เส้นทางเทพยุทธ์​ (Trail of God)

     อู๋เว่ยกลับไปที่สำนักงานหน่วยพิทักษ์เมืองแล้วนั่งลงที่โต๊ะทำงานของตนเองเขาขมวดคิ้วครุ่นคิดอะไร

     “รองหัวหน้า”

     “เอาละพวกเจ้าไม่ต้องพูดช่วยข้าสืบเรื่องของชายที่จางเฉินนี้ทันที ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา”อู๋เว่ยนั้นมีความอยากรู้ อยากเห็นมากและแอบมีความหวังว่าจางเฉินจะมีความสามารถเช่นนั้นจริง

    จางเฉินนั้นหลังเข้าสู่ห้องขังก็นั่งไขว่ห้างหลับตาเพื่อเข้าสู่การฝึกฝนต่อไปเขาหวังว่าแผนการครั้งนี้จะใหญ่พอให้เขาสามารถมีพื้นที่ในอาณาจักรต้าเหลียงได้

     หลี่จิ้งและหลินเมิ้งเมื่อได้รับจดหมายจากฉินเป่าเอ๋อ ก็รีบมาที่หน่วยพิทักษ์เมืองและเข้าพบหัวหน้าหน่วยพิทักษ์เมืองทันทีก่อนหน้านี้หลี่จิ้งและหลินเมิ้งนั้นพบจางเฉินครั้งสอบเป็นนักปรุงยาครั้งแรกจากนั้นก็เข้าร่วมนิกายเทพยุทธ์พร้อมกันอาจารย์หลินเทียนความก้าวหน้าทั้งหมดของทั้งสองคนนั้นนับได้ว่าเป็นผลงานของจางเฉินเสียส่วนมากความรู้มากมายที่ได้รับและส่งมานั้นมีค่าที่สุดทำให้ทั้งสองคนนั้นซาบซึ้งบุญคุณของจางเฉินเมื่อมาถึงเมืองต้าเหลียงก็ทดสอบนักเล่นแร่แปรธาตุระดับเจ็ดขึ้นเป็นผู้อาวุโสของสมาคมแต่เมื่อพวกเขาจะท้าทายระดับแปดนั้นไม่มีที่ให้ทดสอบจึงต้องไปเมืองอื่นเมื่อกลับมาก็หลี่จิ้งได้ขึ้นเป็นประธานของสมาคมปรุงยาของต้าเหลียงส่วนหลินเมิ้งนั้นขึ้นเป็นรองประธานเพราะเป็นนักปรุงยาระดับแปดเพียงสองคนนั้นเมืองต้าเหลียง

     “ข้าต้องการให้พวกเจ้าปล่อยคนของสมาคมปรุงยา”หลี้จิ้งเข้าสู่ห้องทำงานของหน่วยพิทักษ์เมืองแล้วพูดกับหัวหน้าหน่วยพิทักษ์เมืองเข้าประเด็นทันที

     “หมายถึงเจ้าเด็กจางเฉินนะเหรอเป็นเพียงนักปรุงยาระดับต่ำเท่านั้น พวกเจ้าจะสร้างปัญหากับอาณาจักรด้วยคนตัวเล็กๆแค่นี้เหรอ”

     “เขาคืออาจารย์ของข้าทั้งสองคน”

     “อาจารย์? เจ้าสองคนเป็นบ้า มีอาจารย์เป็นเด็กข้าไม่สนใจหรอก แค่สมาคมปรุงยาจะมาทำยิ่งใหญ่ในอาณาจักรต้าเหลียงคนทำผิดก็ต้องรับผิด พวกเจ้าไสหัวไป ข้ามีงานมากมายต้องทำ” หัวหน่วยพิทักษ์เมืองกล่าวเสียงดัง

     “นี่คือเหรียญตราหัวหน้าสมาคมปรุงยา”หลี่จิ้งยืนเหรียญตราหัวหน้าสมาคมให้กับหัวหน้าหน่วยพิทักษ์เมือง

     “แล้วยังไง” หัวหน้าหน่วยพิทักษ์เมืองนั้นโยนเหรียญทิ้งด้วยความไม่สนใจมันได้จดหมายจากรัชทายาทกล่าวถึงความสำคัญที่จะต้องประหารจางเฉินแล้วบอกด้วยว่าจะได้รับเงินและเพิ่มตำแหน่งในอนาคตมันย่อมไม่สนใจกับสมาคมปรุงยาเลย

     หลี่จิ้งและหลินเมิ้งโกรธเป็นอย่างมากนี่คือการดูหมิ่นศักศรีของสมาคมปรุงยาอย่างซึ่งหน้าทั้งสองกลับสมาคมแล้วเรียกประชุมผู้อาวุโสสมาคมทันที

     สมาชิกหน่วยพิทักษ์เมืองคนหนึ่งเมื่อได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นก็รีบไปรายงานอู๋เว่ยทันที

    “เจ้าว่ายังไงนะ อาจารย์ของนักปรุงยาระดับแปดแล้วหัวหน้าหน่วยพิทักษ์เมืองทำไมทำตัวแบบนั้น เขาไม่รู้เหรอว่าสมาคมปรุงยานั้นมีความสำคัญแค่ไหนกับอาณาจักรถ้าหากสมาคมไม่ทำการค้าขายอีก แล้วอาณาจักรจะพัฒนาได้อย่างไร”

     “ข้าเองก็ไม่แน่ในเรื่องนี้ แต่หัวหน้าหน่วยพิทักษ์เมืองของเราดูแปลกๆ แถมโยนเหรียญตราหัวหน้าสมาคมปรุงยาทิ้งเหมือนขยะด้วย ซึ่งมันบ้ามาก ข้ายังตกใจเลย”

     “เอาละเจ้าช่วยข้าให้พี่น้องจัดห้องขังห้องหนึ่งให้สะอาดจัดที่นอน โต๊ะ เก้าอี้ ให้เรียบร้อย แล้วให้ท่านอาจารย์จางเฉินย้ายไปห้องนั้นก่อน”

     “ได้ขอรับ”

     “ที่สำคัญเจ้าต้องทำด้วยความเคารพอย่างยิ่ง”

     หลังจากจัดการย้ายที่พักให้กับจางเฉินแล้วอู่เว่ยก็จัดเตรียมชาชั้นดีเข้าไปนั่งพูดคุยกับจางเฉินให้ห้องขังพิเศษที่จัดเตรียมไว้

      “ท่านอาจารย์ข้าต้องขออภัยที่เคยล่วงเกินก่อนหน้า”

      “ไม่เป็นไร มันเป็นหน้าที่เจ้าพอจะทราบข่าวเกี่ยวกับสหายข้าหรือไม่ มีอะไรเกิดขึ้นกับพวกเขาไหม”

      “ตอนนี้ยังไม่มีหากท่านอาจารย์เป็นห่วงข้าจะช่วยจัดคนไปดูแลให้”

      “โอ้ นั่นเป็นสิ่งที่ดี”จางเฉินแปลกใจเล็กน้อยเพราะอู๋เว่ยเปลี่ยนคำเรียกเป็นอาจารย์แล้วซึ่งเร็วกว่าที่คิดไปนิดหนึ่ง หลังจากพูดคุยกันสักพักก็ทราบข่าวเกี่ยวกับการเข้ามาของสมาคมปรุงยาเพื่อให้ปล่อยตัวเขา

      จางเฉินเขียนใบสั่งยาเบื้องต้นให้กับอู๋เว่ยเป็นยาภายนอกซึ่งจะต้องใช้แช่อาบต่อเนื่องเจ็ดวันเพื่อฟื้นฟูสภาพร่างกายเมื่อครบเจ็ดวันเขาถึงจะให้สูตรสำหรับโอสถเพื่อให้หายขาดและทะลุระดับราชาปราณทำให้อู๋เว่ยรู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างมาก แม้ว่าจะยังไม่ได้ทดลองแต่เขาเชื่อแล้วว่าจางเฉินมีความสามารถนั้นจริง

    ด้านสมาคมช่างตีเหล็กเมื่อหยงอี้ได้รับจดหมายของจางเฉินก็ร้อนใจเป็นอย่างมากหลังจากกลับจากเมืองไห่ชูไถ ด้วยความช่วยเหลือของจางเฉินนั้นทำให้รอดชีวิตกลับมาแล้วยังได้รับความรู้มากมายทำให้พัฒนาเป็นช่างตีเหล็กระดับเก้าแล้วทั้งเทคนิคการตีพันหลอม ทั้งแนวคิดเกี่ยวกับการผสมแร่ธาตุต่าง ๆ  ล้วนเป็นผลจากความโชคดีที่ได้พบกับจางเฉินเขาจึงเดินทางสู่หน่วยพิทักษ์เมือง

    “ข้าต้องการให้พวกเจ้าปล่อยคนของสมาคมช่างตีเหล็ก”ประโยคคล้ายกันเกิดขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นหยงอี้

    “ขออภัยเนื่องจากชายคนนี้เป็นนักโทษความผิดร้ายแรงก่อนจะสอบสวนเสร็จสิ้นเราไม่สามารถปล่อยออกไป”

     “เจ้าจะไม่ไว้หน้าสมาคมช่างตีเหล็ก?” หยงอี้กล่าวด้วยอารมณ์โกรธ

      “ไม่”หัวหน้าหน่วยพิทักษ์เมืองนั่นตอบอย่างเฉยเมย

      เหล่าสมาชิกของหน่วยพิทักษ์เมืองที่อยู่รอบๆ นั้นตกใจอย่างมากกับคำพูดของหัวหน้าตนเองภายในใจนั้นคิดว่าหัวหน้าของตัวเองเป็นบ้าก่อนหน้านี้สมาคมปรุงยานั้นไม่ได้มีความสำคัญสูงมากเพราะตระกูลเล้งเองก็ทำธุรกิจเกี่ยวกับการปรุงยาเช่นกันกล่าวคือไม่มีสมาคมปรุงยาก็ได้ แต่สำหรับสมาคมช่างตีเหล็กนั่นสำคัญกว่ามากเป็นรากฐานของอาณาจักรที่ไม่ควรที่จะสั่นคลอน

      “หัวหน้าเราบ้าไปแล้วตอบแบบนั้นได้ยังไง”หน่วยพิทักษ์เมืองคนหนึ่งพูดกับสหายอย่างแผ่วเบา

      “ข้าว่าหัวหน้าเราแปลก ๆ ผีเข้าสิงหรือเปล่า”

      “เจ้า” หยงอี้ชี้หน้าหัวหน้าหน่วยพิทักษ์เมืองและหน้าแดงด้วยความโกรธ

       “ต้องขอโทษผู้มีความผิดนั้นไม่อาจปล่อยตัว”

       หยงอี้โกรธมาก นำดาบออกมาจากแหวนมิติความตั้งใจฆ่านั้นพุ่งสูงจนสมาชิกหน่วยพิทักษ์เมืองต่างตกใจ

        “กล้าข่มขู่ รุกรานหน่วยพิทักษ์เมืองเจ้าอยากตายเหรอ” หัวหน้าหน่วยพิทักษ์เมืองกล่าว

        “ถ้าเจ้าไม่ปล่อยอาจารย์จางเฉินวันนี้ฆ่าจะเผาสำนักงานหน่วยพิทักษ์เมือง”

        “ท่านหยงอี้ท่านจะสร้างปัญหากับอาณาจักรหรือไม่ ถ้าท่านทำเช่นนี้เท่ากับเป็นการก่อกบฏรู้หรือไม่สิ่งที่ท่านจะสูยเสียหลังจาก่อกบฏคืออะไร คนของท่าน ลูกเมียท่านก็จะได้รับผลนั้นด้วย”

         หยงอี้นั้นสงบสติอารมณ์อยู่พักหนึ่งแล้วถอนหายใจ

      “ดูเหมือนว่าผ่านมาหลายปีด้วยการสนับสนุนของสมาคมช่างตีเหล็ก คนของราชวงศ์จะไม่ให้ความสำคัญกับสมาคมขนาดนี้เพียงเจ้าหน้าที่ตัวเล็ก ๆ ก็หยิ่งมาก นอกจากไม่ให้เกียรติสมาคมแล้วยังกล้าไล่หัวหน้าสมาคมอย่างข้า เรื่องนี้ข้าจะจดจำเอาไว้ เจ้าจะต้องได้ชดใช้”หลงอี้ชี้หน้าหัวหน้าหน่วยพิทักษ์เมืองด้วยความโมโหแล้วก้าวเดินออกจากหน่วยพิทักษ์เมือง

       “ท่านหัวหน้าข้าว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่สมาคมปรุงยาและสมาคมช่างตีเหล็กเป็นกำลังสำคัญของอาณาจักร”

       หัวหน้าหน่วยพิทักษ์เมืองนั่นเมื่อได้ยินเช่นนี้ก็ถอนหายใจมันเพิ่งสำนึกตัวได้ว่าได้ล่วงเกินสองสมาคมไปแล้วอาจเป็นเพราะความโลภจากทรัยพ์สินเงินทอง และตำแหน่งที่องค์รัชทายาทเสนอมาจึงทำให้สมองของมันมืดบอดอยู่ชั่วคราวแต่เมื่อขี่หลังเสือแล้วก็ไม่อาจลงจากหลังเสือได้

       “ท่านหัวหน้าทำสิ่งที่น่ากลัวจริง ๆข้าขอบอกตามตรงว่าข้ารู้สึกขนลุกมาก ตอนที่ท่านโยนเหรียญตราหัวหน้าสมาคมปรุงยาแล้วตอนท่านตอบหัวหน้าสมาคมช่างตีเหล็กว่า ไม่ สั้นๆ นั่นก็ขนลุกที่สุด”

       “เจ้าหยุดพูด” หัวหน้าหน่วยพิทักษ์เมืองตบโต๊ะเสียงดังมันไม่คิดว่าเรื่องจะบาดปลายขนาดนี้เพียงวันเดียวมันคล้ายขึ้นสวรรค์จากจดหมายองค์รัชทายาทแต่ตกนรกด้วยสองสมาคมที่เข้ามาเพราะคน ๆ เดียว

       เมื่อหยงอี้กลับสู่สำนักงานของสมาคมช่างตีเหล็กก็เรียกประชุมทันทีเหมือนกับสมาคมปรุงยา