เสียงน้ำชาบูเดือดปุด ๆ อยู่ภายในหม้อที่เต็มไปด้วยเนื้อสัตว์และผัก
"นึกถึงวันที่เราเจอกันครั้งแรกเลยเนอะ" พอลนึกย้อนไปในอดีตเมื่อ 10 ปีก่อน
"อื้ม! ถ้าวันนั้นพรีมไม่ลางานไปเที่ยว และพอลไม่ลองไปเที่ยวญี่ปุ่นครั้งแรก เราสองคนคงไม่ได้เจอกันและแต่งงานมาจนถึงทุกวันนี้แน่ ๆ" พรีมหัวเราะออกมา
พอลหัวเราะตามภรรยาไปด้วย เพราะเธอที่ทำให้เขากล้าเปิดใจรักใครอีกครั้ง
เช้าวันจันทร์กลับมาเยือนอีกครั้ง บรรยากาศก็จะอึมครึม ๆ หน่อย เพราะเป็วันแรกของสัปดาห์ ยกเว้นพนักงานบางคนที่ร่าเริงมากเมื่อได้กลับมาเมาท์กับเพื่อน
"คุณพอลเขามีเมียแล้วว่ะ ฉันเห็นในแอปฟ้า" พนักงานฝ่ายบุคคลเริ่มเมาท์ขณะยืนชงกาแฟในครัว
"ก็ไม่เห็นแปลก หล่อซะขนาดนั้น อายุก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้วป้ะ!" ฟางตอบเพื่อนสนิท
"ก็รู้!! แต่ก็อดเสียดายไม่ได้หนิย้ะ นาน ๆ จะมีคนหล่อๆ เข้ามาทำงาน"
"บ้าผู้ชายจังนะ!!!" ฟางประชดเพื่อนสาว
"สวัสดีเช้าวันจันทร์ครับพี่ฟางพี่หนิง" วินเดินสะพายกระเป๋าข้างเข้ามาในออฟฟิศ แล้วเจอรุ่นพี่พอดี เลยเข้าไปทักทายสักหน่อย
"อ๊ายยย น้องวินนนน สวัสดีจ้ะ ไม่ได้เจอกันตั้งสองวัน พี่คิดถึงมากเลยนะ รู้เปล่า?" ฟางเดินไปเกาะแขนรุ่นน้องที่ตนแอบชอบด้วยสีหน้าออดอ้อนเต็มที่
"ชิ!!! แกก็บ้าผู้ชายไม่ต่างจากฉันหรอกย้ะ!!!"หนิงหันมาเหน็บแนมเพื่อนสาว แล้วเดินสะบัดตูดตรงไปที่ห้องทำงาน
วินมองตามรุ่นพี่คนนั้น
"วินไม่ต้องไปสนใจมันหรอก! ปล่อยมันงอนอย่างงั้นแหละ" ฟางบอกรุ่นน้องให้หันกลับมาสนใจตนแทน
"ครับ" วินยิ้มอย่างไม่มีที่ไป ถ้าจะเดินออกไปตอนนี้ก็กลัวจะเสียมารยาท
"เสาร์-อาทิตย์ ที่ผ่านมา วินไปไหนบ้างอะ" ฟางชวนคุย ขณะกอดแขนรุ่นน้องเดินไปยังห้องทำงาน
"ไม่ได้ไปไหนเลยครับ พี่ฟางล่ะ?"
"พี่ไปดูหนังกับอิ! เอ้ย!...ยัยหนิงมาน่ะ มันชวนพี่ไปดูหนังผี แต่ปิดตาทั้งเื่ ปล่อยให้พี่ดูคนเดียวจนจบ วินคิดดู!! พี่กลับมาถึงห้องนอนแทบไม่ได้ เพราะเื่นั้นหลอนอยู่ในหัวตลอด!!!" จิติญญาของการเมาท์มอยเข้าสิงร่างฟางอีกครั้ง
วินได้แต่ยิ้มตาม เอาจริง ๆ ฟางก็ถือเป็คนที่สร้างรอยยิ้มให้คนรอบข้างอยู่ตลอด น่ารักแถมตลกอีก
ขณะกำลังเดินไป ก็ได้ยินเสียงคนเดินมาตามหลัง วินจึงหันหลังกลับไปมอง ก็เจอกับคนที่เขาวิ่งหาในตลาดเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา
"..." วินหยุดชะงัก ทำให้ฟางต้องหยุดแล้วหันไปมองตาม
"เอ้า!! สวัสดีค่ะคุณพอล" ฟางยิ้มทักทาย แต่แขนยังกอดแขนของวินอยู่
"สวัสดีครับ" พอลพยักหน้า พร้อมกับอมยิ้มขณะมองไปที่แขนของคนตรงหน้าทั้งคู่
วินเห็นอย่างนั้นก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจผิด
"อุ๊ย!! ผมลืมรูดซิปกระเป๋า!" วินใช้จังหวะนี้ชักแขนของตัวเองออกจากฟาง แล้วเอียงแขนไปอีกฝั่ง แกล้งทำท่าไปรูดซิปกระเป๋า
"มีของอะไรหายไหมวิน" ฟางมีสีหน้าใ
"ยังไม่รู้ครับ เดี๋ยวขอตัวไปเทของดูที่ห้องก่อนนะครับ" วินใช้ข้ออ้างนี้เพื่อหนีเข้าห้องทำงานของตนเอง
"ได้สิ ๆ" ฟางพยักหน้า
วินหันไปสบตากับพอลอีกครั้ง ก็เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังยิ้มให้เขาอยู่ เหมือนอีกฝ่ายจะรู้วิธีการนี้ของเขา
วินรีบสับขาเข้าของทำงานของตัวเอง พอลมองตามหลังรุ่นน้อง
"ขอตัวก่อนนะคะ" ฟางเอ่ย
"ครับ" พอลพยักหน้าเล็กน้อย
"เดินหน้าตื่นมาเลยนะมึง!" นั่นคือประโยคแรกที่ริวทักทายเพื่อนสนิท
"เฮ้อ... " วินทิ้งตัวลงที่เก้าอี้ของตน
"เป็ไรวะ?"
"ก็กลัวว่าพี่พอลจะเข้าใจกูกับพี่ฟางผิดอะดิ!"วินระบายออกมา
"ไอ้ที่พี่ฟางชอบมาเกาะแกะมึงอะนะ?"
"อื้อ!!" วินพยักหน้า
"ก็พี่ฟางเขาชอบมึง เขาก็ต้องแสดงออกให้ชัดเจนดิ" ริวรู้มาตลอด เพราะ่แรก ๆ ที่มาเริ่มทำงาน ฟางชอบมาขอข้อมูลวินจากเขาเป็ประจำ
"แต่กูคิดกับเขาแค่พี่สาว...พี่สาวคนสนิทอะมึง แกคุยสนุก เป็กันเองก็แค่นั้น" วินตอบตามความจริง เขารู้มาตลอดว่าฟางคิดกับเขามากกว่ารุ่นน้อง
ริวไม่ได้ตอบกลับอะไร
"แต่กับพี่พอลกูจริงจังนะมึง! กูรักของกูมา 19 ปี กูจะปล่อยโอกาสนี้ไปได้ยังไง" วินทำหน้าจริงจัง
"เออ...กูรู้แล้ว มึงจะพูดอะไรบ่อย ๆ เนี่ย!!" ริวเริ่มรำคาญอีกฝ่าย
"ก็กูรักเขาอ่าาา" วินพูดไปยิ้มไปเมื่อนึกถึงใบหน้าของพอล
"พอ! กูจะทำงาน!" ริวยื่นคำขาด
"พวกไม่มีความรักก็เป็แบบนี้แหละ อุ๊ย! ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าพวกที่แอบชอบเขา แต่เขาไม่สนใจซะมากกว่า..." วินแซวเพื่อนสนิท
ริวหันมาถลึงตาใส่อีกฝ่ายอย่างอาฆาต แต่วินไม่สนใจ แล้วตีมึนหันไปหยิบไอแพดจากกระเป๋าขึ้นมาทำงาน
"วันนี้เขามาเก็บขยะอันตรายใช่ไหม" วินหันมาถามเพื่อนสนิท
"อืมใช่! เดี๋ยวอีกครึ่งชั่วโมงก็น่าจะเข้ามาแล้ว" ริวหันมาตอบ
"อื้ม! โอเค งั้นกูลงไปสำรวจไลน์ก่อน"
ริวพยักหน้าให้เพื่อน แล้วหันมาทำงานเื่การบริหารจัดการขยะต่อ คิดว่าจะนำขยะอื่น ๆ ไปต่อยอดอะไรให้บริษัทได้บ้าง
วินเดินออกมาแล้วเจอกับพอลที่กำลังเดินออกมาจากโต๊ะทำงานเช่นกัน
"ไปไลน์ผลิตเหรอ?" พอลเอ่ยทักขึ้น
"ค...ครับ" วินพยักหน้า
"พอดีเลย พี่ก็กำลังจะไปพอดี"
"พี่ เอ๊ย! คุณพอลจะไปตึกไหนเหรอครับ"
"เรียกพี่ก็ได้" พอลยิ้มอย่างเอ็นดูรุ่นน้อง
"ครับพี่พอล"
"จะไปตึก 2 น่ะ วินล่ะ"
"คลังสินค้าครับ" ต้องไปตรวจห้องน้ำที่ช่างมาซ่อม จะได้ถ่ายไว้รายงานในที่ประชุม
พอลพยักหน้าบอกว่ารับรู้
ทั้งคู่เดินลงจากตึกออฟฟิศไปด้วยกัน ต่างฝ่ายต่างเงียบ
จนเดินมาถึงทางแยกระหว่างไปคลังสินค้า และตึกฝ่ายผลิต 1-3 ที่ทั้งคู่ต้องแยกกัน พอลกำลังจะเดินไป
"พี่พอลครับ" วินรีบเรียกอีกฝ่าย
พอลหันหน้ากลับมามองรุ่นน้อง
"ครับ?" เขาเลิกคิ้ว
"เออ..." วินอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ
"มีอะไรรึเปล่าวิน?" พอลเอ่ยถามอีกรอบ
"ตอนเที่ยงไปนั่งทานข้าวด้วยกันไหมครับ!" ในที่สุดวินก็กล้าพูดออกมา
"..."
"..." ตึก ตึก ตึก ตัก (ปฏิเสธกูแน่เลย)
"อื้ม! ได้สิ" พอลตอบรับคำชวนนั้น
วินฉีกยิ้มออกมาด้วยความดีใจ "งั้นเจอกันนะครับ" แล้ววินก็เดินแยกไปที่คลังสินค้า
"ดีใจขนาดนั้นเลย?" พอลยิ้มอย่างเอ็นดูรุ่นน้อง อะไรจะดีใจขนาดนั้น แค่ไปกินข้าวเฉย ๆ
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบสนิท พอ ๆ กับร่างกายที่เกร็งอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
วาและริวมองหน้ากันเหมือนต่างฝ่ายต่างขอความช่วยเหลือ เพราะจู่ ๆ ก็มีผู้จัดการฝ่ายผลิตมานั่งด้วย จะไม่ให้เกร็งได้ยังไง
พอลรับรู้ได้ถึงความรู้สึกนั้น "เดี๋ยวผมไปทานกับทีมแล้วกัน พวกคุณจะได้ไม่เกร็ง"
วาและริวยิ้มแห้ง ๆ แล้วพยักหน้า
"ไม่เกร็งครับ! พี่พอลนั่งนี่ได้ตามสบายเลย ไอ้ริวกับไอ้วาแค่แกล้งเกร็งไปเท่านั้นเอง" วินรีบดึงแขนเสื้ออีกฝ่ายไว้ ไม่ให้ลุก
วาและริวหันขวับไปหาไอ้เพื่อนรักตัวดี แกล้งเกร็งบ้าอะไร พวกเขาเกร็งจริง ๆ โว๊ยยย!!!
"เนอะ" วินหันไปหาเพื่อนรักทั้งสอง พร้อมกับสายตาบอกว่าให้ทำตาม
"ค่ะ พวกเราแค่แกล้งผู้จัดการเฉย ๆ" วาพูดออกมา พร้อมกับบีบมือขอกำลังใจจากริว
"ใช่ครับ ๆ ผู้จัดการนั่งตามสบายเลย พวกผมชิว ๆ อยู่แล้ว" ริวยิ้มแห้ง
วินยิ้มอย่างพอใจกับเพื่อนทั้งสอง แล้วหันมาหาพอล
"พี่พอลชอบกินก๋วยเตี๋ยวเหรอครับ" วินเริ่มชวนอีกฝ่ายคุย
"อื้ม! เพราะมันคล้ายชาบูน่ะ" พอลตอบตามความจริง
"อ๋อ...แบบนี้นี่เอง ผมก็ชอบก๋วยเตี๋ยวนะครับ" วินแสดงสีหน้าสนอกสนใจ
"อ๋อ...แต่วันนี้กินกะเพรานะ" พอลแซวกลับ เพราะวันนี้วินไม่ได้กินสิ่งที่เพิ่งบอกว่าชอบไป
"แฮร่...พรุ่งนี้แล้วกันครับ" วินพยายามแถ
วาส่งสายตาถามริว ว่าสองคนนั้นมันคือยังไง ริวก็สื่อว่าวินชอบผู้จัดการ
วาเบิกตากว้างด้วยความใ จนพอลหันไปมอง วารีบเก็บแววตา แล้วทำตัวให้ปกติที่สุด
วินดึงความสนใจของพอลกลับมาที่ตนอีกครั้ง แล้วเริ่มชวนคุยเื่ความชอบต่าง ๆ ทำเหมือนริวและวาเป็อากาศธาตุไปแล้ว
แต่ดีเหมือนกัน มันทำให้วาและริวหายเกร็งไปในเวลาเดียวกัน เพราะผู้จัดการไม่ได้สนใจพวกเขา เลยเหมือนว่าไม่ได้มีผู้จัดการอยู่ด้วย และไอ้เพื่อนตัวดีก็ทิ้งเพื่อนไปกับคุยกับผู้เลยเหมือนกัน ได้ผู้แล้วลืมเพื่อนของแท้!
เวลาใกล้เลิกงานมาถึง ทุกคนต่างเริ่มแยกย้ายรวมถึงเพื่อนสนิทอย่างฝ่ายความปลอดภัยและสิ่งแวดล้อมด้วย
"เดี๋ยวไอ้วามันก็ไปคบกับคนใหม่หรอก" วินเปรย ๆ ขึ้นมาให้เพื่อนสนิทได้นึกคิด
"แล้วมึงจะให้กูทำไง? ก็ไอ้วามันชอบผู้หญิง!" เพราะนี่เป็อีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้ริวไม่กล้าสารภาพรักออกไป
"มึงก็แสดงออกให้มันชัดเจนกว่านี้ดิ! เผื่อไอ้วามันจะเปลี่ยนใจ"
"แล้วถ้ามันไม่เปลี่ยนใจ แล้วเลิกเป็เพื่อนกับกูไปเลยล่ะ แม่งทำใจไม่ได้ว่ะ!!" ริวระบายกับเพื่อนสนิท ขณะเก็บของใส่กระเป๋าเตรียมจะเลิกงาน
"เฮ้อ...แต่ถ้าถึงเวลานั้นจริง ๆ กูว่ามึงก็ไม่กล้าปล่อยให้ไอ้วาไปหรอก" วินรู้ใจริวดี ถึงแม้จะรู้จักกันแค่ 1 ปี แต่พวกเขาเปิดใจกันหมดเปลือกเหมือนคนศีลเสมอเดียวกันมาเจอกัน
ริวนึกตาม ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากสารภาพ แต่กลัวผลที่จะตามมามากกว่า
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
แล้วประตูก็ถูกเปิดเข้ามา วินและริวหันไปมองก็เจอกับวา
"เสร็จยัง?" วาเร่งเพื่อนสนิททั้งสอง เพราะวาชวนริวไปช่วยซื้อของเข้าหอใหม่ หลังจากย้ายของออกจากห้องแฟนเก่า
"อื้ม!! เสร็จแล้ว ป่ะ!" ริวตอบ แล้วสะพายกระเป๋าเดินไปหาวาทันที
วินแอบยิ้มแซวเพื่อนสนิท (ไวเชียวนะมึง!)
แต่ริวไม่สนใจ
วินเดินตามหลังเพื่อนทั้งสอง แล้วหันไปมองแผนกฝ่ายผลิต ก็ไม่มีใครอยู่แล้ว
(ออกมาไม่ทันอีกแล้ว) วินหน้าหงอยลงเมื่อไม่เห็นผู้จัดการฝ่ายผลิต
ทั้งสามแตะนิ้วที่เครื่องสแกนนิ้วเสร็จก็แยกย้ายไปที่รถของตัวเอง
"บายมึง" ริวและวาหันมาโบกมือลาเพื่อน
"อื้มบาย" วินโบกมือตอบ
(กูอยากให้พวกมึงได้คบกันนะ) วินคิดในใจขณะมองวาขึ้นรถเก๋งของริว
พอรถเพื่อนขับออกไป เขาก็เดินมาอีกโซนที่จอดรถมอเตอร์ไซค์ แต่สายตาดันไปสะดุดกับใครบางคนที่ยืนอยู่ใกล้ประตูทางออกของบริษัท
"พี่พอลหนิ ทำไมยังไม่กลับอีกล่ะ เดี๋ยวฝนก็ตกแล้ว"
บรรยากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝน อีกไม่นานฝนคงจะลงเม็ดแน่นอน
วินเดินไปที่รถของตัวเองแล้วขับออกไปเทียบฟุตบาทก่อนจะออกประตู
"รถพี่พอลล่ะครับ" วินเปิดกระจกหมวกกันน็อค แล้วเอ่ยถามอีกฝ่าย
"อ้าววิน! เออ..รถของพี่เข้าอู่น่ะ เดี๋ยวเย็นนี้ไปเอา" พอลตอบรุ่นน้อง
"อ๋อครับ งั้น...เดี๋ยวผมไปส่งนะ" วินรีบอาสาพาอีกฝ่ายไปเอารถที่อู่ เดี๋ยวฝนตก อีกฝ่ายจะแย่เอา
"ไม่เป็ไร ๆ เดี๋ยวแฟนที่มารับ ขอบใจวินมาก" พอลโบกมือปฏิเสธรุ่นน้อง เพราะภรรยาสุดที่รักน่าจะใกล้มาถึงแล้ว
"..." วินสตั้นไปชั่วขณะ (นี่พี่มีแฟนแล้วเหรอ)
บรื้น....เอี๊ยด!!
รถเก๋งสีขาวขับมาจอดเทียบฟุตบาทหน้าประตู ลดกระจกลง
"มาพอดีเลย พี่ขอตัวก่อนนะ" พอลบอกลาอีกฝ่าย แล้วเดินไปที่รถเก๋งคันนั้น
วินมองตามแผ่นหลังของอีกฝ่ายที่หายไปพร้อมกับรถเก๋งคันนั้น
ตึก ตัก ตึก ตัก
265
