“ฝนตกแรงขนาดนี้ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันจะหยุดตกนะคะ ดีนะที่ข้าวโพดของเราเก็บเสร็จก่อนแล้ว”
“สงสารก็แต่ชาวบ้านที่เขาเก็บเกี่ยวผลผลิตไม่ทันน่ะสิ ลงทุนครั้งหนึ่งไม่ใช่น้อยๆ เลย” จางเป่าจินพูดเสียงเครียด
“นั่นสิคะ ถ้าเกิดฝนตกติดต่อกันหลายวันจนน้ำท่วมขึ้นมา เพื่อนบ้านของเราต้องเดือดร้อนกันหมดแน่”
ความกังวลใจของจางเป่าจินและหลี่ปิงปิงไม่ได้เกินจริง เพราะฝนตกในครั้งนี้กินเวลาเกือบครึ่งเดือน ผลผลิตที่พร้อมเก็บเกี่ยวในไร่นาเสียหายทั้งหมด ชาวบ้านที่ออกไปดูไร่ของตัวเองถึงกับนั่งร้องไห้ไม่เป็อันทำอะไร
แม้แต่พี่ใหญ่จางเกินและพี่รองจางหนานก็ได้รับความเดือดร้อนสำหรับอุทกภัยในครั้งนี้ด้วย
“แปลงผักของฉันจมน้ำไปหมดเลย” จางเกินบอก
“ข้าวในนาของผมก็จมน้ำเหมือนกัน” จางหนานพูดเสียงเศร้า “แล้วนายล่ะเ้าสาม ไร่ของนายเป็ยังไงบ้าง”
“ผมโชคดีเก็บข้าวโพดได้ทันน่ะครับ”
“นายโชคดีชะมัดเลยนะ”
“โธ่...พี่รอง พี่อย่าทำหน้าเครียดอย่างนั้นเลยครับ ถึงเราจะได้รับความเสียหาย แต่ครอบครัวของเราก็ยังมีข้าวและเมล็ดพันธุ์พืชสำรองไว้อยู่ไม่ใช่หรือ แต่เพื่อนบ้านของเราสิครับ บางครอบครัวคงไม่เหลือแม้แต่ข้าวจะกินแล้วมั้ง” จางเป่าจินมองดูเพื่อนบ้านคนอื่นก็เห็นแต่พวกเขานั่งร้องไห้อยู่บนคันนา “ผมว่าจะให้พวกเขายืมเมล็ดพันธุ์ไปปลูก พี่ใหญ่กับพี่รองคิดว่ายังไงครับ”
“เมล็ดพันธุ์ผักของฉันเหลือแค่นิดเดียว ถ้าจะเอามาแบ่งให้เพื่อนบ้านก็คงแบ่งได้แค่ไม่กี่คน” จางเกินตอบ
“ของฉันก็เหลือแค่เมล็ดข้าวสาลี แต่ก็พอสำหรับที่ดินของฉันเท่านั้นเอง” จางหนานตอบอย่างจนใจ
“ของผมมีเมล็ดข้าวสาลีอยู่เยอะพอสมควร ส่วนเมล็ดพันธุ์ผัก...ผมว่าจะลองไปขอความช่วยเหลือจากรุ่นพี่ที่อยู่ในเมืองดูน่ะครับ หรือบางทีอาจจะสำรองเงินตัวเองจ่ายไปก่อน”
“นายจะออกเงินให้พวกเขาก่อนหรือ” จางหนานถาม “หมู่บ้านของเรามีตั้งหลายครัวเรือน นายจะช่วยพวกเขาทั้งหมดเลยหรือ? มันไม่เยอะไปหน่อยหรือเ้าสาม เงินไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ”
“มันก็จริงนะครับ แต่ยังไงเราก็ต้องลองดูก่อนไม่ใช่หรือครับ ถ้าได้ความว่ายังไงเดี๋ยวผมจะกลับมาบอกพวกพี่อีกที”
“มันไม่ใช่แค่หมู่บ้านของนายหรอกนะที่ประสบปัญหา ทั้งอำเภอของเราก็ได้รับผลกระทบจากน้ำท่วมกันทั้งนั้น นายก็น่าจะรู้ว่าหลังจากน้ำท่วม ราคาของผลิตผลทางการเกษตรก็จะสูงขึ้น”
“แล้วพี่ฉินพอจะแบ่งเมล็ดพันธุ์ข้าวกับเมล็ดพันธุ์ผักให้ผมได้บ้างไหมครับ”
“ฉันขอดูจำนวนเมล็ดพันธุ์ที่นาย้าก่อนสิ ให้ตอบตอนนี้เลยคงไม่ได้ เห็นแก่ที่เราค้าขายด้วยกันมานาน ฉันจะพยายามแบ่งเมล็ดพันธุ์ให้นายมากกว่าที่อื่นก็แล้วกัน แต่ฉันคงให้เพื่อนบ้านของนายยืมเมล็ดพันธุ์ไปเปล่าๆ ไม่ได้หรอกนะ”
“เื่นั้นไม่มีปัญหาครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง”
“ฉันเชื่อใจนาย ในเมื่อนายเดือดร้อนฉันก็ต้องช่วย อีกอย่างนะ ที่ฉันสร้างโรงสีใหญ่โตจนทำให้ครอบครัวฉันร่ำรวยขึ้นมาได้ขนาดนี้ก็เพราะคำแนะนำของนาย ฉันก็ต้องตอบแทนนายบ้างสิ...ถูกไหม”
“ขอบคุณนะครับพี่ เอาไว้ผมจะลองกลับไปคำนวณดูความ้าคร่าวๆ ก่อน ได้เื่ว่ายังไงเดี๋ยวผมมาหาพี่อีกที ผมขอตัวกลับบ้านก่อนนะครับ”
จางเป่าจินกับฉินเหลยรู้จักกันั้แ่ตอนที่ประเทศเริ่มเปิดเสรีทางเศรษฐกิจใหม่ๆ ครอบครัวของฉินเหลยเป็ครอบครัวคหบดีที่ถูกส่งตัวไปปรับทัศนคติในค่ายั้แ่ตอนที่ผู้นำคนเก่ายังมีอำนาจ พอผู้นำคนใหม่ขึ้นมาปกครอง ครอบครัวของฉินเหลยจึงถูกปล่อยตัวออกมา ยังดีที่ครอบครัวของเขายังมีสมบัติเก่าซ่อนเอาไว้อยู่มาก ทำให้ฉินเหลยมีเงินทุนสำหรับเปิดกิจการ แต่เพราะครอบครัวของเขาย้ายมาจากเมืองหลวง ทำให้ฉินเหลยยังจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าจะสร้างธุรกิจอะไรให้ครอบครัวดี จนเขาได้รู้จักกับจางเป่าจิน ซึ่งจางเป่าจินก็แนะนำให้เขาเปิดโรงสีและรับซื้อผลผลิตทางการเกษตรเพื่อเป็ตัวแทนส่งสินค้าเกษตรเหล่านี้ออกไปขายตามเมืองต่างๆ
ตอนนั้นฉินเหลยนำความคิดนี้ไปบอกกับคนในครอบครัว ซึ่งครอบครัวก็ไม่คัดค้าน เป็เพราะฉินเหลยจะต้องขึ้นเป็ผู้นำของครอบครัวต่อ ดังนั้นการตัดสินใจทั้งหมดจึงตกเป็ของเขา ซึ่งนับว่าฉินเหลยโชคดีที่ทำตามคำแนะนำของจางเป่าจิน เพราะธุรกิจของเขาโตวันโตคืน ทำให้โรงสีและบริษัทค้าธัญพืชของตระกูลฉินขยายสาขาออกไปตามเมืองใหญ่ๆ ได้เกือบทั่วประเทศแล้ว
“เธอพูดจริงหรือเป่าจิน เธอสามารถหาเมล็ดพันธุ์มาให้ชาวบ้านได้เพาะปลูกก่อนจริงๆ หรือ” หัวหน้าหมู่บ้านถามขึ้นอย่างดีใจ เขากำลังกลุ้มใจกับเื่นี้อยู่พอดี น้ำท่วมครั้งนี้สร้างความเสียหายให้กับคนในหมู่บ้านไม่น้อย ถึงแม้ทางการจะเข้ามาช่วยเหลือในเบื้องต้นแล้ว แต่แผนในระยะยาวกลับไม่แน่ชัด เป็เพราะอุทกภัยครั้งนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทางการจึงไม่ได้เตรียมแผนการรับมือไว้ล่วงหน้า
“ผมพอจะมีช่องทางอยู่น่ะครับ แต่ก็คงจะได้มาไม่มากเท่าไหร่” จางเป่าจินพูดอย่างลำบากใจ
หัวหน้าหมู่บ้านขมวดคิ้วอย่างนึกขึ้นได้ “แต่ว่าคนในหมู่บ้านของเราส่วนใหญ่มีฐานะยากจน ลุงกลัวว่าพวกเขาอาจจะไม่มีเงินมาจ่ายค่าเมล็ดพันธุ์น่ะสิ ได้ข่าวว่าราคาสินค้าทางการเกษตรแพงขึ้นมากทีเดียว”
“คนที่ผมไปติดต่อมาเขายอมขายเมล็ดพันธุ์พืชให้เราในราคาทุนครับ ถ้าใครจ่ายเงินไหวก็ให้พวกเขาจ่ายเงินมาได้ แต่ถ้าครอบครัวไหนที่ไม่มีเงินก็ให้พวกเขามายืมเมล็ดพันธุ์ไปใช้ได้ก่อน รอให้ถึงเวลาเก็บเกี่ยวค่อยเอาผลผลิตนั้นมาใช้คืน แต่การยืมก็ต้องมีดอกเบี้ยถูกไหมล่ะครับ ก็เหมือนกับเวลาที่เราไปเช่าที่นาพอถึงเวลาเก็บเกี่ยวเราก็ต้องจ่ายค่าเช่าที่นาให้เ้าของที่เขาไปด้วย”
“แล้วคนรู้จักของนายจะคิดดอกเบี้ยแพงไหม เขาคงไม่ถือโอกาสนี้มาซ้ำเติมชาวบ้านหรอกนะ”
“ไม่เยอะหรอกครับ พี่เขาขอผลผลิตที่จะได้ในอัตราร้อยละสิบเท่านั้นเอง”
หัวหน้าหมู่บ้านได้ยินก็ยิ้มขึ้นอย่างดีใจ หากฉินเหลย้าผลผลิตแค่ร้อยละสิบเป็ค่าตอบแทน เขาคิดว่าชาวบ้านส่วนใหญ่ต้องยอมตกลงแน่ๆ อัตรานี้ยังถือว่าถูกกว่าการเช่าที่นามาก เพราะการเช่าที่นายังต้องแบ่งผลผลิตให้เ้าของที่ดินตั้งร้อยละสี่สิบ เขาเชื่อว่าต้องไม่มีชาวบ้านคนไหนคัดค้านแน่นอน
เื่ที่จางเป่าจินช่วยติดต่อขอซื้อเมล็ดพันธุ์พืชมาให้ชาวบ้านได้เพาะปลูกในครั้งนี้ถือเป็การเปลี่ยนมุมมองที่ชาวบ้านมีต่อเขาไปมากทีเดียว ชาวบ้านส่วนใหญ่ล้วนเข้ามาขอบคุณเขา ทั้งยังรับปากเป็มั่นเหมาะว่าจะไม่ผิดนัดชำระค่าเมล็ดพันธุ์อย่างแน่นอน บางครอบครัวยังเอาของป่าที่ตัวเองหามาได้มาแบ่งให้จางเป่าจินและหลี่ปิงปิงไว้กินอีกด้วย
“เป่าจินคะ คุณบอกเพื่อนบ้านของเราทีนะคะว่าของป่าดีๆ พวกนี้ให้เขาเก็บไว้ให้คนในครอบครัวกินเองดีกว่า” หลี่ปิงปิงของป่าที่ชาวบ้านเอามาให้แล้วก็ได้แต่กลุ้มใจ เธอรู้ดีว่าเพื่อนบ้านรู้สึกขอบคุณในความช่วยเหลือของเธอและสามี แต่เพื่อนบ้านของเธอยังอยู่ใน่เดือดร้อนอยู่ไม่ใช่หรือ เธอรู้สึกเกรงใจพวกเขาอย่างมาก
“คุณไม่ต้องคิดมากหรอกครับ เขาให้อะไรมาเราก็รับไว้เถอะ แต่ถ้าคุณไม่สบายใจ เอาอย่างนี้ไหม คุณก็เอาของป่าพวกนี้ไปให้พี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รองช่วยขายให้สิครับ คนในเมืองชอบกินของสดใหม่แบบนี้ทั้งนั้น พอได้เงินมาเราก็ค่อยซื้อของใช้จำเป็มาแจกพวกเขาคืนก็ได้ พอเราทำอย่างนี้บ่อยๆ เพื่อนบ้านก็คงไม่กล้าเอาของมาให้เราแล้ว เพราะรู้ว่าถ้าเรารับของมา เราก็ต้องเอาไปขายเพื่อแลกเปลี่ยนเป็ของใช้กลับไปให้เขา”
“ก็ดีเหมือนกันนะคะ”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“พี่เป่าจินคะพี่เป่าจิน พี่เป่าจินอยู่บ้านไหมคะ”
จางเป่าจินหันไปมองหน้าภรรยาอย่างงงๆ เสียงเด็กสาวที่มาะโเรียกเขาอยู่บ้านไม่ใช่เสียงคนคุ้นเคยที่เขารู้จัก
“สาวๆ ที่ไหนมาเรียกคุณหรือคะสามี คุณจะไม่ออกไปดูหน่อยหรือ” หลี่ปิงปิงหันไปยิ้มกับสามี
“คุณอย่ามองผมอย่างนั้นสิ ไม่แน่ว่าอาจจะเป็เพื่อนบ้านคนไหนให้หลานสาวเอาของมาฝากเราอีกก็ได้” จางเป่าจินตอบอย่างไม่ค่อยสนใจนัก “พวกเราออกไปดูกันเถอะครับ”
“ไม่ล่ะค่ะ ฉันจะรออยู่ในบ้านก็แล้วกัน คุณออกไปคนเดียวเถอะ เพิ่งรู้เหมือนกันนะคะเนี่ยว่าสามีของฉันกลายเป็หนุ่มเนื้อหอมไปแล้ว” หลี่ปิงปิงไม่ได้ถือเป็เื่จริงจัง เธอแค่อยากแซวสามีเล่นเท่านั้นเอง อีกอย่างมุมที่เธอนั่งอยู่ก็มองเห็นประตูหน้าบ้านได้อย่างชัดเจน เธอก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าสามีจอมซื่อของเธอจะจัดการเื่นี้ยังไง
จางเป่าจินส่ายหน้าอย่างรู้ทัน เพราะเขารู้จักภรรยาของเขาดีว่าเธอไม่ใช่คนหึงหวงอย่างไม่มีเหตุผล “งั้น...เดี๋ยวผมมานะ”
“คุณมาหาผมหรือครับ” จางเป่าจินเปิดประตูรั้วก็เห็นเด็กสาวคนหนึ่ง น่าจะอายุราวๆ สิบเจ็ดปี เพียงแต่...เขาไม่รู้จักเธอนี่สิ
“พี่เป่าจิน” เด็กสาวก้มหน้าอย่างเขินอายก่อนจะเอาขนมเปี๊ยะชิ้นใหญ่ยื่นให้เขา “ฉัน...ฉันทำขนมเปี๊ยะไปขายที่ตลาดค่ะ ก็...ก็เลยอยากแบ่งมาให้พี่ชิม”
“ราคาเท่าไหร่หรือ”
“พี่หมายถึงอะไรหรือคะ” เด็กสาวทำหน้างง
“ขนมเปี๊ยะของเธอน่ะราคาเท่าไหร่”
“ขนมเปี๊ยะของฉันเป็ขนมเปี๊ยะไส้เนื้อค่ะ ราคาก็ค่อนข้างแพงหน่อย ฉันขายอยู่ที่สามชิ้นต่อหนึ่งเหรียญ”
จางเป่าจินมองขนมเปี๊ยะในมือ จากนั้นก็ล้วงเงินในกระเป๋ากางเกงส่งให้เด็กสาว “นี่เงินหนึ่งเหรียญ”
“ทำไมพี่ต้องให้เงินฉันด้วยล่ะคะ”
“อ้าว...เธอไม่ได้เอาขนมเปี๊ยะสามชิ้นนี้มาขายให้ฉันหรือ”
หญิงสาวหน้าแดงก่ำด้วยความอาย “ฉัน...ฉันไม่ได้เอาขนมมาขายให้พี่นะคะ ฉันแค่อยาก...อยากเอาขนมมาให้พี่ชิม เพื่อ...เพื่อแสดงความจริงใจของฉัน”
“อ๋อ...เธอเป็ลูกหลานบ้านไหนล่ะ” จางเป่าจินยิ้ม
หญิงสาวเงยหน้าขึ้นยิ้มตอบ “ฉันชื่อว่านอิ๋งค่ะ พี่...พี่ไม่ได้รังเกียจฉันใช่ไหมคะ”
“แล้วฉันจะไปรังเกียจเธอทำไมล่ะ ่นี้ไม่ใช่แค่เธอคนเดียวหรอกนะที่เอาของมาให้ฉันกับภรรยา เพื่อนบ้านคนอื่นเขาก็เอาของมาให้ฉันเหมือนกัน ในเมื่อฉันรับของๆ คนอื่นได้ ฉันก็ต้องรับของๆ เธอได้สิ แต่ยังไงฉันก็ฝากเธอไปบอกลุงว่านทีนะว่าฉันขอบคุณมาก แต่ต่อไปนี้ไม่ต้องส่งอะไรมาให้ฉันกับภรรยาอีกแล้วล่ะ ไม่งั้นพวกเราก็จะขอบคุณกันไปมาไม่จบไม่สิ้นกันสักที เธอยังมีธุระอะไรกับฉันอีกหรือเปล่า”
ว่านอิ๋งส่ายหน้าอย่างพูดไม่ออก สุดท้ายเธอก็ถือเงินหนึ่งเหรียญกลับบ้านไปอย่างเศร้าๆ แต่ไม่วายยังหันกลับมามองที่ประตูรั้วอีกครั้ง เพียงแต่จางเป่าจินได้ปิดประตูไปเสียแล้ว
1K
![อยากผูกพันธะจังน้า คุณอัลฟ่าช่วยกัดผมที [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727651561_95360013.webp)