หลิวอี้ตั้งหม้อเสร็จแล้วเขาก็โยนวัตถุดิบในการปรุงโอสถลงไปในหม้อจากนั้นก็ปิดฝาหม้อ หลิวอี้ใช้ไฟจากฝ่ามือในการปรุงยา นักปรุงโอสถทุกคนก็จะสามารถเปลี่ยนพลังปราณให้กลายเป็ไฟได้
ในระหว่างที่หลิวอี้ปรุงโอสถ เขาก็จะคอยพูดเื่นั้นเื่นี้กับชายแก่ผู้ดูแลหอ ชายแก่ก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง
ชายแก่ผู้ดูแลไม่เคยเห็นนักปรุงโอสถคนไหนทำแบบหลิวอี้มาก่อน นักปรุงโอสถที่เขาเคยเห็นคนพวกนั้นจะเก็บตัวภายในห้องจึงจะทำการปรุงโอสถ แต่กับเ้าหนุ่มคนนี้เขานำหม้อปรุงโอสถออกมาข้างนอกแถมยังพูดคุยอีก บางครั้งเขาถึงกับนอนหลับในขณะที่ปรุงโอสถ ชายแก่เห็นทุกอย่างทุกการกระทำ ตอนนี้เขารู้สึกเสียดายวัตถุดิบเป็อย่างยิ่ง อยากจะเอาเท้าทีบไปที่ใบหน้าของหลิวอี้
ในขณะที่หลิวอี้กำลังนอนหลับหม้อปรุงโอสถของเขาก็เปิดออกเป็สัญญานว่าโอสถปรุงเสร็จแล้ว แต่เ้าตัวก็ยังไม่นอนหลับยังไม่ตื่น
ชายแก่ได้ยินเสียงหม้อปรุงโอสถที่เปิดออกเขาเห็นหลิวอี้กำลังหลับอยู่จึงทำใจเเละแอบมองไปในหม้อปรุงโอสถ เพียงแค่เขาได้เห็นเม็ดโอสถที่อยู่ข้างในหม้อ เขาถึงกับเข่าออนและทรุดลงไป เพราะว่าสีของเม็ดโอสถเป็สีทองแสบตามาก
ชายแก่ลุกขึ้นมาและกำลังจะหยิบเม็ดโอสถออกจากหม้อแต่ถูกมือของใครไม่รู้มาจับเอาไว้
“ท่านคิดที่จะขโมยโอสถของข้าอย่างงั้นรึ”หลิวอี้ตื่นขึ้นมาและจับมือของชายแก่เอาไว้
“เปล่าๆ ข้าก็แค่เพียง้าที่จะตรวจดู”
“ข้าจะเชื่อท่านก็ได้ ท่านลองตรวจดูว่าโอสถที่ข้าปรุงขึ้นมาเป็ยังไง และข้ามีความสามารถที่จะไปเป็อาจารย์ที่สำนักหมื่นโอสถได้หรือไม่”
ชายแก่รีบเอามือของเขาหยิบโอสถที่อยู่ในหม้อขึ้นมาดู โอสถทั้งสิบเม็ดมีสีทองแสบตาทุกเม็ด ชายแก่แทบจะไม่เชื่อสายตา เขานึกว่าเขาฝันไป
“ท่านดูพอแล้วก็นำเม็ดโอสถมาให้กับข้า”
“ไม่ได้ของสิ่งนี้เป็ของหอหมื่นโอสถ”
“หากว่าท่านอยากจะได้ท่านก็ต้องซื้อมันไปจากข้า”
“ได้ ข้าจะให้หินกำเนิดปราณระดับต่ำกับท่านหนึ่งล้านก้อน”
หลิวอี้ได้ฟังเขาแทบจะไม่เชื่อเพียงแค่โอสถระดับเวหาขั้นสูงสิบเม็ดชายแก่คนนี้ถึงขั้นให้หินกำเนิดปราณเขาหนึ่งล้านก้อน แต่หลิวอี้ไม่รู้ว่าจะเอาไปทำไม เพราะว่าเขาไม่ต้องพึ่งการดูดซับพลังจากหินกำเนิดปราณเขาก็สามารถดูดซับพลังปราณได้รวดเร็ว เขาจึงมองไม่เห็นประโยชน์จากมัน
“ข้าอยากจะได้อย่างอื่นแทนหินกำเนิดปราณ”
“เ้าอยากจะได้อะไร”
“ข้าอยากจะได้เข็มทอง 9 เล่ม”
ชายแก่ไม่เข้าใจหลิวอี้ เขาอยากจะได้แค่เข็มทอง
“ข้าจะพาเ้าไปเลือกดู”
หลิวอี้เขาไปดูแต่ก็ไม่พบเข็มที่เขา้า
“หากว่าข้าอยากจะได้เข็มทองข้าจะไปหาได้ที่ไหน”
“ที่หอประมูล เ้าสามารถหาได้ทุกอย่าง เพียงแค่เ้ามีหินกำเนิดปราณ”
“ได้งั้นข้ายอมรับหินกำเนิดปราณจากท่านและท่านคงจะไม่ลืมคำพูดที่ท่านให้ไว้กับข้า”
“ข้าจะรายงานเื่ของเ้าให้กับเ้าสำนักรับทราบแต่ข้าคิดว่าเ้าน่าจะได้เข้าไปอยู่ภายในสำนักแน่นอน”
หลังจากพูดคุยและนัดวันเวลาเสร็จเรียบร้อยชายแก่ผู้ดูแลหอมอบหินกำเนิดปราณให้กับหลิวอี้เสร็จเขาก็เดินออกมาจากหอ ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วเขาี้เีเดินกลับจวนเขาจึงเดินไปที่หอเเสงจันทร์เขาเดินมาถึงสะพานที่จะข้ามไปยังเรือนของจือเหยา
หลิวอี้พึ่งจะเดินมาถึงหัวสะพานยังไม่ได้ข้ามไปเขาก็พบเห็นสตรีที่งดงามยืนถือกระบี่ดักรอเขาอยู่ที่กลางสะพานนางก็คือจือเหยา หลิวอี้ััได้ถึงจิตสังหารอันแรงกล้าของนางที่้าจะสังหารเขา
จือเหยานางนั่งฝึกฝนพลังปราณอยู่ภายในเรือน ในระหว่างนั้นนางก็จับััของหลิวอี้ได้นางจึงหยิบกระบี่ของนางและมายืนรอเขาที่กลางสะพาน
“นี่เ้ากล้าที่จะลงมือสังหารเ้านายของเ้าเลยหรอ”หลิวอี้พูดขึ้นมาแถมเขายังหัวเราะเสียงดังอีกด้วย
จือเหยานางไม่พูดอะไรนางเร็งพลังปราณของนางจนถึงขีดสุดร่างกายของนางมีเเสงสีทองแสบตา นางดึงกระบี่ออกจากฝักและพุ่งตรงเข้าไปหาหลิวอี้อย่างรวดเร็ว กระบี่ของนางกำลังจะพุ่งถึงตัวหลิวอี้ก็มีกระบี่อีกเล่มมาสะกัดกระบี่ของนางเอาไว้
หลิวอี้แปลกใจทำไมสายเืของนางถึงเปลี่ยนไปตอนแรกนางมีสายเืครึ่งเทพระดับสูงแต่ตอนนี้นางกลับมีสายเืครึ่งเทพระดับตำนาน
“สงสัยข้าคงจะต้องสั่งสอนหญิงบ้าเช่นเ้าเสียหน่อย”
จือเหยางนางไม่พูดอะไรนางพุ่งเข้าไปพร้อมกับกระบี่ของนาง
หลิวอี้สร้างกระบี่จากพลังปราณของเขาจากนั้นก็ปล่อยกระบี่พุ่งออกไปต่อสู้กับจือเหยา หลิวอี้ยังคงยืนอยู่ที่เดิมมีเพียงกระบี่ของเขาที่กำลังสู้กับจือเหยา
963
