แล้วแต่โชคชะตา

“ที่นี่แน่หรือ?”“ที่นี่แหละ” เหลียงจือตอบอย่างมั่นใจเหลาสู่เงยหน้ามองภูเขาที่อยู่ตรงหน้า บรรยากาศมันช่างคล้ายคลึงกับสถานที่หนึ่งที่พวกเขารู้จักกันดี เขาพึมพำ “เหมือนป่าอาถรรพ์เลยนะ”“จะว่าไปแล้ว...” เหลียงจือเพิ่งมาฉุดใจคิดก็ตอนที่มีคนพูดขึ้นนี่แหละ จะว่าไปแล้วก็คล้ายป่าอาถรรพ์จริงๆ เข้าไปแล้วก็จะหลงทางง่ายมาก ทั้งการจะขึ้นไปถึงยอดเขาที่เป็นที่พักของอาจารย์ก็ยากเสียยิ่งกว่ายาก บอกตามตรงว่าเขาเองก็ไม่มีความมั่นใจเลยว่าจะขึ้นไปถึงได้ด้วยตัวเอง ไม่อย่างนั้นตอนถูกเตะลงจากมา เขาจะตัดใจไม่กลับขึ้นไปง่ายๆ ได้อย่างไรเหลาสู่เอ่ยขึ้น “แล้วจะขึ้นไปอย่างไร? สัตว์อสูรของข้าไม่สามารถพาขึ้นไปได้แน่ ทำไมไม่เรียกอาจารย์ของเจ้าให้ลงมารับ หรือไม่ก็ปลดอาคมเปิดทางให้เล่า?”เหลียงจือถอนหายใจ “ไม่ใช่ว่าไม่อยากทำ แต่ข้าไม่รู้วิธีติดต่ออาจารย์ พวกแผ่นยันต์เวทที่พวกเจ้าใช้กัน เกิดมาข้าก็เพิ่งเคยเห็น อยู่บนเขากับอาจารย์สองคนไม่เคยต้องใช้มัน อาจารย์เองก็ไม่เคยสอนหรือให้ไว้สักแผ่น”ซิ่นทงก้มมองหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขนของตน แล้วบอกกับอีกฝ่ายอย่างกังวลใจ “จะทำอย่างไรก็เร่งเข้าเถอะ น้องสาวเจ้าดูเหมือนจะแย่ลงอีกแล้ว”เหลียงจือขยับเข้ามาดูน้องสาวใกล้ๆ คิ้วขมวดเข้าหากันจนแน่น คนที่อุ้มอยู่ขยับตัวออกห่างอย่างเป็นธรรมชาติ เมื่อใบหน้าของอีกฝ่ายอยู่ใกล้เกินไป “ดูเหมือนจะแย่แล้วจริงๆ ด้วย”เหลียงจือครุ่นคิดอย่างร้อนใจ จนกระทั่งจำในสิ่งที่อาจารย์เคยพูดเอาไว้เมื่อก่อนได้ เขาพึมพำกับตัวเองว่า “อาจารย์เคยพูดครั้งหนึ่งว่า ภูเขาที่ได้กางเขตอาคมเอาไว้นั้น ท่านจะรับรู้ถึงความเป็นไปในเขตนั้นได้ เช่นนั้นต้องลองดู”เหลียงจือตกลงใจได้ เขาก้าวเท้าเข้าไปในเขตอาคมหนึ่งก้าว ยกมือขึ้นป้องปาก จากนั้นก็เริ่มตะโกนแหกปากโวยวายเสียงดัง “ท่านอาจารย์ขอรับ! ท่านอาจารย์...ข้าเองเหลียงจือ ศิษย์เพียงคนเดียวของท่าน ท่านอาจารย์ให้ศิษย์เข้าไปในหุบเขาเถอะขอรับ ศิษย์มีเรื่องเดือดร้อนจริงๆ”เหลียงจือตะโกนแล้วรอผลลัพธ์อยู่พักหนึ่ง เมื่อไร้การตอบสนอง เขาก็คร่ำครวญต่อว่า “ท่านอาจารย์ ท่านอย่าใจร้ายกับศิษย์ของท่านนักเลย ข้ารู้ว่าท่านไม่ต้องการให้ข้ากลับขึ้นหุบเขาตอนนี้ แต่ในที่สุด...ในที่สุดข้าก็พบน้องสาว พบครอบครัวที่เหลืออยู่ของข้า...ข้าขอร้อง ได้โปรดเมตตาช่วยเหลือศิษย์ด้วยเถอะขอรับ”แม้ว่าเหลียงจือจะร้องเรียกอยู่นานก็ไม่ได้รับคำตอบ หรือสัญญาณใดๆ กลับมา ชายหนุ่มน้ำตาปริ่มหน่วยตา ริมฝีปากเริ่มเบะออก ไม่คิดเลยว่า อาจารย์จะใจดำกับเขาได้ลงคอ จึงร้องโวยวายไปว่า “ท่านอาจารย์! ท่านใจดำจริงๆ อย่างน้อยตลอดเวลาที่ผ่านมาศิษย์ก็ดูแลรับใช้ท่านอย่างเอาใจใส่มาตลอด ไม่เคยที่จะกล้าละเลย ตักน้ำ ทำอาหาร ซักผ้า ล้วนทำอย่างใส่ใจทุกขั้นตอน ถึงแม้ว่าท่านจะไม่ชอบใจศิษย์คนนี้ แต่อย่างน้อยก็ไม่ควรที่จะใจดำถึงขนาดไม่ยอมให้ข้ากลับขึ้นเขานี่...”เสียงถอนหายใจดัง ‘เฮ้อ’ ดังออกมาจากในป่า บุรุษในชุดขาวสะอาดเดินออกมาจากเงามืด สีหน้าเรียบนิ่งไร้อารมณ์กล่าวสั้นๆ อย่างประหยัดถ้อยคำ “ดีจริง ลูกศิษย์ตะโกนด่าอาจารย์ตัวเอง”เหลียงจือที่น้ำตาคลอหน่วยอยู่เงยหน้าขึ้นมอง น้ำตาถูกเก็บกลับคืนดังสั่งได้ ผู้เป็นศิษย์ถลาเข้าไปกอดขาของอาจารย์ ใช้ใบหน้าซุกไซ้ไปมา “ศิษย์ที่ไหนจะกล้าด่าว่าอาจารย์ ต่อให้ใครกล้าแต่ศิษย์ไม่มีทางกล้า ท่านอาจารย์ใจดีกับข้าที่สุด ดีกับข้าที่สุด จะเป็นคนใจดำที่ข้ากล่าวถึงได้อย่างไร ท่านอาจารย์ขอรับ ศิษย์ไปไม่นานก็กลับมาแล้ว ศิษย์รู้ดีว่าท่านคงไม่ชอบใจ แต่ว่าศิษย์มีเหตุจำเป็นจริงๆ น้องสาวของศิษย์กำลังอยู่ที่ปากทางนรกแล้ว ศิษย์ไม่เอาไหน เรียนรู้ได้ดีเพียงวิชาปรุงยาหลอมโอสถ ไม่ตั้งใจเล่าเรียนวิชาแพทย์ ศิษย์จนปัญญารักษานางจริงๆ อีกทั้ง...อีกทั้งยังไม่มีที่ให้นางกลับไป ศิษย์ก็ไร้ซึ่งที่ให้ไป มีก็เพียงแต่หุบเขานี้กับอาจารย์เท่านั้นที่เป็นที่พึ่งได้”ผู้เป็นอาจารย์มองลูกศิษย์ด้วยหางตา ศิษย์ผู้นี้ยังคงพูดจาเจื้อยแจ้ว คล้ายเหมือนเดิม แต่วาจามีความนัยแอบแฝง นิสัยคงเปลี่ยนไปไม่มากก็น้อยแล้ว ดูสิ ตอนนี้รู้จักพลิกลิ้นตลบตะแลงเป็นแล้วด้วยเหลียงจือส่งสายตาน่าสงสารไปอย่างต่อเนื่อง ได้ยินเสียงถอนหายใจเบาๆ จากผู้ที่ตนเกาะขาอยู่ก็ยิ้มอยู่ในใจ ยังคงเป็นอาจารย์ที่ดีกับเขาที่สุดหมอเทวดาเหลือบมองหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขนของบุรุษอีกคนแวบหนึ่ง ความสงสัยวิ่งผ่าน “น้องสาว?”“ขอรับ นางเป็นน้องสาวของข้า แต่เรื่องราวเป็นมาอย่างไรข้าก็ยังไม่รู้ ดังนั้นจึงอยากจะได้ยินจากปากของนาง ท่านอาจารย์ ที่ผ่านมาข้าคิดมาตลอดว่าตัวเองเป็นเด็กที่ถูกทิ้ง ไม่มีครอบครัว มีเพียงอาจารย์เท่านั้น วันนี้กลับมีน้องสาวขึ้นมาผู้หนึ่ง รู้สึกแปลกใจมาก แต่ลึกๆ ก็ยังรู้สึกดีใจ ข้า...ข้าทำใจปล่อยให้นางตายไม่ได้จริงๆ อาจารย์ท่านช่วยนางด้วยเถอะขอรับ” เหลียงจือเอ่ยขอร้องผู้ถูกเรียกขานว่าหมอเทวดามายาวนาน แต่ไหนก็เป็นที่รู้กันว่าเป็นหมอที่มากฝีมือ มักทำตัวลึกลับ นานๆ ทีจะมีผู้เรียกตัวเองว่าหมอเทวดาปรากฏตัวรักษาผู้คน ทว่ามีน้อยคนที่จะรู้ว่าหมอเทวดานั้นไม่เคยเปลี่ยนคนเลย ไม่ว่าจะผ่านไปนานกี่สิบกี่ร้อยปี หมอเทวดาที่ปรากฏกายก็ยังเป็นคนเดิม และยิ่งมีน้อยคนนักที่จะรู้ว่าหมอเทวดามีนิสัยประหลาดไม่ต่างจากหมอมาร เทียบกันจริงๆ แล้ว หมอเทวดาประหลาดและใจดำกว่ามากหมอมารมีวิชาการแพทย์ที่ประหลาด แต่ก็ได้ผลดี ทว่าวิธีการน่ากลัวทำให้เหล่าชาวบ้านไม่กล้าที่จะให้รักษา หมอมารจึงมุ่งเน้นไปรักษาอมนุษย์แทน ทั้งมาร ทั้งปีศาจ หรือแม้กระทั่งเหล่าเทพเซียนก็รักษามาหมดแล้ว หมอมารไม่ค่อยปฏิเสธการรักษา แต่จะตั้งเงื่อนไขขอสิ่งแลกเปลี่ยน ให้ได้ก็รักษา ให้ไม่ได้ก็ไม่รักษา แต่ง่ายต่อการเข้าไปเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของผู้คน หมอมารจึงมักมีความเสี่ยงต้องแบกรับผลกระทบนั้นไว้ สักราวพันปีก่อนก็เหมือนว่าชะตาชีวิตจะพลิกผันครั้งใหญ่ไปหนหนึ่ง หมอเทวดานึกสะท้อนใจจึงกลับหุบเขาเก็บตัวอยู่นาน สหายล้มหายตายจาก แม้เกิดขึ้นมาบ่อยครั้งก็ยังไม่ชินเสียทีทว่าหมอเทวดากลับไม่ใช่เช่นนั้น หมอเทวดารักษาคนตามดวงชะตา ต้องตาถูกใจก็รักษาโดยไม่เรียกร้องสิ่งตอบแทน มีวาสนาก็ยินยอม แต่หากไม่ แม้มาอยู่ต่อหน้าก็เพิกเฉยไม่ลงมือเหลียงกุ่ยหรานเป็นหมอมาหลายพันปี เพราะมีเหตุทำให้มุ่งมั่นเล่าเรียน เมื่อรู้ตัวอีกทีทั้งพลังและวิชาความรู้ก็มากมายจนกระทั่งเป็นเซียนไปแล้ว อายุขัยยืนยาว พลังแก่กล้า แต่ไม่ยอมขึ้นสวรรค์เสวยบุญหรือบำเพ็ญยังสถานที่บริสุทธิ์ แต่กลับตั้งหลักปักฐานยังบ้านที่ปลูกตั้งแต่สมัยยังเป็นมนุษย์ธรรมดา อยู่โดดเดี่ยวคนเดียวมานาน เมื่อเจอเด็กน้อยที่มีชะตาต้องกันจึงตัดสินใจพากลับมาเลี้ยงดู ตอนแรกไม่คาดหวังรับเป็นศิษย์ แต่เมื่ออยู่ไปก็ค่อยๆ สอนเด็กน้อยที่มักมาใกล้ชิดทีละนิดเมื่อโตแล้ว ก็ย่อมต้องออกไปเรียนรู้โลกภายนอก จึงได้เตะโด่งอีกฝ่ายให้ลงจากเขาไป ส่วนตัวเองก็ใช้ชีวิตสุขสงบดังเดิมต่อไป แต่ตอนนี้...ลูกศิษย์เพียงหนึ่งเดียวพาความวุ่นวายมาส่งถึงที่เอาเถอะ เห็นแก่เขา อีกทั้งยังไม่ขัดต่อสวรรค์ หญิงสาวผู้นั้นยังสามารถช่วยได้ เช่นนั้นช่วยเขาสักหน่อยก็แล้วกันไม่คาดคิดว่า หมอเทวดาที่ต่อให้มีคนตายลงตรงหน้าก็ไม่เคยหวั่นไหวจะใจอ่อนให้ลูกศิษย์ตัวเองได้เช่นกัน เรื่องนี้แม้แต่ตัวของเหลียงกุ่ยหรานเองก็ยังแปลกใจ…………………………………………….ขอแจ้งว่าเป็นนิยายอีกเรื่องหนึ่งแยกออกมานะคะส่วนตอนพิเศษของนิยายเรื่องตำนานยอดหญิงซูเจินก็มีต่างหาก พรายจะเขียนแล้วเอาไปลงในหน้านิยายตำนานยอดหญิงซูเจิน รวมถึงจะรวมเล่มเป็นอีบุ๊คตอนพิเศษนิยายเรื่องแล้วแต่โชคชะตา ไม่เกี่ยวกับตอนพิเศษตำนานยอดหญิงซูเจิน เข้าใจตรงกันเนอะปล. มีคำผิดบอกพรายด้วยน้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เฉินเสวี่ยซู 1

นิยายแนะนำ

แล้วแต่โชคชะตา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เฉินเสวี่ยซู 1

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้