PAULSON พอลสัน : รักให้จำ (มี Ebook แล้วนะคะ)

        "นายกำลังเหยียบของของฉันอยู่"

        "อะไร..." โอก้มหน้าลงมองบนพื้น ก็เห็นอะไรบางอย่างที่ถูกเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้า "อะไรวะ...ลูกอม? ...เยลลี่? ...ก็แค่เยลลี่"

        "แต่นายเหยียบของฉันอยู่"

        "แล้วยังไง"

        "มันไม่ควรจะถูกนายเหยียบ...แต่เพราะนายทำตัวน่ารังเกียจแบบนี้ ของของ ฉันถึงต้องสกปรกไปด้วย"

        "อะไรวะ...ฉันไม่เข้าใจ ก็แค่เยลลี่ป่ะ"

        "มันคือเยลลี่ที่อิงกาญจน์ให้ฉันมา...แต่เพราะมันหลุดมือก็เลยตกพื้น"

        "มันก็คือของเสีย..."

        "แต่มันไม่ควรอยู่ใต้ฝ่าเท้าของนาย"

        "แล้วยังไง ก็แค่เยลลี่"

        "มันคือเยลลี่ของอิงกาญจน์! ...ไม่เข้าใจที่พูดหรือไง! "

        "...."

        "เควิน! "

        "ครับ! " เควินเดินไปหยิบเยลลี่ด้วยกระดาษทิชชูก่อนจะเดินกลับไปหาเจ้านาย

        "..." พอลสันมองเยลลี่ที่อยู่ในมือเควินด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ เพราะกว่าเขาจะขอขนมถุงนี้มาจากเธอได้ มันก็ไม่ใช่ง่ายๆ ...

        เมื่อเช้า

        'คุณเป็นอะไร ทำไมนั่งนิ่งแบบนั้น'

        'เปล่าค่ะ'

        '...'

        'คุณไม่ต้องสนใจหรอก'

        'หมายความว่ายังไง'

        'ก็หมายความว่าคุณดูงานของคุณไปเถอะ' พอลสันก้มหน้ามองไอแพดที่ตัวเองถืออยู่ก่อนจะวางไว้ข้างตัว

        'ไม่ดูแล้ว...ผมแค่ตรวจงานเฉยๆ '

        'ค่ะ' เขามองหญิงสาวที่มองวิวนอกหน้าต่างไม่ได้สนใจจะหันมามองเขาด้วยซ้ำ สักพักเธอก็หยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋า มันเป็นซองเล็กๆ หน้าซองเป็นรูปหมี

        พอลสันไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่เธอหยิบออกมาคืออะไร แต่ก็แบมือยื่นออกไปตรงหน้าเธอ

        '...ขอบ้างสิ'

        'อะไรคะ'

        'คุณกินอะไร ผมขอบ้างสิ'

        'ข้างหน้ามีเซเว่นคุณก็ไปซื้อสิ'

        '...'

        'ไม่ต้องมองค่ะ...คุณเควินคะ...ช่วยจอดเซเว่น...'

        หมับ!

        'กับของแค่นี้ คุณจะให้ผมไม่ได้เหรอ' พอลสันกระชากออกมาจากมือของแฟนสาวที่ตอนนี้กำลังทำสีหน้าหงิกงอ ไม่พอใจอยู่

        'แต่มันเป็นของฉัน! '

        'แต่ผมอยากได้'

        'ก็ไปซื้อสิ! '

        'ผมอยากได้ของคุณ'

        'เหอะ...' เรียวส่งเสียงในลำคอก่อนจะกอดอกแล้วหันหน้าหนีเขา กิริยาแบบนี้ใครก็ต้องมองออกว่าเธอกำลังโกรธ และอาจจะโกรธมาก เขาเก็บขนมถุงนั้นใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อสูทด้านในก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือของเธอมาจับไว้ แม้หญิงสาวจะพยายามดึงออกแค่ไหนก็ตาม

        'ที่รัก...คุณโกรธผมเหรอ'

        '...'

        'ผมอยากได้ของคุณ ไม่ได้อยากซื้อใหม่เสียหน่อย'

        '...'

        'หันหน้ามาหน่อยสิที่รัก'

        '...'

        'วันนี้เป็นอะไรไป...' พอลสันมองกระจกหลัง สบสายตากับคนขับเพื่อเป็นสัญญาณให้จอดรถ และต้องการเวลาส่วนตัว หลังจากที่เควินกับคนขับลงไป พอลสันก็จับไหล่ของเธอไว้แล้วหมุนให้หันมามอง 'เป็นอะไร คุณโกรธอะไรผม'

        'คุณ...ไม่สนใจฉันเลย'

        'ผมไม่สนใจคุณตรงไหน'

        'ปกติ...คุณจะจับมือฉันตลอด แต่นี่ คุณเอาแต่สนใจไอแพด...ช่างเถอะค่ะ...ฉันงี่เง่าเอง'

        '...'

        'ที่รัก...คุณกำลังหึงงานผมเหรอ'

        'เปล่า'

        'งั้นคุณเป็นอะไร...'

        'ไม่มีอะไรหรอกค่ะ'

        'ที่รัก...' พอลสันอุ้มเธอมานั่งบนตัก และกอดเธอไว้แน่น 'ผมรักคุณมากกว่างานเสียอีก...'

        'แต่...แต่ปกติ...' เธอก้มหน้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้ 'คุณไม่เคยเมินฉันเลยนะคะ...เวลาขึ้นมาบนรถสิ่งแรกที่คุณทำคือจับมือฉันไว้ แต่นี่...คุณกลับเมิน'

        'ผมไม่เคยเมินคุณ...พอดีมีอีเมลเข้ามา ผมกำลังเช็คนิดหน่อย ขอโทษนะ'

        '...'

        'ไม่โกรธนะครับ'

        'ฉัน...ฉันผิดเองแหละค่ะ...ฉันงี่เง่าเกินไป'

        'ไม่หรอก ผมเข้าใจ เพราะงั้น ไม่งอนผมนะ'

        'ฉันไม่ได้งอน...'

        'งั้นคุณอยากกินอะไร ตอนเย็นผมจะพาไปกิน' คำถามของชายหนุ่มทำให้เรียวกะพริบตามองเขาอย่างคาดหวัง เธอเผลอมีรอยยิ้มออกมาก่อนจะยกแขนโอบรอบคอเขาไว้

        'คุณจะพาฉันไปดินเนอร์เหรอคะ'

        'อื้อ...ที่รักอยากกินอะไร'

        'ฉันอยากกินจ้อปูค่ะ'

        'หื้ม...ที่ไหน...ที่เยาวราช? '

        'จ้อปูที่พัทยา...ฉันอยากกิน...แต่มันไกลไป...' เธอทำหน้าเศร้าและเอาแขนออกจากลำคอของเขา 'ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันกินอะไรก็ได้'

        '...'

        นั่นคือเหตุผลหลักที่เขามาที่นี่ คำว่า 'อะไรก็ได้ของเธอ' มันไม่มีอยู่จริง ดังนั้น เขาจึงต้องมาซื้อจ้อปูให้เรียวที่พัทยานั่นเอง และวันนี้เขาลองหลอกถามเลขาส่วนตัวของเธอถึงได้รู้ว่าหญิงสาวกำลังเป็นประจำเดือน ถึงได้มีอารมณ์หงุดหงิด แปรปรวนทั้งวัน

        "เป็นบ้าอะไรวะ...หงุดหงิดกับอีแค่เยลลี่"

        "เควิน..." พอลสันส่งเสียงเรียกลูกน้องคนสนิท

        "ครับ"

        ก่อนที่จะมีผู้ชายสองคนจับตัวชายหนุ่มคนหนึ่งออกมาจากพุ่มไม้ พร้อมกับมือที่ถือกล้องไว้

        โอเห็นดังนั้นสายตาก็เริ่มเลิ่กลั่กเพราะไม่รู้ว่าในกล้องมีรูป หรือคลิปที่เขาทำอะไรลงไปหรือเปล่า ถ้ามีเขาคนเดียวอยู่ในเหตุการณ์ ก็คงสั่งให้ลูกน้องจัดการไปแล้วแต่เพราะตอนนี้มีพอลสันยืนอยู่...เขาไม่กล้าทำอะไรวู่วาม

        "ถ่ายคลิปเมื่อกี้ไว้หรือเปล่า" พอลสันถามขึ้น

        "มีครับนาย"

        "..เอาไงดี ถ้าคลิปถึงมือนักข่าว น่าจะดังมากนะ รองประธานบริษัทชื่อดังกำลังขืนใจนักแสดงในสังกัดของผม..."

        โอมองกล้องในมือลูกน้องของพอลสันก่อนจะกลืนน้ำลาย ถ้าคลิปหรือรูปภาพถูกแพร่ออกไป ยังไงก็ต้องมีคนช่วยปิดอยู่แล้ว แต่...อาจจะทำให้ชื่อเสียงเสียสักพัก และคงมีคนไปขุดเรื่องเก่าๆ ออกมาแฉอีกแน่...

        เขาไม่เสี่ยงดีกว่า...

        "ใคร...ใครว่ากัน...ฉันแค่...เดินมาทางนี้แล้วเจอเธอพอดี...ก็เท่านั้นแหละ" โอพูดจบก็รีบเดินหนีไปโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น จีนหันไปมองชายหนุ่มเดินจากไปจบลับสายตาก่อนจะหันไปมองพอลสันที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋าอยู่

        "ขอบคุณอีกครั้งนะคะ"

        "ผมไม่ได้ช่วยคุณ"

        "แต่ยังไงก็ต้องขอบคุณคุณพอลสันอยู่ดี"

        "..." พอลสันกลับหันหลังแล้วเดินกลับไปที่ลานจอดรถโดยมีเธอเดินตามมาข้างหลังซึ่งเขาเองก็ไม่ได้ห้ามแต่อย่างใด จนกระทั่งถึงรถหรูของเขา หญิงสาวก็ไม่มีท่าทีว่าจะเดินกลับไปในที่ของตัวเองจนชายหนุ่มต้องหันหน้ามาถาม

        "ไม่กลับหรือไง"

        "กลับค่ะ...แต่...รถพี่สาไปแล้ว"

        "คุณก็โทรหาเขาสิ"

        "คุณพอลสันคะ...จีนขอกลับด้วยคนได้ไหม"

        "..."

__________________________

        20.11 น.

        'กำลังจะกลับแล้ว'

        เรียวมองดูข้อความล่าสุดที่แฟนหนุ่มส่งมาเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว วันนี้เธอเป็นประจำเดือนเลยมีอารมณ์หงุดหงิดตามประสาผู้หญิงนิดหน่อย แล้วเธอก็บ่นว่าอยากกิน 'จ้อปู' ที่เคยกินที่พัทยา เขาถึงเลิกงานเร็วแล้วไปหาซื้อให้เธอ แต่...

        เธอเพิ่งดูข่าวเมื่อกี้ ตอนนี้มีฝนตกหนักมากที่พัทยา กลัวเขาขับรถมาตอนกลางคืนแล้วจะได้รับอันตราย...

        ครืด ครืด ครืด

        "ค่ะ...คุณพอลสัน"

        [ผมติดฝน ตอนนี้เข้ามาอยู่ในโรงแรม]

        "คุณจะค้างคืนหรือเปล่าคะ"

        [รอฝนหยุดผมก็จะกลับ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ]

        "ดูแลตัวเองด้วยนะคะ อย่าให้โดนฝน"

        [รักคุณนะที่รัก]

        "รักคุณค่ะ"

        เธอวางสายจากเขาก่อนจะถอนหายใจออกมา ยังไงตอนนี้ก็รู้สึกดีที่เขาไม่ได้อยู่บนถนน จะค้างไม่ค้างที่โรงแรมก็คงไม่เป็นอะไรหรอก ขอแค่ปลอดภัยก็พอ...

_________________________________

        21.00 น.

        Hotel

        จีนเห็นชายหนุ่มยืนมองหน้าต่างที่กำลังมีหยาดฝนกำลังโปรยปรายเป็นจังหวะหนักเบา ใบหน้าด้านข้าง จมูกเป็นสันโด่ง ริมฝีปากบาง หนวดเคราที่ทำให้เพิ่มเสน่ห์เขา มันไม่สามารถทำให้เธอละสายตาออกไปได้เลย ผู้ชายที่แสนเพอร์เฟคอย่างเขา น่าจะเป็นผู้ชายที่ไม่มีเจ้าของ เพราะอย่างน้อยเธอก็คงจะเข้าไปหาเขาได้ ไม่ต้องยืนกล้าๆ กลัวๆ อยู่แบบนี้

        เธอถอนหายใจก่อนจะรวบรวมแรงขาเดินเข้าไปหาเขาใกล้ๆ

        "จีนว่า...เราค้างที่นี่กันดีกว่าไหมคะ ฝนตกหนักขนาดนี้คงขับรถไม่ไหวแน่"

        "คุณจะค้างก็ค้างไป"

        "แต่ฉันก็เป็นห่วงคุณเหมือนกัน...ถ้าจะกลับไป...ถนนลื่น...อาจจะเกิดอุบัติเหตุได้นะคะ"

        "ห่วงตัวเองเถอะ"

        "คุณพอลสันคะ...คุณเกลียดอะไรจีนเหรอคะ...จีนไม่ได้มายุ่งเรื่องของโรงแรมแล้ว...ตอนนี้ก็พยายามทำเงินให้บริษัทของคุณอยู่ ฉันอยากให้เราคุยกันดีๆ สักครั้งบ้างไม่ได้เหรอคะ"

        "ผมคุยดีๆ กับใครก็ได้ทั้งนั้น แต่ต้องไม่ใช่คุณ"

        "เพราะ...เพราะอะไรเหรอคะ"

        "ไม่มีเหตุผล"

        "หรือเพราะ...คุณกลัวแฟนคุณจะเข้าใจผิด"

        "..."

        "ฉัน...ชอบคุณก็จริง...แต่ก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้...ถึงได้ไม่ทำอะไรไปมากกว่านี้"

        "ไม่กลัวผมบ้างหรือไง" พอลสันขมวดคิ้วหันไปถามเธอด้วยสีหน้ารำคาญ "คุณเคยจะโดนผมยิงหัวไปตั้งสองครั้ง ก็ยังจะเข้ามายุ่งกับผมอีก"

        "..." จีนก้มหน้า ยืนนิ่งพยายามเก็บซ่อนความหวาดกลัวไว้ข้างใน ใครกันจะไม่กลัว ไม่เกร็งเวลาเจอเขา

        "ผมไม่อยากทำร้ายผู้หญิงนักหรอกนะ เพราะงั้นอย่ามายุ่งกับผม...และอย่าใช้ข้ออ้างเรื่องพอร์ชด้วย"

        "..."

        "ที่ผมนิ่งเฉยเพราะยังเห็นแก่พอร์ชก็จริง แต่ก็ไม่ใช่ว่าผมจะไม่ทำอะไรเลย"

        "จีนทราบค่ะ...จีนขอโทษสำหรับเรื่องที่ผ่านมา ที่ทำให้คุณพอลสันไม่พอใจด้วยนะคะ"

        "คุณเข้าใจก็ดีแล้ว"

        "..." จีนก้าวถอยหลังออกไปยืนให้ไกลจากเขาแต่ก็ยังพอมองเห็นเขาได้ชัดเจน

        เควินเดินกลับมาจากข้างนอก ก็เข้าไปกระซิบข้างกายเจ้านายของตัวเอง

        "นายจะค้างไหมครับ"

        "รอฝนหยุดตก แล้วค่อยออกเดินทาง"

        "แล้ว...คุณจีนล่ะครับนาย"

        "ช่างเธอสิ"

        "นายครับ...ผมมีความรู้สึกว่าเรื่องมือปีน น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอ"

        "ยังไง"

        "ตอนที่ครอบครัวทางนั้นย้ายบ้านหนีเจ้าหนี้ ผมให้ลูกน้องเข้าไปตรวจค้นในบ้านเก่า ก็เจอเศษกระดาษที่มีเบอร์ของใครคนหนึ่งไว้ครับ"

        "เบอร์ใคร"

        "เบอร์เธอ..."

        ถ้าคนอ่านต่อเนื่องแบบไม่ต้องรอวันต่อวันอาจจะสนุกนะ แต่พอรีทมารอแต่ละตอนแต่ละวัน มันอึดอัดใช่ป่ะ 5555 อยากรู้ว่าตอนหน้าเป็นไงต่อ ไรท์ขอเวลาจัดการชีวิตก่อน มันดูยุ่งๆ ไปหน่อย รักรีทน้าาา