เมื่อผลสอบออกมาแต่ละคนก็ต่างแยกย้ายกันเรียนต่อตามที่สอบได้ปานระพีสอบไม่ได้ตามที่เลือกไว้เลยตัดสินใจเลือกเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเปิดแล้วหางานพิเศษทำควบคู่กันไปด้วยศิวาทัต การะเกด นิรมลเมื่อได้ที่เรียนแต่ไม่ถูกใจเลยมาเรียนที่เดียวกันกับปานระพี ทำให้ชีวิตที่เริ่มต้นใหม่ไม่เงียบเหงามากจนเกินไปเพราะยังมีเพื่อนได้พูดคุยบ้างในบรรดาเพื่อนที่เรียนด้วยกันไม่ได้ทำงานพิเศษเพราะทางบ้านส่งเงินให้ใช้เพียงพอในแต่ละเดือนเพื่อนๆจะคอยช่วยเหลือปานระพีในเื่ค่าใช้จ่ายแต่จะเป็ส่วนเล็กๆน้อยเช่นเลี้ยงข้าวบางมื้อค่ารถเมล์ เพราะถ้ามากกว่านี้ปานระพีก็จะปฏิเสธรับความช่วยเหลือเสมอ
“หนึ่งปีเร็วมากนะปาน”
“ใช่ทัต เธอก็เปลี่ยนไปนะดูดีขึ้น”
“จริงเหรอ หล่อไหม?”
“หล่อ หล่อ ตรงไหนวะฮ่าฮ่า”
“แต่เธอไม่เปลี่ยนหน้าบานเหมือนเดิม”
“เออๆหน้าบานน่ารัก หน้าบานน่ารัก จบนะ”
“หลงตัวเองตลอดกาลนานเทอญ”
“ก็มีคนเคยมาบอกชอบละนะ แล้วแต่ แล้วไง”
“จำไว้ ระวังตัวให้ดีเถอะแม่คนสวยหน้าบานเลือกได้”
“สวยผิดเหรอทัต”
“ผิดสิ ผิดที่คิดว่าตัวเองสวยไงปานระพี”
“ศิวาทัต!!!!!”
“ครับเพื่อนปาน”
“กัดเรายันเรียนจบปะนี่”
“แน่นอนเราชอบกัด”
“เห่าได้ไหมล่ะ เห็นชอบกัด”
“ปานระพี!!!!”
“ค่ะเพื่อนศิวาทัต”
“เสมอกันเรายอมเธอปานระพี”
“ก็แค่นั้นอย่ามาเถียงเราเพราะเราจะไม่เคยแพ้เธอ”
“เราก็ยอมเธอคนเดียวนะอิอิ”
“เหรอ?”ศิวาทัตมองหน้าเพื่อนสาวตรงหน้าก่อนจะตัดบทด้วยการเดินไปส่งปานระพีขึ้นรถเมล์กลับที่พักซึ่งอยู่ห่างจากที่พักเขาไม่ไกลมากนักศิวาทัตเอนหลังลงบนที่นอนพร้อมหลับตานึกถึงหน้าเพื่อนสาวที่เพิ่งไปส่งมาเมื่อชั่วโมงก่อนปานระพีทำงานด้วยเรียนด้วยผู้หญิงตัวคนเดียวถ้าเป็ผู้ชายเขาคงชวนมาพักอยู่ด้วยกันแต่นี่เป็ผู้หญิงถึงเขาอยากช่วยเื่ค่าใช้จ่ายบ้างแต่เพื่อนสาวคนสนิทคงไม่ยอมชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆพร้อมลำดับเื่ราวจากอดีตจนถึงปัจจุบันความรักของเขาที่มีให้ปานระพียังไม่เคยเสื่อมคลายถึงแม้ใครๆจะมองว่าเป็เพียงความรักแบบวัยรุ่นก็ตามเขามีแต่ความปรารถนาดีให้ปานระพีเสมอมาจนแทบไม่เคยเปิดใจมองใครเลย
กริ๊งเสียงโทรศัพท์ห้องบนหัวเตียงดังลั่นก่อนคนกำลังจะเผลอหลับต้องรีบเอื้อมมือไปรับสาย
“ฮัลโหล”
“เกดเอง ทำอะไรอยู่ แกยุ่งหรือเปล่า”
“คุยได้มีอะไรเกด”
“ไม่มี ว่างเลยโทรมา”
“เหรอ งั้นขอนอนนะพอดีไม่ว่างล่ะง่วงมากเพิ่งไปส่งปานขึ้นรถกลับห้อง”
“อือไม่กวนละ” การะเกดวางโทรศัพท์พร้อมนั่งลงที่พื้นอย่างคนสิ้นหวัง ความรู้สึกตลอดเวลาที่รู้จักกันมาไม่เคยได้บอกให้รับรู้เพราะศิวาทัตไม่เคยแม้แต่จะมีทีท่าสนใจเธอเลยสักครั้งทุกอย่างศิวาทัตทุ่มเทและแสดงออกเพื่อปานระพีมาตลอดั้แ่เรียนด้วยกันมาเพื่อนๆต่างรู้เื่นี้ดีตัวเธอเองที่ไม่หักห้ามใจคิดไปเกินเพื่อน น้ำตาเริ่มเอ่อล้นท่วมสองแก้มก่อนหญิงสาวจะใช้มือปาดหยดน้ำใสๆทิ้งแล้วลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา
‘เพื่อนรัก รักกันจนวันตาย เราเป็เพื่อนรัก รักกันตลอดไปถูกต้องแล้วศิวาทัต’
การะเกดยกหูโทรศัพท์หาปานระพีเพียงเพื่ออยากมีเพื่อนคุยในยามที่รู้สึกอ่อนแอแบบนี้
“คุยด้วยหน่อยเราเหงา”
“ได้ๆเกด เพิ่งอาบน้ำเสร็จว่างล่ะ”
“วันนี้ไปไหนมาเหรอปาน”
“อ๋อทัตพาเราไปซื้อของใช้ที่ห้างและหาอะไรกินนิดหน่อยนะเกด”
“ทัตนี่ดีกับปานตลอดนะเริ่มชอบทัตหรือยัง”
“เพื่อนรักไงเกดเพื่อนรักตลอดไป”
“ไม่สงสารทัตเหรอปาน”
“ไม่นะเราเป็เพื่อนกันไม่เปลี่ยน เรามั่นใจ”
“อือ”
“อ้อมีข่าวคราวพี่บีมบ้างไหมทำอะไรที่ไหนตอนนี้เล่ามาหน่อย” ปานระพีรีบถามถึงคนที่อยู่ไกล
“ล่าสุดที่รู้มานะพี่บีมเป็ครูอยู่ขอนแก่นแต่ไม่รู้ย้ายไปที่อื่นหรือยัง”
“อือ”
“เธอชอบพี่บีม เรารู้นะทุกคนรู้” การะเกดรีบบอกเพื่อนสาวทันที
“เราสารภาพไปแล้ววันเรียนจบ”
“เราว่าพี่บีมอาจชอบเธอบ้างนะ มีครั้งหนึ่งพี่บีมใช้เราช่วยตรวจงานแกบอกให้เราตรวจของเธอก่อนบอกอยากรู้คะแนนว่าทำได้แค่ไหน”ตอนนี้คนฟังยิ้มแก้มแทบปริแค่ได้ยินเพื่อนสาวเล่าให้ฟัง
“จริงเหรอ”
“จริงสิหลายครั้งแล้วเราไม่ได้เล่าให้ฟังเองยังเคยบอกให้เราพาไปเที่ยวบ้านเพื่อนหน่อยแต่ลืมถามเพื่อนคนไหน”
“คิดถึงจัง”
“อือเราไม่กวนละอาบน้ำดีกว่าค่อยเจอกันนะ”
ปานระพีทำงานพิเศษในห้างมักจะเลิกงานตามเวลาห้างปิดเกือบทุกวันแต่ด้วยที่ทำงานกับที่พักอยู่ใกล้กันสามารถเดินไปทำงานได้หรือนั่งวินมอเตอร์ไซค์รับจ้างก็แค่สิบบาทแต่ด้วยนิสัยออกไปทางประหยัดซะส่วนมากวันนี้เป็วันหยุดลูกค้ามาใช้บริการที่ร้านอาหารที่ปานระพีทำงานค่อนข้างมากทำให้เลิกดึกกว่าทุกวันหญิงสาวมองหาวินมอเตอร์ไซค์แต่ไม่มีสักคันเลยตัดสินใจเดินกลับเพราะตามข้างทางยังมีร้านอาหารร้านใหญ่เปิดให้บริการยังมีผู้คนพลุกพล่านไม่เปลี่ยวเท่าไรด้วยความเคยชินกับการเดินแกว่งกระเป๋าผ้าใบจิ๋วไปมาจนลืมไปว่าช่างเป็จุดสนใจของใครบางคนพอพ้นรัศมีร้านอาหารใหญ่ก่อนจะเลี้ยวเข้าซอยที่พักเสียงบิดมอเตอร์ไซค์ดังลั่นมาแต่ไกลแต่หญิงสาวยังคงเดินแกว่งกระเป๋าไปมาอย่างสบายใจโดยไม่ทันระวังตัว
“โอ๊ยยย” มือข้างที่แกว่งกระเป๋าถูกกระชากลากถูไปตามแรงของคนขี่มอเตอร์ไซค์ด้วยสติยังพอดีหญิงสาวฮึดสู้ด้วยการกระชากกระเป๋ากลับโดยสัญชาตญาณทำให้คนที่กำลังบิดมอเตอร์ไซค์เซเล็กน้อยและรีบบิดหนีไปโดยเร็วหญิงสาวล้มลงพร้ะโกนไล่ตามหลัง
“ไอ้บ้า!ไปตายซะ!” แขนข้างที่ถูกกระชากรู้สึกเจ็บแปลบนิดๆส่วนนิ้วที่กำกระเป๋าและออกแรงดึงกลับมีรอยแผลถลอก
“หนูเป็อะไร” เสียงป้าร้านขายของชำที่ตั้งอยู่เยื้องๆะโถาม
“โดนฉกกระเป๋าค่ะป้า รถมอเตอร์ไซค์”
89K
![พานพบนกน้อยเพียงครั้ง ร้อยเหนี่ยวรั้งวาสนา [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1722400763_20854389.webp)
