ทะลุมิติเป็นเศรษฐีนีรวยทรัพย์ พร้อมมิติลับในยุค 70

        เมื่อหมิงชุนนีเห็นชัดว่าคนตรงหน้าคือหลานสาวเธอก็รีบคว้ามือไว้แน่นอย่างร้อนรน “จูจูป้าผิดไปแล้ว!”

        “คุณป้า ไม่ต้องกลัวนะคะ เล่าให้ฟังหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นใครเป็นคนทำร้ายป้าคะ?”

        “สวี... สวีข่าย...”

        หลังจากนั้นหมิงชุนนีก็เล่าเรื่องวกไปวนมาอยู่นาน หมิงจูจึงเข้าใจในที่สุด

        ปรากฏว่าวันนี้ตอนที่หมิงชุนนีเลิกงาน สวีข่ายก็มาหาเธอกะทันหันและบอกเธอว่าเจียงตั่วเป็นคนหลอกลวง ให้หมิงชุนนีไปกับเขาเพื่อที่จะเปิดโปงธาตุแท้ของเจียงตั่ว

        หมิงชุนนีถูกสวีข่ายลากตัวไปอย่างมึนงงแล้วก็มาถึงทางเล็กๆ แห่งนี้ เมื่อไม่เห็นใคร สวีข่ายก็เปิดเผยธาตุแท้ออกมาและบังคับถามว่าหมิงจูชงชาสมุนไพรเป็นหรือไม่ และส่วนผสมของชาสมุนไพรนั้นคืออะไร!

        ตอนแรกหมิงชุนนีไม่ยอมพูดสวีข่ายจึงหมดความอดทน และลงมือทันที เขาใช้ความรุนแรงทำร้ายและข่มขู่เธอ

        เธอกรีดร้องขณะถูกทุบตีในที่สุดก็กลัวมากจนขาดสติและเผลอบอกความจริงไป

        เมื่อสวีข่ายจากไปหมิงชุนนีก็จำได้ว่าหมิงจูเคยกำชับไว้ ห้ามบอกเรื่องที่บ้านมีไท่สุ้ยกับคนนอกเพราะจะนำความเดือดร้อนมาให้

        ดังนั้น...เธอจึงกลัวถูกหมิงจูตำหนิ และซ่อนตัวอยู่ที่นี่มาตลอด ไม่กล้ากลับบ้าน

        เมื่อหมิงจูฟังจนจบเธอก็กอดหมิงชุนนีด้วยความสงสาร และลูบหลังเบาๆ เพื่อปลอบโยน“ป้าไม่ต้องกลัวนะคะ ป้าบอกเรื่องไท่สุ้ยไปแล้วก็ไม่เป็นไรค่ะหนูจะจัดการเอง แต่ถ้าป้าถูกรังแกแล้ว ห้ามซ่อนตัวอยู่ข้างนอกนะคะต้องจำไว้ว่าให้กลับบ้านแล้วรีบมาหาหนูทันที ป้ามีหลานสาวคอยหนุนหลังอยู่ รู้ไหมคะ?”

        หมิงชุนนีได้ยินคำพูดนั้นก็อดร้องไห้ไม่ได้เธอคิดว่าจูจูจะตำหนิ เธออยู่ที่นี่มานานมากแล้ว และกลัวมากจริงๆ

        แต่เหนือความคาดหมายจูจูไม่ตำหนิเธอเลย ซ้ำยังกอดและปลอบใจเธอด้วย

        จูจูเปลี่ยนไปแล้วจูจูแบบนี้ทำไมถึงดีขนาดนี้นะ?

        หมิงจูดึงหมิงชุนนีลุกขึ้นช่วยปัดเศษหญ้าที่ติดตัวเธอออก และปลอบใจว่า “เอาล่ะค่ะคุณป้าอย่าร้องไห้เลย ไปกับหนูเถอะ!”

        หมิงชุนนีเห็นว่าหมิงจูจูงมือเธอเดินตรงไปกลางหมู่บ้านจึงถามอย่างงุนงง “จูจู เราจะไปไหนกัน?”

        หมิงจูเดินเร็วมากดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความโกรธ “ไปหาคนเพื่อชำระบัญชีค่ะ!”

        เธอจูงหมิงชุนนีไปถึงหน้าที่พักบัณฑิตแล้วตะโกนเสียงสุดเสียงเข้าไปข้างในว่า “สวีข่ายไอ้สารเลว! ออกมาเดี๋ยวนี้!”

        เสียงอันดังของเธอไม่เพียงเรียกบัณฑิตหลายคนออกมาแต่ยังเรียกชาวบ้านที่อยู่ในละแวกใกล้เคียงออกมาด้วย

        ซึ่งในจำนวนนั้นก็มีบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านหมิงต้าโหย่วรวมอยู่ด้วย

        สวีข่ายเห็นหมิงจูมาด้วยท่าทีดุดันและเห็นบาดแผลที่หน้าผากของหมิงชุนนี เขาก็อดประหม่าไม่ได้

        เมื่อคืนเขาและบัณฑิตคนอื่นๆนั่งรับลมเย็นๆ ในหมู่บ้านและได้ยินหมิงต้าเฉิงพูดถึงเรื่องที่หมิงจูชงชาสมุนไพรได้สวีข่ายก็นึกถึงน้ำที่เขาเคยดื่มในวันนั้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

        เขาอยากรู้ว่าข้างในนั้นใส่อะไรลงไปกันแน่ทำไมถึงชงน้ำที่หวานชื่นใจขนาดนั้นได้

        แต่พักหลังๆมานี้เขาค่อนข้างกลัวหมิงจู จึงได้คิดร้ายกับหมิงชุนนี

        ตอนนี้สวีข่ายรู้แล้วว่าในน้ำนั้นมีไท่สุ้ยผสมอยู่เขาก็มีกำลังใจขึ้นมาบ้าง

        เขาก้าวเข้าไปใกล้และลดเสียงลงพูดกับหมิงจูว่า “จูจูฉันรู้ความลับของเธอแล้ว เธอมาคุยกับฉันเป็นการส่วนตัวดีๆ เถอะบางทีถ้าคุยกันรู้เรื่อง ฉันอาจจะเก็บความลับให้ก็ได้”

        “โอ้?” หมิงจูเหลือบมองเขาจากด้านข้าง เขาข่มขู่เธอช่างกล้าหาญ

        “งั้นนายก็พูดมาสิ อยากจะคุยเรื่องอะไร?”

        นอกฝูงชนหมิงเสี่ยวเจี๋ยเห็นหมิงจูและสวีข่ายอยู่ใกล้กันมาก เธอกับสวีข่ายสบตากันแล้วก็รีบถอยออกจากฝูงชน วิ่งตรงไปยังบ้านของหมิงจู...

        หมิงจูไม่ทันสังเกตเห็นเรื่องเหล่านี้เธอได้ยินเพียงสวีข่ายข่มขู่ว่า “ฉันรู้ว่าเธอมีไท่สุ้ยอยู่ในมือถ้าคนในหมู่บ้านรู้เข้า พวกเขาต้องแย่งชิงกับเธอแน่อยากให้ฉันช่วยเก็บเป็นความลับก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้ เธอต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งไม่หย่ากับเจียงตั่วแล้วมาแต่งงานกับฉันก็ต้องแบ่งไท่สุ้ยให้ฉันชิ้นหนึ่ง”

        ดวงตาของหมิงจูเย็นชาเขาคิดจะใช้ประโยชน์จากป้าของเธอ หาเรื่องตายซะแล้ว!

        เธอยกมือขึ้นและตบหน้าสวีข่ายฉาดใหญ่!

        ทันใดนั้นสวีข่ายก็หูอื้อ เขาก้าวถอยหลังหลายก้าว แล้วตะคอกกลับมาด้วยความโกรธ“หมิงจู เธอมีสิทธิ์อะไรมาตบฉัน!”

        “เพราะแกมันไร้ยางอายน่ะสิ! ชาวบ้านในหมู่บ้านใครบ้างไม่รู้ว่าป้าของฉันกลัวผู้ชาย ทุกคนรู้ดีว่าควรหลีกเลี่ยงแต่แกที่เป็นบัณฑิตกลับวิ่งโร่มารังแก!”

        เธอพูดพร้อมกับก้าวเข้าไปหาจะตบสวีข่ายอีกครั้ง สวีข่ายเห็นท่าไม่ดีก็รีบหลบ แต่ไม่คิดว่าหมิงจูจะแค่หลอกล่อแล้วยกเท้าเตะไปที่หัวเข่าของชายหนุ่มอย่างแรง!

        “โอ๊ย!” สวีข่ายไม่ทันระวัง เขาล้มลงไปกองกับพื้น

        เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเยาะจากรอบข้างเขาก็โมโหแล้วพูดว่า “หมิงจูเธอกล้าทำร้ายบัณฑิตได้ยังไง เชื่อไหมว่าฉัน...”

        หมิงจูรู้ว่าเขาอยากจะพูดอะไรจึงขัดจังหวะทันที “นายไปแจ้งความเลยสิ!ฉันก็จะแจ้งความนายด้วยเหมือนกัน เป็นบัณฑิตแท้ๆกลับทำร้ายชาวบ้านในหมู่บ้านเสี่ยวจิ่ง!”

        สวีข่ายแก้ตัวทันที“ใครทำร้ายป้าเธอ? อย่าใส่ร้ายวันนี้ฉันไม่เจอเธอเลย!”

        หมิงจูเลิกคิ้วเล็กน้อยไม่ยอมรับอย่างนั้นหรือ?

        หึงั้นก็ใช้การไม่ยอมรับนี่แหละจัดการเขา!

        “สวีข่าย นายไม่มียางอายหรือไง? เมื่อก่อนฉันเห็นว่านายน่าสงสารเอาของกินกับเครื่องดื่มไปให้แม้แต่ไท่สุ้ยล้ำค่าที่ฉันขุดได้ก็ยังแบ่งให้นายตั้งครึ่งหนึ่งแต่นายตอบแทนฉันยังไง? ใส่ร้ายว่าฉันชอบนายทำลายชื่อเสียงของฉัน แถมยังทำร้ายป้าของฉันอีกนายนี่มันไม่รู้จักบุญคุณเอาเสียเลย!”

        ได้ยินข้อกล่าวหาเหล่านี้สวีข่ายก็อึ้งไปเลย!

        ตอนนี้เขาต่างหากที่รู้ความลับของเธอมีอำนาจต่อรองอยู่ในมือแท้ๆ แต่เขาไม่คิดเลยว่าหมิงจูจะ...

        เล่นซะเขาตั้งตัวไม่ติดเลย!

        หมิงต้าโหย่วที่กำลังดูเรื่องทะเลาะเบาะแว้งตรงหน้าอยู่ได้ยินคำว่าไท่สุ้ย พลันเบิกตากว้างทันที และถามขึ้นว่า“ไท่สุ้ยอะไร? หมิงจู เธอได้ไท่สุ้ยมาจากไหน?ของที่ขุดได้ในหมู่บ้านเป็นของส่วนรวมเธอไม่มีสิทธิ์ครอบครองไว้คนเดียว!”

        หมิงจูพูดอย่างใจเย็น“หัวหน้าหมู่บ้าน คุณคิดมากไปแล้วค่ะไท่สุ้ยของหนูขุดได้จากใต้ต้นหวายที่ตายแล้วหลังบ้าน ที่ดินเป็นของบ้านหนูต้นหวายปู่ของหนูเป็นคนปลูก ดังนั้นไท่สุ้ยก็เป็นของหนูโดยปริยายค่ะ!”

        หมิงต้าโหย่วฟังแล้วก็ขมวดคิ้วแน่น“พวกเราจะเชื่อเธอได้ยังไง?”

        “ไม่เชื่อก็ไปดูสิคะ รูที่วางไท่สุ้ยใต้ต้นหวายยังอยู่เลยค่ะมีเมือกเหนียวๆ ติดอยู่เยอะเลย แถมยังทำความสะอาดไม่หมดด้วย”

        หมิงต้าโหย่วอึ้งไปชั่วขณะถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ของชิ้นนั้นก็เป็นของเธอ...

        เขารู้สึกรำคาญใจทำไมยัยหมิงจูตัวร้ายคนนี้ถึงได้โชคดีนัก?

        ไท่สุ้ยล้ำค่าขนาดนั้นยังขุดได้จากที่ดินของตัวเอง?

        ได้ยินว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนเธอขึ้นเขาไปจับกระต่ายได้ด้วย...

        ไม่เขาจะยอมให้หมิงจูครอบครองของดีๆ มากมายขนาดนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

        หมิงต้าโหย่วมองไปที่ชาวบ้านรอบๆและแกล้งทำหน้าเสียใจ “หมิงจูเธอนี่ก็จริงๆ นะของล้ำค่าขนาดนี้ ทำไมถึงให้คนนอกไปง่ายๆ อย่างนั้นล่ะ? ทำไมล่ะชาวบ้านกับเพื่อนบ้านในหมู่บ้านนี้เธอไม่เคยเห็นหัวบ้างเลยหรือ?”

        หมิงจูฟังคำพูดที่เสแสร้งนี้แล้วก็รู้สึกว่าน่าขันพวกนี้เก่งเรื่องการใช้ศีลธรรมมาผูกมัดคนเหลือเกินนะ!

        “เห็นสิคะ หนูไม่ได้ตาบอดนี่ แต่ชาวบ้านพวกนี้ก็มีแต่คนรังเกียจหนูไม่ก็เอาแต่เยาะเย้ยและใส่ร้ายหนูอยู่ข้างหลังหนูอยากให้ก็ไม่มีใครอยากได้หรอกค่ะ! ตอนนั้นสวีข่ายถือว่าหนูเป็นเพื่อนหนูก็นับถือว่าเขาเป็นพี่ชายอย่างจริงใจ เห็นเขาร่างกายอ่อนแอ เลยแบ่งให้เขาตั้งครึ่งหนึ่งไม่คิดเลยว่า... เฮ้อ! สุดท้ายหนูก็มองคนผิดเขาเองก็เป็นคนไม่รู้จักบุญคุณด้วยเหมือนกัน”

        “เธอพูดเหลวไหล!” สวีข่ายร้อนใจ กระทืบเท้าด่าทอ“หัวหน้าหมู่บ้าน อย่าไปฟังเธอพูดโกหกเลยครับผมไม่เคยเห็นไท่สุ้ยอะไรนั่นเลย!ผมก็เพิ่งจะมารู้ว่าบ้านเธอมีไท่สุ้ยตอนที่ไปบังคับถามหมิงชุนนีวันนี้นี่แหละ!”

        ทันทีที่เขาพูดจบเพิ่งรู้ตัวว่าเมื่อกี้เขาพูดไปว่าวันนี้ไม่เคยเจอหมิงชุนนี...

        ให้ตายสินี่มันกับดัก!

        สวีข่ายกำลังจะแก้ตัวอีกครั้งแต่หมิงจูไม่เปิดโอกาสให้โกหกได้อีก เธอยกเท้าขึ้นมาถีบที่หน้าอกของเขาอย่างจังทำให้เขาล้มลงไปกองกับพื้น!

        ในเวลาเดียวกันเจียงตั่วและเฉียวปินก็ผลักฝูงชนเข้ามาพอดี และเห็นฉากนี้เข้าเต็มๆ ตา...

        เฉียวปินหันไปมองหมิงเสี่ยวเจี๋ยที่เรียกพวกเขามาแล้วถามกลับไปด้วยความงุนงง “นี่เหรอเรื่องที่เธอบอกว่าพี่สะใภ้ของฉันกำลังนัดพบกับสวีข่าย?”