อุ้มบุญ ลุ้นรัก #14
ไม่รักก็คือไม่รัก
ฝากฝังคนขี้อิจฉาหลังจากที่โดนเจฟฟรีย์เล่นงานจนหัวหมุนหาได้สำนึกกับการกระทำของตนเองไม่แต่ยิ่งเกลียดแก้วใสมากขึ้นไปเป็เท่าตัวและรอจังหวะกำจัดคนท้องทุกลมหายใจ ด้วยเป็ลูกคุณหนูที่ถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจจึงไม่ชอบการพ่ายแพ้ อยากได้อะไรก็ต้องได้โดยเฉพาะเขา ผู้ชายที่เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่างแบบไม่มีที่ติแม้แต่ข้อเดียว
และเหมือน์จะเข้าข้างคนชั่วเมื่อคนที่เกลียดเข้ากระดูกมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าอย่างมิได้นัดหมาย วันนี้แก้วใสมีนัดตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาล่บ่าย ส่วนสามีจะตามมาทีหลังเนื่องจากมีประชุมใหญ่ไม่สามารถยกเลิกได้ พ่อแม่สามีก็ไม่ว่างอีกจึงต้องมาคนเดียว คนท้องมาที่โรงพยาบาลก่อนเวลานัดจึงเข้าไปนั่งรอเจฟฟรีย์อยู่ในร้านกาแฟซึ่งตั้งอยู่ข้าง ๆ โรงพยาบาล
"ขอนั่งด้วยคน" เดซี่เห็นศัตรูหัวใจเดินเข้ามาในร้านที่ตนเองนั่งอยู่ก่อนเพียงลำพังจึงแสยะยิ้มแล้วเข้าไปทักทายพร้อมกับนั่งลงบนเก้าอย่างถือวิสาสะไม่รอให้เ้าของโต๊ะเอ่ยอนุญาต วันนี้หล่อนมาทำธุระแถวนี้รู้สึกกระหายน้ำจึงเดินเข้ามาหาอะไรกินในร้านไม่คิดเลยว่าโชคชะตาจะเล่นตลกให้เจอคนที่เกลียดอย่างแก้วใส
"ถ้าจะนั่งขนาดนี้ไม่ต้องขอก็ได้มั้ง" คนท้องบ่นงึมงำด้วยความไม่ชอบใจ มองผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่เป็มิตร ทั้ง ๆ ที่เดซี่ยิ้มหวานให้แต่หล่อนกลับรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก รอยยิ้มนั้นเหมือนเคลือบยาพิษเอาไว้
"คุณเจฟไม่มาด้วยเหรอ" หล่อนถามตามมารยาท
"มาแต่ติดประชุม" คนท้องตอบแบบขอไปที
"แย่จัง ภรรยามาโรงพยาบาลแต่เห็นงานสำคัญกว่า"
น้ำเสียงและท่าทางกวนประสาทฝ่ายตรงข้ามเอามาก ๆ ทำให้แก้วใสหน้ามุ่ยและไม่อยากต่อล้อต่อเถียงให้มันยืดยาวจึงตัดบทโดยการถามตรง ๆ ถึงเหตุผลของการเข้ามาทักทาย แล้วหรี่ตามองฝ่ายตรงข้ามแบบจัดผิด
"เฮ้อ คุณเดซี่ เอาตรง ๆ นะที่คุณเข้ามาหาฉันเนี่ยมีอะไร"
"โธ่ อย่ามองเดซี่ในแง่ร้ายเลย คนกันเองทั้งนั้น"
หล่อนยกมือโบกไปมาก่อนจะยิ้มหวานอีกครั้ง
"ถ้าไม่มีธุระอะไร ฉันขอตัวนะคะ"
"อย่าเพิ่งไปสิ เดซี่แค่้าทำความรู้จักกับภรรยาของสามีในอนาคตก็เท่านั้นเอง"
"พูดอะไรของคุณ ฉันไม่เข้าใจ"
คนท้องกำลังจะลุกขึ้นพอได้ยินประโยคของฝ่ายตรงข้ามก็ต้องลงนั่งอีกครั้งพร้อมด้วยคำถาม แก้วใสถามเดซี่ด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเพราะรู้สึกแปลก ๆ กับท่าทีของหล่อน
"หึหึ คนอย่างฉันอยากได้อะไรก็ต้องได้ รวมถึงเจฟฟรีย์ด้วย"
คราวนี้ไม่มีการอ้อมค้อม พูดตรงประเด็นทำให้แก้วใสถึงบางอ้อ เข้าใจแล้วทำไมพูดแบบนั้นออกมา
"อ้อ ที่แท้ก็อยากผัวคนอื่นจนตัวสั่น"
แก้วใสเอามือขึ้นมากอดอกแล้วจ้องตาคนตรงหน้าอย่างสมเพชที่อยากได้สามีของคนอื่นจนตัวสั่น
"ใช่ อยากได้มาก และต้องได้ในเร็ว ๆ นี้ด้วย" หล่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง ไม่มีการตอแหล หรือ เสแสร้ง อยากได้อะไรก็บอกตรง ๆ ตามแบบฉบับคุณหนูเอาแต่ใจ เดซี่ยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะที่ได้เห็นสีหน้าซีดเผือดของแก้วใสแต่เพียงครู่เดียวใบหน้าที่เย่อหยิ่งกลับเป็บึ้งตึงเมื่อคนท้องทำท่ารำคาญและตัดบทดื้อ ๆ เพราะไม่อยากคุยต่อ
"แล้วแต่คุณจะคิดเถอะ ฉันขอตัว รำคาญ"
แต่ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นก็ต้องอึ้งไปอีกรอบเมื่อได้ยินประโยคชวนให้สงสัยของคนตรงหน้า
"เดี๋ยวสิ ฉันยังไม่ได้อวยพรให้เธอเลย" เดซี่มองไปที่ท้องของแก้วใสพร้อมกับยิ้มอย่างชั่วร้าย
"อวยพรอะไร" คนท้องรู้สึกไม่ค่อยดีกับสายตาและรอยยิ้มของคนตรงหน้าจึงเอามือขึ้นมากอดท้องป่อง ๆ ของตนเองอย่างหวงแหนแล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัยที่บอกว่ายังไม่ได้อวยพรคืออะไร
"ขอให้เด็กคนนี้ มีโอกาสลืมตาดูโลกนะ ไม่ตายไปก่อน บาย"
เหมือนจะอวยพรแต่ในความเป็จริงนั้นไม่ใช่ น้ำเสียงของเดซี่กับแววตาสวนทางกันอย่างสิ้นเชิงทำให้คนฟังเสียวสันหลังวาบจนพูดอะไรไม่ออกได้แต่นั่งนิ่งมองแผ่นหลังของผู้หญิงนิสัยเสียห่างออกไปเรื่อย ๆ ด้วยใจที่เป็กังวล ก่อนที่จะสะดุ้งด้วยความใกับเสียงโทรศัพท์ซึ่งเป็สายของเจฟฟรีย์ที่เดินมาถึงโรงพยาบาลแล้ว คนท้องรออยู่ไม่นานสามีก็ปรากฏตัวเพราะไม่ยอมให้เมียเดินไปคนเดียวจึงมารับ ทั้งสองคนเดินออกไปจากร้านกาแฟด้วยกันโดยมีสายตาของคนขี้อิจฉามองตามหลังอย่างริษยา
ความกังวลและอาการไม่สบายใจของคนท้องตกอยู่ในสายตาของชายหนุ่มตลอดเวลา เมื่อตรวจสุขภาพเสร็จเรียบร้อยเจฟฟรีย์ก็รีบจูงมือแก้วใสมานั่งในสวนหย่อมของทางโรงพยาบาลแล้วเอ่ยถามถึงสาเหตุที่ทำให้เมียสาวไม่สดใสอย่างเช่นทุกวัน
"แก้วเป็อะไร ผมเห็นคุณลูบท้องบ่อย ๆ สีหน้าก็ไม่ค่อยดี"
เขาถามด้วยความเป็ห่วงแล้วจ้องไปที่ใบหน้าของภรรยาเพื่อรอคำตอบ แก้วใสได้ยินแบบนั้นก็ชั่งใจว่าจะบอกเื่ที่เจอดีหรือไม่เพราะสงสารเขา ลำพังเื่งานก็หนักหนาพออยู่แล้ว ถ้าต้องมากังวลเื่เมียและลูกอีกกลัวเขาจะรับไม่ไหว หล่อนคิดไปคิดมาอยู่ครู่เดียวก็ตัดสินใจบอกให้เขารู้เพราะคิดว่าผัวเมียไม่ควรเมียความลับต่อกัน
"แก้วเจอคุณเดซี่ที่ร้านกาแฟข้าง ๆ โรงพยาบาล"
"เขาทำอะไรแก้วกับลูกไหม"
"ไม่ได้ทำอะไรแต่เขา เขา"
"เขาอะไรบอกมาเลยไม่ต้องกลัว"
"เขาจะแย่งคุณเจฟไปจากแก้ว แล้วก็พูดแปลก ๆ แก้วไม่สบายใจเลย"
"ผู้หญิงคนนั้นพูดอะไรบอกผมมา"
"เขาบอกว่า ขอให้เด็กคนนี้ มีโอกาสลืมตาดูโลก ไม่ตายไปก่อน เขาจะทำอะไรแก้วกับลูกไหมคะคุณเจฟ"
"บัดซบ พูดออกมาได้ยังไง แก้วไม่ต้องกลัวผมจะจัดการเื่นี้เอง คุณกับลูกต้องปลอดภัย เชื่อผม"
"แก้วเชื่อคุณเจฟ ปกป้องเราสองแม่ลูกด้วยนะคะ"
"ผมรักคุณกับลูกมาก รักยิ่งกว่าชีวิตอีก"
"แก้วก็รักคุณเจฟกับลูกเหมือนมากเหมือนกัน"
สองคนผัวเมียนั่งกอดกันอยู่ครู่ใหญ่ ๆ เมื่อสบายใจมากขึ้นชายหนุ่มก็ชวนภรรยากลับบ้าน ตลอดการเดินทางภายในห้องโดยสารไม่มีเสียงพูดแม้แต่น้อยนอกจากเสียงกระเส่าแห่งความสุขที่หลุดออกมาจากปากของทั้งคู่เพราะคนหื่น้าปลอบเมียให้หายจากความกลัวจึงมอบจูบอันแสนหวานั้แ่รถเคลื่อนตัวออกจากโรงพยาบาล
เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์หลังงามเจฟฟรีย์อุ้มเมียสาวที่หลับคอพับคออ่อนเพราะหมดแรงขึ้นไปบนห้องนอนแล้ววางไว้บนเตียงอย่างแ่เบา จากนั้นก็ดึงผ้าห่มมาคลุมแล้วก้มลงจูบที่หน้าผากเกลี้ยงเกลาด้วยความรักเต็มหัวใจและไม่ลืมที่จะทำกับลูกด้วย เมื่อเห็นภรรยานอนหลับสบายก็ค่อย ๆ เดินออกจากห้องนอนแล้วเข้าไปที่ห้องทำงาน เขาเอาโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาเดซี่ทันทีด้วยอารมณ์คุกรุ่นแตกต่างจากตอนที่อยู่ในห้องนอนอย่างสิ้นเชิง
"ดีใจจังเลยที่คุณเจฟโทรหาเดซี่"
"ผมเตือนคุณแล้วนะเดซี่ทำไมถึงไม่หยุด"
"เดซี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย"
"อย่ายุ่งกับเมียแล้วก็ลูกของผม"
"แล้วถ้าเดซี่ยุ่งคุณจะทำอะไร"
"ทำให้คุณหายไปจากโลกนี้พอไหม"
"คุณเจฟ! นี่คุณจะกำจัดเดซี่เพื่อผู้หญิงคนนั้นเลยเหรอ"
"ผมทำได้ทุกอย่างเพื่อลูกเมีย"
"ได้ เดซี่จะเลิกยุ่งกับพวกเขาถ้าคุณยอมมาหาเดซี่บ้าง"
"ไม่มีทาง"
"ทำไม"
"เพราะผมไม่ได้รักคุณ"
"คุณเจฟ"
"ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจและไม่ทำอะไรโง่ ๆ ที่ทำให้คุณและครอบครัวต้องเดือดร้อน"
ชายหนุ่มวางสายทันทีหลังจากพูดจบเพราะทนคุยกับผู้หญิงที่คิดร้ายต่อภรรยาและลูกไม่ไหวแถมยังมีความคิดสกปรกอีก พูดออกมาได้ยังไงจะให้เขาไปหาแลกกับการไม่ยุ่งกับแก้วใสและลูก บอกเลยว่า ไม่มีทาง คนอย่างเจฟฟรีย์ไม่มีทางนอกใจเมียอย่างแน่นอน
ทางด้านเดซี่เมื่อสายถูกตัดไปก็ทิ้งตัวลงบนพื้นอย่างคนหมดแรงพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกมาด้วยความเสียใจ เจ็บจนพูดไม่ออก นาทีนี้หล่อนรู้แล้วว่าต่อให้ทำทุกอย่างเขาก็ไม่หันมามอง ต่อให้ต้องฆ่าผู้หญิงทั้งโลกเขาก็ไม่รัก หล่อนยอมแพ้แล้วจริง ๆ ไม่ใช่เพราะคำขู่แต่เป็เพราะประโยคนั้นประโยคเดียว
'ผมไม่ได้รักคุณ'
*************************
3K
