ร่ายมนต์รักพิทักษ์ใจเธอ

คืนนี้เป็นคืนแรกที่ทุกคนรวมตัวกันที่บ้านของคีตะ บรรยากาศค่อนข้างหน้าปวดหัวสำหรับคนกลางอย่างแพรวพราวและกำปั่นเพราะคีตะกับมนต์ชญาไม่ค่อยจะลงรอยยอมพูดดีกันเสียเท่าไร

"นี่มันด้ายอะไร ใครเอามาผูกตอนไหนนะ" คีตะเพิ่งสังเกตุที่ข้อมือของตัวเองตอนไปเข้าห้องน้ำ ซึ่งในขณะที่พูดเขาก็หากรรไกรมาตัดออกไปด้วย

"ใคร? ยัยบ๊อง เธอหรือ" คีตะถามเพราะเห็นเงาดำเดินผ่านแว่บไป แต่เขาไม่สนใจทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำจนเสร็จแล้วออกมา

"นี่ยัยบ๊องอยู่บ้านฉันอย่าเที่ยวเดินเล่นเพ่นพ่าน มีมารยาทด้วยนะ" คีตะเดินลงมาที่ห้องรับแขกที่ทุกคนรวมตัวกันก็เปิดฉากต่อว่ามนต์ชญา

"ใครเพ่นพ่านคะ น้ำมนต์นั่งอยู่นี่ตลอด" มนต์ชญาเถียงเขา

"ไม่ต้องมาอำ ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นเธอ"

"น้ำมนต์นั่งอยู่กับพี่แล้วก็กำปั่นตลอดนะ ยังไม่ได้ไปไหนเลย" แพรวพราวช่วยยืนยันอีกเสียง

"ช่างเถอะครับ ไม่มีอะไรก็แล้วไป"

"นี่คุณขี้ตา สายสิญจน์ที่ข้อมือคุณหายไปไหน" มนต์ชญาตาดีเห็นข้อมือเขาว่างเปล่า

"ฉันตัดออกแล้ว เกะกะ" คีตะยกข้อมือขึ้นให้ดูแล้วตอบโดยไม่มองหน้ามนต์ชญา

"โอยพี่แพรวน้ำมนต์จะทำยังไงดีนะกับตาดื้อของพี่" มนต์ชญาทนไม่ได้บ่นอุบ

"น้ำหวาน" พลันคีตะเงยหน้าขึ้นมาดวงตาที่มีแต่สีขาวโพลนหาตาดำไม่มีเหมือนถูกเล่นกลซ่อนเอาไว้

"น้ำหวานอะไรอีกตาคีย์ยังไม่เข็ดหรือ...ตาคีย์เป็นอะไร" แพรวพราวพูดไปได้สักพักก็สะดุดรีบหันกลับไปมองคีตะ

"กูจะไปหาน้ำหวาน" คีตะที่ไม่ใช่คีตะกำลังลุกขึ้นยืน

"แย่แล้วพี่แพรว นี่ไม่ใช่คุณคีตะ" มนต์ชญาเรียกแพรวพราวเสียงหลง

"มึงอย่าเสือก" เสียงของคีตะกลายเป็นเสียงผู้หญิงแต่ฟังดูแหบห้าว

"ถอยไป" คีตะหันไปสั่งกำปั่นที่กำลังเข้าไปขวางทาง

"กำปั่น พี่แพรว ช่วยกันจับไว้ เขาโดนผีเข้า" น้ำมนต์รีบสั่งการ และกระจิ๊ดริดกระจ้อยร่อยก็ช่วยกันขวางประตูเอาไว้

"นี่แน่ะ" มนต์ชญาวิ่งไปเอามีดหมอจากเป้ชักปลอกมีดออกมาได้ก็ชี้ไปที่กลางหน้าฝากของคีตะพอดี

"กรี๊ดดดดดดดดด" เสียงโหยหวนดังไปทั่วบ้าน

"แฮ่กๆๆๆ" เสียงทุกคนเหนื่อยหอบ พลันร่างของคีตะก็ทรุดลงไปไม่ได้สติ

................

"อีชบา ใครทำมึง" ชายชุดดำตาโตขึ้นเหมือนเสียเหลี่ยมที่มีคนมาไล่ผีของตนนับครั้งไม่ถ้วน

"นังน้ำมนต์ มันเป็นใคร" ผีนังชบาสื่อสารแบบไร้เสียง

"นังนี่เสือกไม่เข้าเรื่อง ลองของกูเสียแล้ว" ชายชุดดำนั่งหลับตาโดยมีผีนังชบาสื่อภาพให้เห็นว่ามนต์ชญาคือใคร

"ตื๊ดดดด" เสียงโทรศัพท์ของชายชุดดำดังขึ้น

"ฮัลโหล รู้เวลาเหลือเกินนะ" ชายชุดดำดักคอต้นสายที่โทรมาได้จังหวะ

"ฉันจ่ายเพิ่มแล้วแต่ทำไมไม่ได้ผลเสียที"

"ก็มีคนเข้ามาช่วยมันไว้น่ะสิ"

"ใคร"

"มันชื่อน้ำมนต์ เอ็งให้คนไปเอาของใช้ส่วนตัวมันมา จะเส้นผมเศษเล็บ ได้หมดแล้วเอามันมาให้ข้า ข้าจะกำจัดนังนี่ให้พ้นทางเอง จะจัดการไอ้หนุ่มนั่นให้ได้เรื่องต้องเขี่ยนังนี่ให้พ้นทางก่อน" ชายชุดดำสังเสร็จก็วางสายแล้วนั่งหลับตาต่อ

..........................

"น้ำมนต์ น้ำมนต์" เสียงเย็นเรียกมนต์ชญากลางดึกของคืนต่อมา

"น้ำมนต์....."

"ใครกันมาเรียกกลางดึก" มนต์ชญาลุกขึ้นมานั่ง

"จิ๊ดริด จ้อยร่อย มันมาจากไหน" มนต์ชญาเรียกหาตัวช่วย

"สงสัยคุณขี้ตาจะพามาอีกแล้ว" รักยมตอบ

"ขยันเรียกผีเข้าบ้านจริงตาคนนี้ แต่เอ...ทำไมมาเรียกน้ำมนต์" ยังไม่ทันได้คำตอบอันใดก็มีเสียงดังขึ้นที่ประตูกระจกหน้าบ้านสลับกับเสียงเล็บกรีดกระจกขึ้นลง

"ก็อก ก็อก ก็อก"

"เอี๊ยดดดเอี๊ยดดด"

"ตึก ตึก ตึกๆๆๆๆ" เสียงซอยเท้าถี่วิ่งขึ้นบันได้ไปที่ชั้นสอง

"คุณคีตะ จิ๊ดริดจ้อยร่อยไปดูเร็ว"

"ไม่ทันแล้วน้ำมนต์" รักยมมีสีหน้าหวาดหวั่นตามประสาเด็ก

คีตะยืนหันหลังอยู่หันกลับมาแสยะยิ้ม หน้าตาหล่อเข้มแต่กลับหัวเราะเสียงเล็กแหลม

"มีอะไรน้ำมนต์" ทั้งกำปั่นและแพรวพราวได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมต่างพากันตามมาที่ห้องคีตะ

"มันมาอีกแล้วค่ะพี่แพรว" มนต์ชญาแทบกลืนน้ำลายไม่ลงคอเพราะท่าทางคีตะน่ากลัวกว่าที่เคยเป็นมา

"กูจะเอามันไป ใครขวางทางกู ตาย!" เสียงตวาดแสบแก้วหู

"พี่แพรว กำปั่นถ่วงเวลาไว้ก่อนนะคะ" มนต์ชญาวิ่งไปที่เป้ตัวเอง

มนต์ชญากลับมาพร้อมมีดหมอและน้ำมนต์เช่นเดิม

"กรี๊ดดดดด" เสียงร้องโหยหวน คีตะล้มลงหงายหลังลงไป

ทุกคนคิดว่ามันคงเป็นเช่นเคยที่โดนน้ำมนต์แล้วผีร้ายก็ออกไป ต่างแยกย้ายกันไปนอนจนรุ่งเช้า

"น้ำมนต์ ตาคีย์ยังไม่ลงมาอีกหรือ" แพรวพราวเดินออกมาจากห้องแล้วถามกำปั่นกับมนต์ชญาที่ช่วยกันทำอาหารเช้าอยู่

"ยังเลยค่ะ วันนี้ไม่มีงานคงอยากตื่นสายมั้งคะ แล้วอีกอย่างโดนเข้าไปอีกรอบเมื่อคืนเช้านี้น่าจะเพลียอยู่" มนต์ชญาพูดไปเอาไข่มาทอดไป

"พี่ไปดูหน่อยดีกว่า ทำเผื่อพี่ด้วยนะ" แพรวพราวหมุนตัวขึ้นไปที่ชั้นสอง

"ก็อกๆๆๆ"

"คีย์ สายแล้วมาทานอาหารเช้ากัน"แพรวพราวเรียกแต่ไม่มีเสียงตอบรับ

"คีย์ ไม่สบายหรือเปล่า" เธอเปิดประตูเข้ามาเมื่อไม่มีเสียง

"คีย์ เป็นอะไรน่ะ" สิ่งที่แพรวพราวเห็นคือคีตะ หน้าซีดนอนงอตัวอยู่บนที่นอน

"ผมปวดท้องครับ"

"ตายจริง ท้องเสียหรือ"

"ไม่ครับแต่ปวดท้องบิดๆ" คีตะนอนตัวเกร็ง

"อ็อกกกก" สักพักคีตะอาเจียนออกมาเป็นน้ำสีเขียวเหลือง

"คีย์ไหวไหมไปหาหมอกัน"

"น้ำมนต์ กำปั่นช่วยกันพาคีย์ขึ้นรถไปหาหมอหน่อย" แพรวพราววิ่งลงมาตามเด็กทั้งสองคน

"คุณคีตะเป็นอะไรคะ" มนต์ชญาเข้าไปประครองคนละข้างกับกำปั่น

"ครั้งนี้มีอ้วกออกมาด้วย สีแปลกๆนะน้ำมนต์หรือว่า..." กำปั่นพูดให้มนต์ชญาคิด

"พาไปโรงพยาบาลก่อนค่ะ ค่อยว่ากัน"

....................

"แอดมินเลยแล้วกันครับให้น้ำเกลือแล้วดูอาการอีกที ทานอะไรมาครับล่าสุด และมีท้องเสียบ้างไหม" หมอถามแพรวพราวเพื่อวิเคราะห์อาการ

"ข้าวกล่อง ก็เป็นเมนูทั่วไปนะคะไม่ใช่อาหารทะเลหรือของรสจัดที่จะปวดท้องได้" แพรวพราวให้ข้อมูลแก่หมอ

"อาจจะไม่สะอาดก็เป็นได้ครับ ถ้าหนักหน่อยก็ลำไส้อักเสบเพราะมีอาการปวดจนเกร็ง ไม่น่าห่วงมากครับให้น้ำเกลือแล้วอาการคงดีขึ้น"

"พี่แพรวน้ำมนต์ว่าไม่น่าจะใช่การเจ็บป่วยทั่วไป ก่อนที่คุณคีตะจะมีอาการเมื่อคืนมันมีวิญญาณมาเรียกน้ำมนต์ก่อน" มนต์ชญาเล่าให้ฟัง

"ใครกันนะ ที่ต้องการทำร้ายคีย์ขนาดนี้ ศัตรูเขาไม่มีนะมีแต่คนคลั่งรักทั้งนั้น"

"ก็ชะนีคลั่งรักนั่นแหล่ะที่น่ากลัว คงอยากจะเอาให้ได้" กำปั่นทำหน้าสยอง

"ผมอยากกลับบ้านแล้วพี่แพรว โรงพยาบาลน่าเบื่อ" คีตะบอกผู้จัดการหลังจากที่นอนให้น้ำเกลือมาได้สองวันแล้ว

"คีย์ดูดีขึ้นมากเลยหน้าไม่ซีดแล้ว หมอน่าจะอนุญาตให้กลับได้ เดี๋ยวพี่ไปถามหมอให้นะ" แพรวพราวเดินออกไปตามหมอและพยาบาลหน้าห้อง

"แล้วเธอมานั่งทำอะไรที่นี่" คีตะหันไปถามมนต์ชญาที่นั่งอยู่ข้างเตียง

"ทำงานสิคะเดี๋ยวไม่คุ้มค่าจ้าง"

"น้ำมนต์เขามาช่วยเฝ้าคีย์น่ะสิเพราะพี่มีงานต้องไปดูดาราคนอื่นพอดี ถ้าไม่ได้น้ำมนต์กับกำปั่นก็แย่เลยนะ" แพรวพราวเดินกลับเข้ามาได้ยินพอดี

"วันนี้ก็กลับได้แล้วครับดูไม่มีอะไรน่าหนักใจ ตามที่ตรวจร่างกายก็ปกติดีระวังเรื่องความสะอาดของอาหารที่ทานหน่อยแล้วกันครับ" หมอพูดจบก็ขอตัว

"งั้นพี่ไปจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายกับยาก่อนนะ" แพรวพราวเดินออกไปติดต่อห้องการเงิน

"มองอะไรคะคุณคีตะ" มนต์ชญาถามตามองค้อน

"เปล๊า ขอบใจนะที่มาเฝ้า" คีตะเสียงสูงตบท้ายด้วยคำขอบใจ

"ขอบใจก็เป็นเหมือนกันนี่นะ คิดว่าติเป็นอย่างเดียว" มนต์ชญาว่าเขาเบาๆ

"เธอว่าอะไร" แต่เหมือนคีตะจะได้ยินแต่ไม่ถนัด

"เปล๊า" เธอปฏิเสธเสียงสูงเลียนแบบเขาเมื่อครู่

"แฮ่ม!" กำปั่นกระแอมให้รู้ว่ามีเขาอยู่ในห้องด้วยอีกคน

...................

"คีย์ ถามจริงมีเคยทำอะไรให้ใครไม่พอใจบ้างไหม" แพรวพราวเอ่ยปากถามเมื่อกลับมาถึงบ้านแล้ว

"ไม่นี่ครับ ไม่มี ทำไมหรือครับ"

"พี่ว่าอะไรแปลกๆช่วงนี้มันมีที่มานะมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"

"อย่าบอกนะว่าพี่กำลังจะพูดเรื่องผีอีก" คีตะดักคอ

"ดูคลิปนี่แล้วกันครับ" กำปั่นแอบเอามือถือขึ้นมาอัดคลิปตอนที่เขาถูกผีเข้า

"เป็นไปไม่ได้" ถึงแม้จะเห็นตำตาแต่คีตะไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

"น้ำมนต์จะพิสูจน์ให้คุณเชื่อให้ได้" มนต์ชญาแน่วแน่

"แต่ที่แน่ๆหลีกเลี่ยงของฝากจากสาวๆก่อนนะจ๊ะพ่อเนื้อหอม" แพรวพราวกอดอกสั่ง

"กำปั่น...พี่ว่าให้กำปั่นไปนอนเป็นเพื่อนคีย์ในห้องด้วยดีกว่า" แพรวพราวออกความคิด

"ให้ยัยบ๊องมาเฝ้าดีกว่าผมว่า" คีตะมองเจ้าเล่ห์

"ทำไมต้องน้ำมนต์ด้วย" มนต์ชญาตกใจ

"ก็เธอจะพิสูจน์ให้ฉันเห็นไม่ใช่หรือ"

"ทั้งคู่เลยแล้วกัน จบๆ" แพรวพราวจอมตัดจบ

.................