจกที่ติดภาพโฆษณาละครเื่นี้ ซึ่งอยู่ถัดไปทางด้านซ้ายมือที่เขายืน ด้วยความสนใจอย่างยิ่ง เปตรอฟก็แยกตัวเองออกจากคณะของเขาโดยมีคนคุ้มกันเดินไปอย่างใกล้ชิด เดินเข้าไปยังกลุ่มคนเพื่อจะดูว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อเขาชะโงกตัวมองตรงไปข้างหน้าก็เห็นภาพของใครคนหนึ่งซึ่งกำลังตกเป็เป้าสนใจ เธอเป็หญิงสาวที่จัดว่าสวยมากคนหนึ่ง ค่อนข้างสูง ผมสีบลอนด์ตัดสั้น กำลังยิ้มอย่างร่าเริงและเซ็นชื่อในสมุดที่ระลึกให้แก่ทุกคนที่เดินผ่านไปนี่เป็เื่ธรรมดามาก...นอกเสียจากสิ่งหนึ่ง เขารู้สึกคุ้นหน้ากับสาวน้อยผู้นี้เหลือเกิน ในตอนแรกเปตรอฟแน่ใจว่าเธอจะต้องเป็ดาราอเมริกันซึ่งเป็ที่รู้จักกันดี เขาออกจะฉงนสนเท่ห์ที่แม้เขาจะคุ้นๆ กับบุคลิกลักษณะของเธอ แต่ก็ไม่รู้ว่าเธอเชื้อชาติอะไร เขานึกไม่ออกว่าเคยอ่านเื้ัของเธอหรือไม่...เธอน่าจะต้องเป็ชาวต่างชาติและมีความสำคัญอยู่บ้าง เธอยังเซ็นสมุดที่ระลึกและพยายามเดินหนีคนที่จำเธอได้
ชั่วขณะนั้น เขายักไหล่ปัดความคิดออกไปจากสมอง เมื่อเข้าไปร่วมกับคณะพรรคแล้วเขาก็ลืมเธอไปเสีย แล้วเดินเข้าไปทางช่องทางเล็กๆ ที่เข้าโรงละคร ตามเ้าหน้าที่ขนบันไดไปตามห้องโถงภายในและเข้าไปในที่นั่งพัก หาอะไรดื่มเล็กน้อย เปตรอฟเดินไปตามทางเดินระหว่างที่นั่งซึ่งปูด้วยพรมสีเขียว นั่งลงบนเก้าอี้ทาสีทองและเตรียมจะหลับสักงีบ
แต่เขาก็ยังคงตื่นอยู่ ตอนที่เธอขึ้นมาบนเวที เธอแสดงเป็ตัวน้องสาวของอังเดร โปรโซรอฟ นักพนัน เธอแสดงเป็ออลก้า โปรโซโรว่า น้องคนที่ 3 ในจำนวน 3 คน เป็คนที่้าจะกลับไปมอสโคว์ เปตรอฟผลุดลุกขึ้นนั่งตรง ประสาททั้งสรรพางค์กายตื่นตัว นอกเหนือจากที่เธอแต่งหน้าอย่างนักแสดงแล้ว เธอก็คือเด็กสาวผมบลอนด์ที่เขาได้เห็นข้างนอกนั่น ใกล้กับทางเข้าโรงละคร คนที่เขาคิดว่าเป็นักทัศนาจรอเมริกัน แต่ขณะนี้เธอกำลังอยู่เบื้องหน้าเขา เป็ดารานักแสดงชาวโซเวียตมิใช่ชาวอเมริกัน
เปตรอฟได้หมายกำหนดการแสดงจากข้างล่างนั้นเปิดออกดู พยายามมองฝ่าความมืดสลัวเพื่อดูรายชื่อของผู้แสดงซึ่งกำลังเล่นเป็ตัวออลก้า โปรโซโรว่า มีชื่อนักแสดงหญิงอยู่ด้วยกัน 4 คน ซึ่งจะผลัดกันแสดงคืนละคน เปตรอฟเข้าใจทันที นี่คือคณะละครคณะใหญ่ และเขาก็นึกออกว่า หนึ่งในจำนวน 4 ชื่อนี้ จะต้องได้รับการตรวจสอบจากผู้ดู
เปตรอฟพบแล้ว...ชื่อจริงของเธอคือวีร่า วาวิโลว่า
เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอบนเวที ดวงตาจับอยู่แต่ที่ใบหน้าของเธอ และในทันใดนั้นเองที่เขารู้ได้ในเหตุผลว่าทำไมเธอจึงดูคุ้นหน้าสำหรับเขา ที่เธอดูคล้ายชาวอเมริกันก็เพราะเธอคล้ายกับผู้หญิงอเมริกันคนหนึ่ง ซึ่งเขาเคยเห็นใบหน้าในนิตยสารอเมริกันที่สั่งเข้ามาหลายฉบับ รวมทั้งในหนังสือพิมพ์รายวันที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน
เปตรอฟได้ติดตามข่าวรณรงค์เข้ารับการเลือกตั้งเป็ประธานาธิบดีสหรัฐ และผู้สมัครเข้ารับการเลือกตั้งคนหนึ่ง คือวุฒิสมาชิกแอนดรู แบรดฟอร์ด มีภรรยาสาวสวยคนหนึ่งชื่อ...บิลลี่...ทิลลี่...
บิลลี่...เขานึกชื่อที่ถูกต้องของเธอออกแล้ว...เป็ผู้ที่ได้รับความสนใจอย่างมาก จากบรรดาหนังสือพิมพ์อเมริกันที่ไร้ค่านั้น...
เปตรอฟเงยหน้าขึ้นมองบนเวทีอีกครั้ง ไม่มีปัญหาเลยดาราสาวผู้นี้ เขาก้มหน้าเพ่งสายตาอยู่ที่หมายกำหนดการแสดงอีกครั้งหนึ่ง ใช่...วีร่า วาวิโลว่า นอกจากทรงผมของเธอแล้ว ช่างเหมือนกันกับภรรยาของผู้สมัครเข้ารับการเลือกตั้งตำแหน่งประธานาธิบดีคนนั้นอย่างยิ่ง เปตรอฟกะพริบตาถี่ๆ” เขาไม่เคยเห็นความเหมือนกันเช่นนี้ระหว่างคนหนึ่งกับอีกคนหนึ่งมาก่อนเลย แม้ว่าเขาจะได้อ่านเื่ราวต่างๆ” อยู่เป็ประจำ บิลลี่...บัดนี้เขาจำชื่อของเธอได้แล้ว บิลลี่ แบรดฟอร์ด กับวีร่า วาวิโลว่า แทบจะเป็คู่แฝดกันได้
ด้วยเหตุผลมากมายนานัปการ ที่เปตรอฟตั้งอกตั้งใจชมการแสดงส่วนที่เหลือของเชคอฟ และก็ด้วยเหตุผลอีกมากมายนั่นแหละ หลังจากการแสดงยุติลงเปตรอฟได้พบว่าตัวเองมีความปรารถนาที่จะเข้าไปหลังโรงและแสดงความยินดีกับวีร่า วาวิโลว่า และเมื่อทำตามความปรารถนาของตัวเอง ผู้อำนวยการแสดงความตื่นเต้นดีอกดีใจ รีบพาท่านนายพลเปตรอฟผู้ยิ่งใหญ่และผู้อารักขาของเขาเข้าไปยังหลังโรงและตรงไปยังห้องแต่งตัวของสาวน้อยผู้เป็นางเอกในเื่
มีผู้แสดงหญิงมากมายหลายคน เื้ัโรงละคนนั้นกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ในห้องสว่างจัดจ้าเล็กๆ ห้องนั้น เปตรอฟทำเป็ไม่เห็นเสีย ผู้อำนวยการพาเขาเดินเข้าไปหาวีร่า วาวิโลว่า ซึ่งนั่งอยู่หน้ากระจก และกำลังล้างเครื่องแต่งหน้าออก ผู้อำนวยการแสดงแนะนำนายพลเปตรอฟเสียงดัง และวีร่า วาวิโลว่า ก็ลุกขึ้นจากที่นั่งของเธออย่างแช่มช้า หันหน้ามาเผชิญหน้ากับเขาอย่างสงบ รับมือเขายื่นมาัั เปตรอฟมองดูเธออย่างใกล้ชิด ใช่แล้ว...ยืนยันได้ รูปลักษณะไม่ได้ผิดแผกแตกต่างกันเลย
“ขอแสดงความยินดีด้วย” เขาพูด “ผมชอบการแสดงของคุณมาก”
เธอน้อมศีรษะรับคำชมของเขาอย่างงดงาม
“ขอบคุณค่ะ ดิฉันได้รับเกียรติจากท่านมาก”
เขายังคงจับสายตาอยู่บนหน้าของเธอ
“ขอโทษนะครับ” เขาพูด “ผมมีเื่สนใจอยู่เื่หนึ่ง...คุณเคยไปสหรัฐอเมริกาบ้างไหมครับ”
“สหรัฐอเมริกาหรือคะ...ทำไมหรือคะ...ไม่เคยค่ะ”
“คุณเคยมีญาติอยู่ที่นั่นหรือเปล่า อาจจะเป็พี่สาวกระมัง”
“ไม่มีค่ะ...ไม่มีใครเลย” เธอยิ้มให้เขาอย่างยวนใจ “ครอบครัวของดิฉันเป็ชาวอูเครเนี่ยนดั้งเดิมเลยค่ะ พ่อแม่ของดิฉันอยู่ที่โบววารี่ เป็ตำบลเล็กห่างจากเคียฟ 14 กิโลเมตร ไม่เคยไปมอสโคว์เลยด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่อเมริกาเลยค่ะ นอกจากคุณย่าของดิฉันเท่านั้น ดิฉันเป็คนเดียวในครอบครัวที่ได้เดินทางบ้าง แต่ก็เป็ในโซเวียตนี่ ดิฉันเรียนในมอสโคว์ค่ะ”
“น่าสนใจมาก” เปตรอฟว่า “คุณพูดภาษาอังกฤษได้ไหม”
คำสนทนาของเขาเป็ภาษารัสเซีย แต่ขณะนี้เธอตอบเขาเป็ภาษาอังกฤษที่ไม่ผิดพลาดเลย
“โอ...ค่ะ ท่านนายพล ดิฉันพูดและอ่านได้ทั้งภาษาอังกฤษและฝรั่งเศสค่ะ ที่จริงแล้ว ดิฉันพูดอังกฤษสำเนียงอเมริกัน ดิฉันเรียนและหัดพูดภาษาอังกฤษอยู่ 4 ปีค่ะ ที่โรงเรียนนาฏศิลป์เซปคิ้น เทียทริคอลสกูล ในมอสโคว์ทำชั่วโมงไว้กว่า 1,000 ชั่วโมง อาจารย์ของดิฉันมักจะพูดเสมอว่า ดิฉันเรียนได้เร็วมาก และสำเนียงเป็ธรรมชาติมาก อาจารย์ดิฉันสำเร็จมาจากอเมริกาค่ะ ท่านเข้าใจที่ดิฉันพูดไหมคะ”
เปตรอฟพยักหน้า
“เข้าใจ...ดีมาก” เขาพูดเป็ภาษาอังกฤษตะกุกตะกัก...แต่เข้าใจมันได้ดี...สำเนียงพูดของเธอสมบูรณ์แบบเขาเองก็บอกไม่ถูกว่าทำไมถึงได้ยินดีนักหนา
40K
