[อ้อแอ้อู้โอ้ว!] พ่อของข้าคือผู้กล้าอันดับหนึ่ง!

เพียงชั่วพริบตา เรือนร่างของหญิงสาวสวมแว่นผู้ลึกลับก็แปรเปลี่ยนเป็นมังกรขนาดใหญ่มหึมา ลำตัวนางมังกรเป็นสีดำสนิท รูปร่างคล้ายกิ้งก่ายักษ์ เมื่อครั้นได้อ้าปากก็พลันเห็นคมเขี้ยวแหลมคม กรงเล็บขาวกริบดุจใบมีดใส บนศีรษะนั้นมีเขาคู่ดังเขากวางขนาดใหญ่สีนิลกาฬ ดวงตาสีแดงชาน ทั้งแข็งกร้าวทั้งดุดัน รู้สึกถึงความเกรงขามและสยดสยองชวนขนลุกในเวลาเดียวกัน เกล็ดสะท้อนแสงท้องฟ้ายามพลบค่ำจนมันวาว ตลอดจนหางอันยาวเหยียดยังมีหนามแหลมลักษณะคล้ายกับจระเข้อีกด้วยเมื่อคืนร่างแล้ว เจ้ามังกรทมิฬก็กระพือปีกออกมา พร้อมตวัดหางฟาดลงบนพื้นหิมะจนฟุ้งกระจาย โฮกกกกกกกกกกกกมังกรดำส่งเสียงคำรามจากลำคอ ดังสนั่นจนผืนแผ่นดินสั่นสะเทือน ปีกของนางทำให้บังเกิดสายลมกรรโชกแรงไปทั่วอาณาบริเวณ ...เป็นดั่งสารท้าทายของมังกร ประกาศสงครามต่อเจ้าถิ่นอย่างชัดเจน !!ระหว่างนั้นท้องฟ้าปกคลุมด้วยก้อนเมฆหนา สายลมเริ่มพัดแรงขึ้นเรื่อยๆ...ราวกับตอบรับคำรบ พญามังกรเฮอเหลียวพยักหน้าของตน ก่อนใช้อิทธิฤทธิ์ ลอยร่างตนเองไปยัง'ศัตรู'ในพริบตา“หยุดนะทั้งสองมังกร!”ซือหลินตะโกนดังสุดเสียง"อย่าต่อสู้กัน!"ทว่าคำพูดนั้น ส่งไปไม่ถึงมังกรทั้งสองแม้แต่น้อย...“ซือหลินระวัง ปล่อยให้พวกเขาสู้กันไปเถอะ!”เพตรากล่าวอย่างเร่งเร็ว เธอพยายามดึงร่างของซือหลินและฟานให้เข้ามาภายในถ้ำ"ตอนนี้สภาพของพวกเรา รับมือเหตุการณ์ในตอนนี้ไม่ไหวหรอกนะ อย่าลืมสิ ว่าพวกเขาเป็นมังกรนะ"ซือหลินตรึกตรอง คำพูดของเพตราเป็นจริงสมอย่างที่กล่าว ผู้กล้าทั้งสองต่างอยู่ในสภาพที่อิดโรย คนหนึ่งสูญเสียเลือดเป็นถังใหญ่(ไม่รวมเรื่องต้องสาปจนแก่และอุ้มลูกสาวอยู่) ส่วนอีกคนหนึ่งก็เฝ้าหน้าถ้ำ ข้ามวันข้ามคืนจนแทบไม่ได้นอน ตลอดหลายวันที่ผ่านมาแม้ว่าพวกเขาทั้งสองจะเป็นผู้กล้าก็ตาม ก็ไม่อาจรับมือตัวตนที่ได้ชื่อว่าเป็นสัตว์ในตำนานอย่างมังกรชั้นสูงเช่นนี้ได้โดยง่ายซือหลินส่ายหน้าอย่างหัวเสีย"ถึงนางจะเป็นมังกร แต่อาจารย์จะเข้าไปลุยแบบนั้นไม่ได้นะ!"เขาพูดอย่างไม่สบอารมณ์"เจ้ารู้จักกับนางใช่ไหม? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"เพตราหันมาถาม พลางเหลือบมองเหตุการณ์ด้านนอกไปด้วย"นางเป็นมังกรชั้นสูงเหมือนท่านอาจารย์"ซือหลินอธิบายอย่างรวดเร็ว"แต่เผ่าของทั้งสองเผ่าเป็นศัตรูกัน เจอกันไม่ได้เป็นต้องสู้กัน การเหยียบเข้ามาในถ้ำสำหรับมังกรชั้นสูง ก็เท่ากับการหยามเกียรติอย่างรุนแรง"ผู้กล้าอัศวินหญิงมองสองมังกรที่คุมเชิงต่อกัน เธอคิ้วขมวดด้วยความแคลงใจ "ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะความเกรี้ยวกราด เกลียดชังและเกียรติของมังกรอย่างนั้นจริง หรือมีเรื่องมากกว่านั้นกัน?"เจ้าของเรือนผมสีแดงกล่าว ลางสังหรณ์ของนางบอกว่าเรื่องนี้มีอะไรที่มากกว่านั้น"แต่นางรู้จักฟานด้วยนี่!?""อ้อแอ้!"ฟานร้องเมื่อเห็นเพตราเรียกชื่อของเธอ เธอพยายามดิ้นจากมือ จนผู้กล้าวัยกลางคนต้องมาประคองโอบร่างทารกน้อยเอาไว้"เอ่อ...เรื่องมันยาวนิดหน่อย"ผู้กล้าต้องคำสาปให้กลายเป็นลุงตอบเลี่ยงไปอย่างแผ่วเบา "จริงๆคือยาวมากเลย..."สายลมจากด้านนอกพัดผ่านแรงขึ้น จนร่างของทั้งสามเอนเองลู่ตามไป โดยเฉพาะผู้กล้าที่อุ้มลูกอยู่"ระวังล้ม!"เพตราคล้องแขนของซือหลินเอาไว้"ช่างเรื่องนี้ไว้ก่อน! กระแสลมแรงมาก รีบหลบด้านในเถอะ! ไม่อย่างนั้นพวกเราสามคนอาจจะตายได้"ซือหลิน เพตราและฟานต้องหลบกลับไปในถ้ำ ได้แต่เพียงแอบชำเลืองมองสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

แม้จะเริ่มเสียงคำรามประกาศการท้าทายไปแล้ว แต่พญามังกรอย่างเฮอเหลียว ยังคงกายตนในร่างคล้ายมนุษย์เฉกเช่นเดิมเธอคุมเชิง ชูฝ่ามือขึ้นเหนือหัว พลันปรากฏประกายเพลิงสีฟ้าอันร้อนระอุลอยขึ้นเหนือปลายนิ้ว ไล่ผ่านแขนไปจนทั่วเรือนร่าง ไฟปะทุโอบล้อมร่างผิวสีเนื้ออมเทาของเธอ ใบหน้านั่นยังคงนิ่งสงบ นัยน์ตาสีฟ้าของพญามังกรจดจ้องร่างของศัตรูผู้บุกรุกอาณาเขตตรงหน้าไม่วางตา“เจ้าจงออกไปจากที่นี่ซะ!”พญามังกรเอ่ยเสียงดังฟังชัด พลางเชิดใบหน้าขึ้นอย่างอารมณ์ขุ่นเคือง “ข้าตัดสินใจแล้ว ว่าชีวิตที่เหลืออยู่ จะไม่ข้องแวะ เจอะเจอ หรือเสวนากับเผ่าพันธุ์มังกรอีกต่อไป”"ข้าก็มิได้อยากเสวนากับเจ้า มังกรเฒ่าเฮอเหลียว! ผู้ที่ทรยศต่อเผ่าพันธุ์ตนเอง!"มังกรสีดำคำรามตอบ"และธุระของข้ายังไม่จบ!"นางมังกรผู้มาเยือนหันหน้าไปทางเป้าหมายของนาง เป้าหมายของนางก็คือ ซือหลิน ! ฟู่วววว ! ! ! ! !เปลวเพลิงสีฟ้าพ่นออกมาจากปากของเฮอเหลียว!! ความร้อนมหาศาลรอบล้อมร่างมังกรดำเอาไว้ สายตาอาฆาตไม่สบอารมณ์ของมังกรดำหันกลับมายังเฮอเหลียวอีกครั้ง error loaded

"อย่าบังอาจมาผยองจองหอง ท้าทายอำนาจในเขตแดนของข้า! เมื่อครู่เป็นคำเตือนสุดท้ายจากข้า และมันจะไม่มีอีกเป็นครั้งที่สอง"น้ำเสียงของเฮอเหลียวแฝงไปด้วยความเกรี้ยวกราดและแข็งกร้าวเปลวไฟสีฟ้าที่อาบร่างของนางปะทุรุนแรงขึ้นตามอารมณ์โกรธ"จงอย่านึกว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าสวามิภักดิ์ต่อผู้ใด มังกรทมิฬ...จงออกไปซะ!""พอกันที!! เจ้ามังกรเฒ่าแห่งซุยซาน! อย่ามาขัดขวางข้า!"เมื่อสิ้นเสียง มังกรดำก็พุ่งเข้าปะทะร่างมหึมาของตนไปตรงหน้าอย่างรวดเร็ว กรงเล็บและคมเขี้ยวคมกริบประหนึ่งตัดอากาศได้พุ่งกระแทกไปที่ลำคอของเฮอเหลียวทันที!!!ฉัวะ !!! เสียงตวัดปลายแหลมตัดผ่านลำคอไป! เลือดของพญามังกรสาดกระจาย! ทว่าเฮอเหลียวเอนกายกระโดดหลบอย่างฉับไว ทำให้บาดแผลที่ได้รับรับไม่ถึงตาย ด้วยแรงกระแทกอันรุนแรงทรงพลัง จนตัวของเฮอเหลียวลอยละลิ่วขึ้นไปบนอากาศ ร่างของเทพมังกรหมุนตัวอยู่กลางอากาศ ประหนึ่งคล้ายก้อนสำลีสีเทาลอยละลิ่ว ทว่าคล้ายการร่ายรำของนางฟ้าบนท้องนภาอีกด้วย เฮอเหลียวที่ลอยคว้างอยู่หันมองไปยังศัตรู เธออ้าปากออกมาจนกว้าง ปล่อยพลังเปลวเพลิงลูกใหญ่ลงมาประหนึ่งดาวตก ด้วยอนุภาพความร้อนอันร้ายกาจ นางมังกรทมิฬรีบกระโจนออกเคลื่อนกายเพื่อหลบหลีกทันที!
ตูม ! ตูมม ! ! ตูมมม ! ! !เสียงระเบิดดังกึงก้อง ภูเขาซุยซานเต็มไปด้วยฝุ่นคลุ้งของหิมะ ไอน้ำและเขม่าควันบนอากาศ ผลจากการต่อสู้อันน่าตื่นเต้นและน่าอัศจรรย์! มังกรดำได้รับบาดแผลจากท่าเพลิงพิฆาตจากศัตรูบนฟากฟ้า"เจ้าทำได้แค่นี้อย่างนั้นหรือ เฮอเหลียว มังกรเฒ่าแห่งซุยซานมีฝืมือเท่านี้หรือ!"ฉับพลันหยาดโลหิตก็ไหลผ่านใบหน้าของมังกรดำ มันไหลลงสู่บริเวณข้างแก้ม ดวงตานางมังกรเบิกกว้างเมื่อเห็นเลือดของตนแปะลงพื้น เป็นไปได้ยังไงกัน นางคิดแล้วกัดฟัน! คำรามกรอดด้วยความคับแค้นใจ การหลบการโจมตีส่วนใหญ่พ้นไปได้อย่างหวุดหวิดและด้วยจริตนิสัยก็ไม่ยอมให้อีกฝ่ายได้ใจ โจมตีอยู่แต่เพียงฝ่ายเดียว จึงเตรียมการตอบโต้ทันที! เมื่อม่านควันปรากฏขึ้นจนฟุ้งกำบังกายนางชั่วขณะ ย่อมเป็นโอกาสทองให้นางได้โต้กลับเป้าหมายด้านบน หลังจากเคลื่อนตัวหลบเลี่ยงเปลวเพลิงสำเร็จ มังกรดำก็หันโจมตีกลับไปทันทีในชั่วพริบตา!!มังกรผู้มาเยือนเค้นพลังมหาศาล บังเกิดลำแสงวาบสีม่วงพุ่งทะยานซัดใส่ร่างของเฮอเหลียวอย่างเต็มแรง!ดวงตาของเจ้ามังกรเบิกกว้างขึ้นเมื่อคลื่นพลังอันรวดเร็วพุ่งผ่านหมอกควันใส่ตนเปลวไฟสีม่วงแผดเผาทั่วทั้งร่างของเทพเจ้าแห่งภูเขาซุยซาน ชุดอาภรณ์อันเกิดจากมนตราแปลงกายไม่มีผลอะไรต่อไฟ หากแต่กายภาพที่ถูกโจมตีนั้นที่บาดเจ็บ เจ้าถิ่นหรี่ตาจ้องมองคลื่นพลังอันรุนแรงถาโถมเข้ามา เธอใช้แขนสองข้างของตนไขว้มือประสานกันต้านรับพลังอีกฝ่าย จากนั้นจึงสะบัดมือออกไป พลังเปลวไฟนั้นพลันถูกสลัดออกไปด้วยจนเป็นผลสำเร็จ!เฮอเหลียวถอนหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อคิดว่าตนมีเวลาหยุดพักสักประเดี๋ยว...แต่ว่าอีกฝ่ายไม่ปล่อยให้คู่ต่อสู้คิดเช่นนั้น!! นางมังกรดำไม่ให้เฮอเหลียวได้มีช่วงเวลาแม้ทันกระพริบตาหรือพักสูดหายใจต่อ!!! การโจมตีเร่งความเร็วขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ นางมังกรทมิฬตั้งใจเผด็จศึกโดยไวที่สุด!!!
"ฮ้าาาา"
ทันใดนั้นเอง เปลวไฟสีม่วงประหนึ่งไฟบรรลัยกััลป์จำนวนมหาศาลก็ถูกพ่นจากปากมังกรดำ!ประหนึ่งห่าฝนใหญ่ เม็ดห่าฝนที่เป็นระเบิดเพลิงกัมปนาท ! ! !กลุ่มก้อนพลังงานอนร้อนระอุซัดใส่มายังเฮอเหลียวอย่างรวดเร็วและต่อเนื่อง!!ใบหน้าของจ้าวมังกรแห่งซุยซานชะงักไปครู่ ไม่กี่อึดใจนางก็ตัดสินใจแก้เกมรุกเปลวเพลิงด้วยเพลิง ว่าแล้วจึงพ่นเพลิงสีฟ้าของตนเองต้านกลับไป
เปรี้ยง!!!เสียงของความพินาศย่อยยับบังเกิดขึ้น เมื่อลูกไฟอานุภาพทัดเทียมเสมอกันเข้าปะทะกัน ก็บังเกิดคลื่นกระแทกพินาศ แสงสว่างบรรเจิดจ้าไปทั่วขอบเขต พลังเปลวเพลิงมหาศาลประสานชนกันจนแหลกพินาศสลายไปบนท้องนภา คงเหลือแต่สะเก็ดเพลิงและคลื่นมวลความร้อนแผ่กระเด็นไปแตกซ่านทั่วอาณาบริเวณกว้างเท่านั้น ห่าฝนลูกไฟบางลูกก็ชนเข้ากับภูเขาน้ำแข็ง บางลูกก็ลอยขึ้นฟ้าหายไปในชั้นบรรยากาศ การปะทะของเปลวไฟมังกรทั้งสองเช่นนี้ บังเกิดขึ้นอีกหลายครั้งหลายครา... เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!
เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!
เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!
ในที่สุดเหล่าลูกไฟเพลิงมังกรลูกสุดท้ายระเบิดสิ้นสุดลง...ท่ามกลางกลุ่มก้อนควัน หิมะและฝุ่นผงกระจายไปรอบ จนมังกรดำต้องใช้ปีกใหญ่คล้ายค้างค้าวของตน พัดกระพือจนสร้างกระแสสายลมไล่ให้เห็นทัศนะวิสัยชัดเจนมังกรดำหอบ ลมหายใจแรง พลังงานของนางใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว...ในขณะที่กำลังเหนื่อยล้านั่นเอง ร่างของเฮอเหลียวก็ยังคงอยู่บนฟ้า !พลันร่างของเทพเจ้ามังกรเฮอเหลียวก็ค่อยๆบินลงจากท้องฟ้าอย่างใจเย็น เธอบรรจงใช้ฝ่ามือสะบัดชายเสื้อ ใบหน้านั้นเปื้อนเขม่าควันเล็กน้อย เธอเชิดคางขึ้นสูงตั้งใจมองค้อนศัตรูผู้มาเยือน แลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากครั้งหนึ่ง แสยะยิ้มเล็กๆที่มุมปาก ก่อนเดินไปยังมังกรดำ... มังกรทมิฬเพ่งมองร่างบอบบางสีเทา ท่าทีชั้นเชิงของเฮอเหลียวทำให้มังกรขบเคี้ยวกรอดด้วยความโกรธเดือดดาล"เจ้า ทำไมถึงรอดมาได้ เจ้าเฒ่าสามานต์!!!"นางคำรามเมื่อเห็นว่าไฟใช้ไม่ได้ผล นางมังกรจึงบินขึ้นไปต่อกรบนพื้น...ด้วยตวัดหมุนตัวหางฟาดลงไปอย่างสุดแรงตึง !ร่างเฮอเหลียวถูกหางมังกรดำฟาดเข้าไปเต็มแรง ทว่าร่างของพญามังกรเจ้าถิ่นกับไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลยแม้แต่น้อย ครั้นจะขยับหนี...กึก!น้ำแข็งหิมะอันเป็นมนตราของเฮอเหลียวก็ตรึงขาของนางเอาไว้จนยากแก่การขยับหนี!! นางมังกรดำตกตะลึงด้วยความสงสัยตั้งแต่เมื่อไรกัน!!!"บัดซบ! เจ้าคิดจะหยามข้าอย่างนั้นหรือ?"มังกรดำตะโกน"ไยจึงไม่คืนร่างมาสู้กับข้าอย่างเท่าเทียม?""ข้าไม่ชอบร่างนั้น ไม่อยากแปลงกายโดยไม่จำเป็น"เฮอเหลียวกระซิบตอบ"เตรียมรับมือ!"พูดจบพญามังกรเฮอเหลียวก็พ่นเปลวไฟสีฟ้าออกไป มังกรดำถูกเปลวเพลิงเข้าอย่างจัง นางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เปลวเพลิงสีฟ้าสร้างบาดแผลรุนแรงมากเสียจนมังกรดำกระเด็นออกไปไกลร่างของเจ้ามังกรผู้บุกรุกล้มลงไปที่หน้าถ้ำ ร่างใหญ่สีนิลกระอักเลือดออกมา ดวงตาอาฆาต มองไปยังคู่ต่อสู้ ที่กำลังเดินเข้ามาใกล้"พลังเจ้าเทียบข้าไม่ได้หรอก...เจ้ามังกรดำ"ผู้ที่ได้ชื่อว่าเจ้าแห่งมังกรอธิบายถึงความต่างชั้นของพลังและประสบการณ์"...กรอด...กรร "มังกรดำคำราม มันส่ายหน้างุนงงไปมา เมื่อประเมิณสภาพตนเองและสถานการณ์ที่เสียเปรียบต่อร่างตรงหน้า ทางออกสุดท้ายที่เหลืออยู่คือหนีออกจากที่นี่!มังกรดำหันมองไปยังบางอย่างที่หน้าถ้ำ มองอย่างเจ็บแค้นก่อนจะสะบัดตัวบินทะยานขึ้นสู่ท้องนภาฉับพลันก็มีวงแหวนมนตราปริศนาแปลกประหลาดปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า เจ้ามังกรทะยานบินเข้าไปในนั้นและร่างกายก็หายวับไปในพริบตา...มังกรเจ้าถิ่นจงใจปล่อยให้ศัตรูหนีออกไป แท้จริงแล้วเฮอเหลียวแทบไม่เคยคิดที่จะฆ่าใคร สำหรับนางเพียงแค่ต้องการให้เข็ดหลาบคือทางที่ดีที่สุด"อาจารย์ หิมะกำลังถล่มไปที่หมู่บ้านข้างล่าง"ลูกศิษย์เป็นผู้กล่าวเตือนสติอาจารย์" เราต้องทำอะไรสักอย่างไม่อย่างนั้นหมู่บ้านได้พังพินาศแน่!""โอ้ แย่ล่ะซิ!" พญามังกรอุทาน ก่อนจะเหลือบมองไปทางก้อนหิมะที่กำลังถล่ม"พวกเจ้าหลบในถ้ำซะ ตอนนี้อากาศแปรปรวนไปหมด เดี๋ยวข้าจะลงไปจัดการเอง"มังกรพันปีพูด จากนั้นก็บินออกไปด้วยความรวดเร็ว"ไม่ได้ลงมาข้างล่างกี่ร้อยปีแล้วกันนะ! จะรับมือกับก้อนหิมะขนาดใหญ่ด้วยร่างมนุษย์แบบนี้ก็ใช่ที อื้ม ช่วยไม่ได้"เฮอเหลียวกล่าวก่อนจะเคลื่อนร่างมนุษย์ลอยสูงเหนือหมู่เมฆา จากนั้นพลันมีแสงสว่างวาบ จากร่างมนุษย์นั้นค่อยๆคืนร่างเป็นพญามังกรรูปร่างน่าเกรงขาม เขายาวสง่างาม เป็นร่างเดียวกับภาพที่ถูกสลักลงบนผืนธงต้าจิน แล้วพญามังกรก็บินลงยังไปด้านล่างด้วยความรวดเร็ว...ณ หมู่บ้านวายุพิรุณ ดินแดนมนุษย์ใกล้เขาซุยซาน
error loaded

ครืน ครืน!!เสียงมวลหิมะมหึมาถล่มไหลลงจากภูเขาสูงมายังที่ราบต่ำ ซึ่งที่ราบนั่นมีหมู่บ้านวายุพิรุณตั้งอยู่ ขณะที่ชาวบ้านและผู้มาในงานเทศกาลกำลังแตกตื่นหนีตายกันอยู่นั้น..."หนีเร็ว!""กริ๊ดดดดดดด""ช่วยด้วย ช่วยด้วย!!!"ฉับพลันลมกรรโชกพัดผ่านทั่วหมู่บ้าน ลมแรงหากแต่มีความอบอุ่น ผู้คนที่อยู่มานานสัมผัสได้ถึงความแปลกประหลาดของสายลมอุ่นนี่จนต้องเหลียวมองหาต้นตอของมันตูม!! ตูม!!!เสียงระเบิดทำให้ผู้คนวิ่งหนีตายกันอลหม่าน ทั่วหมู่บ้านเต็มไปด้วยความวุ่นวายและเสียงกรีดร้องระงม จนกระทั่งสิ้นเสียงระเบิดและมวลหิมะถล่ม แต่แล้วหิมะถล่มก็พลันหายไป กลายเป็นกลุ่มก้อนหิมะสีขาวบริสุทธิ์โปรยปรายลงมาจากฟ้า สายลมอุ่นพัดผ่านอีกครา "เกิดอะไรขึ้น!? หิมะถล่มหายไปแล้ว!!!"ในระหว่างที่ชาวบ้านกำลังสับสนอยู่นั่นเอง..."ดูนั่น ตรงนั้นมันอะไรนะ!!!"คนหนึ่งพูดขึ้น พลางชี้นิ้วไปที่ขอบฟ้า"ก้อนเมฆ---นั่นก้อนเมฆหรือเปล่า?""ไม่ใหญ่กว่านั้น...ตัวอะไรนะ!?" "ไม่ใช่! นั่นคือ...มังกร!!!"แสงสว่างของจันทร์เพ็ญในยามค่ำคืนเผยให้เห็นเรือนร่างสง่างามของตำนาน เฮอเหลียวพยามังกรสีเทา ตัวตนสมสง่าดังเช่นคำว่าเทพมังกร ร่างอันมหึมาที่มีเกล็ดสีเงินระยิบระยับต้องแสงจันทร์ไปทั่วทั้งบริเวณลำตัว เคลื่อนผ่านหมู่บ้านและหายไปกับมวลหมู่เมฆบนท้องฟ้า"โอ้ว คุณพระคุณเจ้า!!! ฟ้าทรงโปรด...นั่นคือ...คือ!!"เสียงหนึ่งตื้นตันจนพูดไม่เป็นประสา"พญามังกร! นั่นคือพญามังกร ท่านมาช่วยเรา!!!""โอ้ สวรรค์ โอ้ว!!! เทพมังกรเฮอเหลียว!! จงเจริญ!!! ต้าจินจงเจริญ!!!!"เสียงสรรเสริญ เสียงตื้นตันดีใจของผู้คนดังกระหึ่มขึ้นตามมา...และนั่นคือสิ่งที่ทุกคนในหมู่บ้านวายุพิรุณ รวมถึงผู้คนร่วมงานเทศกาลแถวนั้นต่างเห็นเป็นประจักษ์แก่สายตา ทุกคนต่างคุกเข่าล้มด้วยความซาบซึ้ง ภาพของพญาเทพเจ้ามังกรแห่งเขาซุยซานปรากฏกายออกมาช่วยเหลือผู้คนอีกครั้ง ...ในส่วนของเฮอเหลียว หลังจัดการหิมะจากการต่อสู้ของตนเสร็จ ก็เคลื่อนตัวกลับไปยังถ้ำ ระหว่างนั้นก็สังเกตพลุที่ถูกจุดขึ้นกับงานเฉลิมฉลองด้านล่าง มังกรเทพยิ้มเล็กน้อยก่อนกลับไปยังที่พำนัก...เรื่องราววุ่นวายป่วนพิศดารของมังกรดำที่ปรากฏกายบนเขา เหตุการณ์หิมะถล่มแห่งซุยซาน และการปรากฏตัวของเจ้ามังกรเฮอเหลียวที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้ ก็ถูกกล่าวเล่าขานกันไปทั่วจนกลายเป็นตำนานครั้งใหม่ เล่าสืบต่อมาหลังจากนั้นในกาลเวลาต่อมา...

ช่วงเวลาที่อาจารย์ของตนกำลังจัดการหิมะ ซือหลินก็ฝากฟานไว้กับเพตรา เขาเดินมายังหน้าถ้ำและพบกล่องสีดำกล่องหนึ่งตกอยู่ ชายวัยกลางคนก้มหยิบมันขึ้นมามอง เขาถอนหายใจครู่หนึ่ง นำมันมาปัดฝุ่นแล้วเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ"เจ้าไปทำอะไรเหรอ?"เพตราถาม พลางอุ้มฟานไว้แนบอกซือหลินเก็บของชิ้นนั้นไว้กับตัว ก่อนหันไปหาเพื่อนสนิท"เก็บของน่ะ ลมพัดทำเอาข้าวของตกเต็มไปหมดเลย""กลับมาแล้ว!"พญามังกรเฮอเหลียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริง เธอค่อยๆร่อนตัวลงมาจากท้องฟ้าถึงหน้าถ้ำ"ฟู่ว เหน่ือยแท้ เหนื่อยแท้ อ้อ! ระหว่างกลับเห็นพลุด้วยล่ะ หิมะละลายเกลี้ยง หมดเรื่องเสียที"มังกรผู้ยิ่งใหญ่กลับมาพูดติดตลกอีกครั้ง"ท่านเพิ่งต่อสู้บาดเจ็บมา โปรดพักผ่อนก่อนเถอะค่ะ"เพตราแย้ง เมื่อเห็นคราเลือดและบาดแผลบนตัว"บาดแผลของมังกรถือว่าเป็นรอยแห่งเกียรติ เดี๋ยวก็หาย เจ้าไม่ต้องกังวลไปเพตราคนดี"มังกรพันปีพูดพลางสยายผมของตนอย่างสบายอารมณ์"ว่าแต่เจ้าลูกศิษย์ เจ้าไปข้องแวะอะไรกับนางมังกรนั่น นางเกี่ยวข้องอย่างไรกับเจ้าหรือ?"คำถามของอาจารย์ทำให้ซือหลินชะงัก เขานิ่งไปพักหนึ่งก่อนเอ่ย"เอ่อ ความจริงแล้วนางคือ..." "แอ๊ แอ๊!"ฟานร้อง พลางใช้นิ้วชี้ไปยังด้านหน้าถ้ำ..."นั่นเวทินนี่! เจ้าลมกรดด้วย!"เพตราตะโกน ก่อนเดินไปหาร่างเด็กชายนักบวช เวทินกลับมาโดยขี่เจ้าลมกรด ทั้งสองดูอิดโรยและผอมซูบไม่น้อย กระนั้นก็มีมนตราพิทักษ์ อาคมเพื่อใช้คุ้มครองสีส้มอ่อนๆรายล้อมตัวเขาเอาไว้"ท่านซือหลิน ท่านเพตรา ท่านเฮอเหลียว!"เด็กชายตะโกน พลางกระโดดลงจากหลังล่อพาหนะ"เวทินกลับมาแล้วครับ!"เขาเข้าไปโผกอดซือหลินที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด "เมื่อครู่ระหว่างกลับมีเสียงดังสนั่นโครมคราม ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บใช่ไหมครับ?""ไม่มีเลย ทุกคนสบายดี"เฮอเหลียวตอบ ทั้งทีตัวนางเต็มไปด้วยแผลและคราบเลือด เวทินทำหน้าอึ้งไป"ท่านมังกร ไปรักษาตัวเถอะค่ะ!"เป็นเพตราที่พูด พญามังกรร้องเราะก่อนยอมทำตาม เธอยอมนั่งให้เพตราดูอาการให้ด้านซือหลินก็ไปลูบหัวเวทินเล็กน้อยก่อนพูด"เจ้าปลอดภัย พวกข้าเป็นห่วงแทบแย่...แล้วนั่นมีแผลอะไรที่ตาของเจ้า?"เวทินกลับมาพร้อมบาดแผลที่ดวงตา เขาใช้ฝ่ามือแตะเล็กน้อยแล้วตอบ"ไม่เป็นอะไรครับ เป็นบาดแผลจากการทดสอบเท่านั้น แล้วก็ที่ต้องใช้เวลานาน ต้องขออภัยด้วยนะครับ"ซือหลินเดินมาตบบ่าอย่างว่องไว"กับเจ้าก็ถือว่าดีเยี่ยมเลยล่ะ อย่างข้าใช้เวลาตั้งสี่วันเลยล่ะ...หิวหรือเปล่า ไปกินข้าวกันไหม"เขายิ้ม"ดีเลย ข้าหิวจะแย่ หมดพลังแล้ว ฮ่าฮ้า"เฮอเหลียวแทรก ก่อนหันตัวให้เพตราร่ายอาคมฟื้นฟูร่างกายต่อ..."แล้วเป็นอย่างไรบ้างละ ดูแกร่งขึ้นเยอะเชียว" ผู้มอบหมายภารกิจเอ่ยถาม"ขอบคุณภารกิจครั้งนี้นะครับ ข้าคงไม่อาจผ่านภารกิจนี้ได้หากขาดคำสอนของทุกท่าน ขอบคุณท่านซือหลินและท่านเพตราด้วย ข้าติดหนี้บุญคุณพวกท่านแล้ว""เจ้าคงเหนื่อยมาก ขอบใจเจ้ามาก เวทิน!""ดีใจที่เจ้าปลอดภัยกลับมา เจ้าด้วยนะลมกรด"พญามังกรกล่าวจากใจจริง พลางหันมองเจ้าล่อลมกรด ด้วยความเหน็ดเหนื่อยมันจึงทำหน้าบุญไม่รับเท่าไร จนพญามังกรแอบหัวเราะชอบใจ"หากผ่านด่านทดสอบนั่นฝึกสติ สมาธิ ปัญญาและฝึกจิตใจมาได้ก็ดี"ซือหลินพูดแล้วจึงถาม"แล้วภารกิจที่มอบให้ไปหาวัตถุดิบล่ะ""นี่ครับ วัตถุดิบทั้งสี่ ข้าได้นำกลับมาให้แล้วครับ""ขอข้าดูหน่อยสิ"พญามังกรเอ่ย เวทินจึงเดินไปหา เขายื่นถุงที่บรรจงใส่วัตถุดิบให้แก่พญามังกร"ไหนข้าขอดูหน่อยซิ..."พญามังกรเอ่ยพร้อมเปิดดูของในถุงกุกกัก กุกกักพญามังกรหยิบวัตถุดิบทั้งสี่ขึ้นมาเพ่งพินิจ พลิกไปพลิกมาราวกับตรวจสอบว่าใช่ของจริงหรือไม่"ยินดีด้วยเด็กน้อย บัดนี้เจ้าคือหลานศิษย์ที่ข้าจะสอนวิชาอย่างเต็มภาคภูมิ"พญามังกรยิ้มจนเห็นฟันเขี้ยว"เวลามีไม่คอยท่า ข้าจะซ่อมดาบให้เจ้าได้เสียทีซือหลินเอย การซ่อมดาบวิเศษ ได้เวลาเริ่มต้นแล้ว!!"

สวัสดีนักอ่านทุกท่านนะครับ กับวันที่5/04 วันที่อากาศร้อนๆอีกวัน...ในที่สุดวิกฤตแห่งเขาซุยซานก็คลี่คลายไปได้ด้วยดี หลังจากการต่อสู้อันตู้มตามของพญามังกรเฮอเหลียวและมังกรดำปริศนา ซึ่งเป็นการต่อสู้ของสัตว์ในตำนาน เลยสู้กันภูเขาถล่มกันไป ปมของนางมังกรยังมีอีกเรื่อยๆ ติดตามกันด้วยนะครับ และในส่วนของเวทินก็สามารถฝ่าด่านทดสอบมาได้ ในทั้งนี้เป็นความตั้งใจที่จะค่อยๆเปิดเผยว่าเขาผ่านมาได้อย่างไร จะเป็นปมสำคัญ ที่จะมีอธิบายต่อในตอนต่อๆไปครับหวังว่าทุกท่านจะสนุกสนานในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันครับ //ไรท์เบนนี่
error loaded