“ไม่ได้ๆ ครั้งที่แล้ว พวกเ้าสี่คนไปแอบเล่นน้ำตรงริมสระจนถูกตีคนละห้าที พ่อไม่ไว้ใจ เดี๋ยวให้ท่านอาไป๋ไปส่งก็แล้วกัน” ต้วนชางหมายถึง ไป๋ฉางชิงผู้ช่วยของเขาที่จะมาดูแลบริเวณนี้ใน่เย็น
“เ้าค่ะ ให้ข้าเล่นเสร็จแล้ว ค่อยกลับเรือนพร้อมท่านอาไป๋ ท่านพ่อกลับไปทำงานเถอะเ้าค่ะ”
ต้วนชางอมยิ้ม บุตรสาวของเขาใบหน้าคล้ายกับเขามากกว่าภรรยา ที่เขาตัดสินใจเข้ามาทำงานในวังจีแทนการไปเป็มือปราบก็เพราะการอยู่เป็พ่อบ้านที่นี่ทำให้ได้ดูแลนางทุกเวลาที่้า วังจีมีเรือนบริบาลสำหรับดูแลเด็กๆ และมีเรือนศึกษาสำหรับเด็กที่โตแล้วได้เรียนเขียนอ่าน
“ถ้าอย่างนั้น พ่อไปทำงานล่ะ เสี่ยวซวงคนดีของพ่อก็อย่าซนนะ”
“เ้าค่ะ” เด็กหญิงรับคำเสียงใส
พอบิดาเดินจากไป เด็กหญิงก็ยกมือขึ้นลูบอกเบาๆ “เกือบไปแล้ว” นางจ้องหน้าสหาย “ข้าบอกพวกเ้าแล้วนะว่าเื่ท่านแม่เป็ความลับ”
“เหตุใดต้องลับด้วยเล่า?”
“ท่านแม่ข้า อยากพบแค่ข้าคนเดียว ไม่อยากพบท่านพ่อ”
“เสี่ยวซวง ท่านแม่ของเ้าอยากพบพวกเราด้วยหรือ?”
“ใช่ๆ ข้านัดท่านแม่ไว้แล้ว เจอพวกเ้าแล้ว ท่านแม่ก็ข้าก็จะรีบกลับไปหาท่านยาย” เด็กหญิงต้วนซวงคิดแผนเอาไว้เสร็จสรรพ “พวกเราไปรอใต้ต้นไม้ใกล้สนามหญ้ากันเถอะ ท่านแม่ข้าบอกว่าจะมาหาตอนบ่าย”
เด็กทั้งสี่เดินจูงมือกันเป็หน้ากระดานไปนั่งรอใต้ต้นไม้ ไม่นานนักเหย้าหลีก็เดินลัดสนามตรงมาหา
“ท่านแม่! ท่านแม่มาแล้ว” ต้วนซวงสะบัดมือจากการจับกับสหาย วิ่งตื๋อเข้ามากอดต้นขาของมารดา ใบหน้าของเด็กหญิงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ นางนึกชมตนเองที่เลือกท่านแม่ได้ดี
สหายตัวน้อยทั้งสามลุกขึ้นยืน มองสตรีในชุดสาวใช้ของวังจีที่มีใบหน้างดงามด้วยความตื่นเต้น
“เสี่ยวซวง ท่านแม่ของเ้างดงามจริงๆ งามกว่าท่านแม่ของพวกเราอีก”
ต้วนซวงหันไปมองสหาย นางเชิดหน้าและยิ้มกว้างด้วยความพอใจ
“ข้าบอกแล้วว่า ท่านแม่ของข้าสวยมาก พวกเ้าเชื่อแล้วใช่หรือไม่?”
เด็กชายที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เงยหน้าขึ้นมองเหย้าหลีด้วยความชื่นชม “ท่านน้า เป็มารดาของเสี่ยวซวงจริงๆ หรือขอรับ?”
เหย้าหลีแย้มยิ้มให้กับเด็กทั้งสาม นางต้องแสดงบทเป็แม่ของเด็กหญิงให้ดีที่สุด “ใช่จ๊ะ ข้าเพิ่งกลับมาจากบ้านนอกเพราะต้องไปดูแลท่านแม่ที่ไม่สบาย”
“ท่านน้าจะอยู่กับเสี่ยวซวงเลยใช่ไหมคะ?” เด็กหญิงอีกคนถาม
เหย้าหลีอึกอัก นางกับเสี่ยวซวงตกลงกันว่าให้นางมาเพียงครั้งเดียวก็พอ แต่สายตาของเด็กทั้งสามดูจะคาดหวังให้สหายน้อยมีท่านแม่คอยอยู่ดูแล
“ยังหรอกจ๊ะ เดี๋ยวอีกสองวันน้าจะกลับมาใหม่” เหย้าหลีคิดว่าพวกเด็กๆ คงจะไม่มีทางเดินไปอีกฟากของวังและเจอนางเขา โกหกพวกเขาแบบนี้ก็คงไม่เป็ไร นางจะหาเวลาแวบมาหาเสี่ยวซวงอีกครั้ง
พอได้ยินคำตอบนั้น เด็กทั้งสามก็ยิ้มกว้างให้กับเสี่ยวซวง
“ข้าบอกแล้ว ท่านแม่ข้าไม่ได้ทอดทิ้งข้า พอได้แล้ว ท่านแม่ข้าต้องรีบกลับไปทำงาน พวกเรากลับเรือนกันเถอะ” ต้วนซวงรีบบอกสหาย
“แม่เอาขนมมาฝากเ้าด้วยนะเสี่ยวซวง เอาไปแบ่งเพื่อนๆ ก็แล้วกัน” เหย้าหลีส่งห่อผ้าที่มีกล่องขนมอยู่ข้างในยื่นให้ต้วนซวง
“ขอบคุณท่านแม่” เด็กหญิงยิ้มกว้าง แค่เพียงมีมารดาคนงามมาหานางก็ได้หน้ามากแล้ว แต่นี่มารดาตัวปลอมยังเอาขนมกล่องใหญ่มาฝากด้วย “ท่านแม่เ้าค่ะ อีกสองวันอย่าลืมมาหาข้านะเ้าคะ”
“ได้ๆ อีกสองวันแม่จะมาหาเ้าที่นี่นะ เสี่ยวซวง”
ณ ห้องอักษร
ชายหนุ่มสองคนยกจอกสุราขึ้นชนกันครั้งแล้วครั้งเล่า หลังจากรับประทานอาหารเที่ยง จีหลุนก็เรียกให้ลี่เทียนเป่ามาหาที่เรือนนอนของเขา
“เหล่าจี ข้ารู้สึกว่าวันนี้เ้าดูตื่นเต้นแปลกๆ มีเื่ดีอันใดหรือไม่?”
จีหลุนยิ้มกริ่มยกเอาไหสุราที่ซ่อนไว้ในตู้ออกมาตั้งบนโต๊ะ
“สุราแสงจันทร์ สุดยอดสุราเลิศรส” สองมือของลี่เทียนเป่าลูบไล้รอบไหขนาดเล็กสองไหไปมา พลันเขาก็หันขวับไปมองหน้าสหาย “นี่เ้า...เ้าทำเื่นั้นได้สำเร็จแล้วหรือ?”
ใบหน้าของแม่ทัพหนุ่มเชิดขึ้น “อืม...มันผงาดขึ้นมาอีกครั้งแล้ว เมื่อคืนนางทำให้ข้ากลับคืนมาเป็บุรุษสมบูรณ์อีกครั้งจนได้”
“ไอหยา! เหล่าจี เื่นี้น่ายินดีนัก นับเป็เื่ดีในรอบสี่ปีของเ้าเลยทีเดียว นี่มันดียิ่งกว่าการชนะศึกห้าเผ่าอีกนะ กระดองเต่ของข้าทำนายไม่ผิด”
จีหลุนยิ้มกริ่มเทสุราใส่ชามของตนเอง ลี่เทียนเป่ารีบหยิบชามตรงหน้าแล้วยื่นให้สหาย แม่ทัพหนุ่มเทสุราใส่จนล้นชามไปเล็กน้อย
“เ้าระวังหน่อย ของแพงอย่างนี้ ปล่อยให้หกไปเสียดายแย่”
“เหล่าลี่ ไม่ต้องเป็ห่วง วันนี้เราสองคนไม่เมา ไม่เลิกรา ข้าเตรียมสุราแสงจันทร์ไว้ให้เ้าสิบไหเล็ก เ้าว่าคุ้มกับที่เ้าทุ่มเทหายารักษาข้าหรือไม่?”
ลี่เทียนเป่าทำตาโต สุรานับว่าเป็ของโปรดที่เขายอมทุ่มเทเบี้ยหวัดเพื่อซื้อหา การเข้าไปอยู่ในกองทัพพยัคฆ์ไฟเป็เพราะจีหลุนผู้นี้สัญญาว่าจะเลี้ยงสุราเลิศรสแก่เขาตลอดหนึ่งปี กุนซือหนุ่มผู้เก่งกาจจึงได้ยอมไปทำงานด้วย
“เ้าไปได้มาจากที่ใด? ปกติสุราแสงจันทร์หมักได้ปีเพียงละร้อยไหใหญ่เท่านั้น ซ้ำได้ยินว่าปีนี้ก็มีผู้เหมาไปแล้วถึงห้าสิบไห”
“ล้วนเป็ของที่ซื้อสะสมมาหลายปีน่ะสิ ท่านพ่อของข้าซื้อแล้วแบ่งใส่ไหเล็กเอาไว้ นี่เป็ลาภปากของเ้าแท้ๆ สิบไหนี่ถูกเก็บไว้ไม่น้อยกว่าห้าปี” จีหลุนยกชามสุราขึ้นชูต่อหน้า
ลี่เทียนเป่าได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มกว้าง “สุดยอดๆ นับว่าเป็สุราดีที่ถูกบ่มนานและยิ่งได้ดื่มโดยมีคนซื้อหามาให้ก็ยิ่งเลิศรส” พอซดเข้าไปได้หลายชาม กุนซือหนุ่มจึงค่อยถามเื่บนเตียงของสหาย
จีหลุนยิ้มเ้าเล่ห์ เขานึกถึงเรือนร่างของภรรยาและใบหน้าของนางในตอนที่ลูบคลำส่วนลับของเขา
“เหล่าจี มันผงาดได้อย่างไร?”
“ข้าให้นางใช้มือช่วยน่ะสิ มือของนางทำให้ร่างกายของข้าร้อนขึ้นๆ ระอุจนแทบจะทนไม่ไหว สุดท้ายมันก็ะเิออกมา”
“ฮ่าๆ เยี่ยมจริงๆ ยาที่เ้ากินมาพวกนั้น ในที่สุดก็ได้ผลเสียที ไม่เสียแรงที่หาเสาะหาไปทั่วทุกสารทิศ ทั้งตำรา ทั้งสูตรยา ข้าแทบจะพลิกแผ่นดินหายามารักษาเ้าแล้ว”
“ทั้งหมดนี้ ข้าต้องขอบคุณเ้าที่ไม่เคยหมดความหวังในการช่วยรักษาข้ามาตลอดสี่ปี โปรดรับการคารวะจากข้าด้วย” จีหลุนลุกขึ้นยืน ประสานมือค้อมศีรษะขอบคุณลี่เทียนเป่าด้วยความจริงใจ
“เราสองคนเป็สหาย ที่เ้ามีอาการเช่นนั้นก็เป็เพราะสู้รบเพื่อบ้านเมือง ข้าสมควรจะช่วยเหลือเ้าอย่างเต็มที่ ระหว่างเราไม่ต้องขอบคุณ” ลี่เทียนเป่าเองก็ลุกขึ้นใช้สองมือจับแขนของสหายไว้
“ได้! ถ้าอย่างนั้น ข้าจ่ายค่าทุ่มเทให้เ้าเป็สุราแสงจันทร์สิบไหเล็กแทน ดีหรือไม่?” จีหลุนยิ้มยั่วเย้า
“ดี! นี่ล่ะ สิ่งที่ข้า้ามากที่สุด” กุนซือหนุ่มกระดกสุราด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข “เมื่อคืนมีคนร้ายแอบเข้าวังจีหรือ? ข้าเมาแล้วหลับสนิทไปเลย”
“เ้ารู้ได้อย่างไร?”
“เมื่อเช้าข้าเห็นพ่อบ้านต้วนเดินวนเวียนอยู่แถวเรือนหยาดน้ำค้างหลายรอบก็คิดว่าคงเกิดเื่ พอไปเดินดูก็เห็นมีรอยงัดแงะ”
“อืม...เข้ามางัดเรือนนั้นแต่ยังไม่ได้สิ่งของหาย ถูกต้วนชางไล่ไปจนถึงรั้วแล้วแต่คนร้ายหนีไปได้ ต้วนชางโดนต่อยจนแก้มช้ำไปข้างหนึ่ง ข้าก็เลยสั่งให้เงียบเอาไว้ก่อน คาดว่าอีกไม่นาน คนร้ายก็คงจะบุกเข้ามาใหม่”
“เ้าพูดเช่นนี้ แสดงว่าสงสัยคนใน”
“ไม่ผิด ข้าให้พ่อบ้านต้วนจับตามองผู้ติดตามของเสี่ยวถง แต่เมื่อคืน ต้วนชางก็พาคนไปตรวจห้องพวกนางแล้ว ไม่พบความผิดปกติ”
“บางทีอาจจะเป็คนภายนอกที่รู้เื่ราวภายในวังจีก็ได้ ครอบครัวของเ้ามีข่าวลืออยู่ภายนอกมากมาย พวกเขาอาจจะ้าของล้ำค่าในสกุลจี” ลี่เทียนเป่าทักท้วงขึ้น
“หากเป็ยอดฝีมือธรรมดา บุกเข้ามาในนี้ คาดว่ายากจะรอดไปได้” จีหลุนขมวดคิ้ว “อยากรู้จริงๆ ว่าคนร้ายที่บุกเข้ามา้าสิ่งใด?”
******************
1K
