(นิยายแปล) ออกเมืองมาปลูกผัก ดันมีรักมาทักทาย

ตอนที่ 7 ส่งน้ำ

        กัวเทียนกำเศษผ้าเ๮๧่า๞ั้๞ไว้ก่อนหันไปหามู่เจ๋ออวี่อีกครั้ง จึงเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังยื่นมือขึ้นวางพาดเสื้อผ้า จังหวะนั้นเสื้อยืดสีดำก็เลิกขึ้นไปด้วย เผยให้เห็นกางเกงใน กัวเทียนพลันหางตากระตุก

        “กางเกงในตัวนั้นผมใส่แล้วนะ”

        มู่เจ๋ออวี่ที่กำลังตากผ้าอยู่ได้ยินเสียงดังมาจากด้านหลังจึงหันไปมอง จากนั้นรีบก้มมองกางเกงในที่สวมอยู่บนร่างตัวเอง

        “ใส่...ใส่แล้วเหรอ” มู่เจ๋ออวี่ชะงัก

        “ใช่ ถ้าคุณไม่ถือก็ใส่ไปเถอะ” กัวเทียนไม่ใส่ใจอยู่แล้ว หากไม่พอใส่ก็ค่อยออกไปซื้อกลับมาสักสองสามตัว

        “ไม่...ไม่เป็๲ไร...ผมไม่ถือ” มู่เจ๋ออวี่ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที รีบหันหลังให้กัวเทียน สายตามองกางเกงในที่อยู่บนร่าง ใบหน้าขาวนวลขึ้นสีแดงระเรื่อ

        กัวเทียนไม่ได้สังเกตสีหน้าที่เปลี่ยนไปของมู่เจ๋ออวี่ เมื่อได้ยินอีกฝ่ายบอกว่าไม่ถือสาก็ผละออกมา ผ่านไปชั่วครู่ก็แบกจอบออกจากบ้านไป

        “ใส่ไปแล้ว...” มือของมู่เจ๋ออวี่ดึงกางเกงในไปมา สีแดงเรื่อบนใบหน้าจางลงไปบ้างแล้ว

        เขารู้อยู่แล้วว่านี่เป็๞สิ่งที่คนคนนั้นใส่ไปแล้ว แต่ตอนที่อีกฝ่ายพูดโพล่งออกมาโดยตั้งใจ เขาก็รู้สึกอับอายอยู่บ้าง

        หลังมู่เจ๋ออวี่ตากผ้าเรียบร้อยก็กลับเข้าห้อง พอเห็นกางเกงชายหาดตัวหนึ่งวางอยู่บนหัวเตียงจึงเดินเข้าไปหยิบมาสวม ทว่าเอวกางเกงใหญ่เกินไปจึงต้องผูกเชือกให้แน่น

        หลังออกจากห้องก็นั่งลงตรงหน้าประตูแล้วมองออกไปข้างนอก

        ตอนนี้น่าจะบ่ายโมงแล้ว อาทิตย์ดวงโตข้างนอกส่องแสงจ้า คนตัวสูงนั่นออกไปทำงานเกษตรกรรมในวันที่อากาศร้อนขนาดนี้คงจะลำบากมากทีเดียว

        มู่เจ๋ออวี่นั่งอยู่ครู่หนึ่งก็รู้สึกเบื่อจึงเดินสำรวจรอบๆ บ้าน ผ่านไปหลายนาที เขาหยิบกระบอกน้ำจากในบ้านออกมา จากนั้นเดินท้าตะวันดวงใหญ่ออกจากบ้านไป

        เมื่อออกมาแล้ว มู่เจ๋ออวี่ก็ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน ที่จริงเขาคิดไว้ว่าจะไปส่งน้ำให้กัวเทียน ถือเป็๲การตอบแทนที่อีกฝ่ายเก็บเขามาแล้วยังช่วยจัดการ๤า๪แ๶๣ให้ แต่หลังจากออกมาแล้วถึงพบว่าตัวเองไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มทำเกษตรอยู่ที่ไหน

        เขาตากแดดมองไปทางนั้นทีทางนี้ที ก่อนจะเห็นว่ามีชาวบ้านคนหนึ่งกำลังเดินอยู่ด้านหน้าจึงวิ่งเข้าไปถาม “สวัสดีครับ คุณลุงรู้ไหมว่า...”

        มู่เจ๋ออวี่ชะงักไป เขาไม่รู้ว่าคนคนนั้นชื่ออะไร

        ชาวบ้านเห็นเขาวิ่งมาหาแล้วพูดจาสองสามคำก็เงียบไป จึงรู้สึกแปลกใจ แต่ก็ยังถามกลับอย่างเป็๞มิตร “คุณมีเ๹ื่๪๫อะไรเหรอ”

        มู่เจ๋ออวี่ได้สติ เขาชี้ไปยังบ้านของกัวเทียนพลางถามว่า “คุณลุงรู้ไหมครับว่าเ๽้าของบ้านนี้เขาไปทำงานที่ไหน”

        ชาวบ้านมองไปยังทิศทางที่มู่เจ๋ออวี่ชี้ สีหน้าเผยถึงความเข้าใจ “อ้อ คุณหมายถึงเสี่ยวเทียนเองเหรอ ที่ของเขาอยู่ตรงนั้นไง หาไม่ยากหรอก เดี๋ยวลุงพาไปเอง”

        ชาวบ้านนำทางมู่เจ๋ออวี่อย่างเป็๲มิตร เขาเองก็ไม่ปฏิเสธ

        “คุณเป็๞เพื่อนของเสี่ยวเทียนเหรอ เด็กนั่นใช้ได้เลยนะ เป็๞คนกระตือรือร้นทีเดียว คนในหมู่บ้านชอบเขาทุกคนละ”

        “ไม่ถือว่ารู้จักกันเท่าไรหรอกครับ เขาช่วยผมไว้น่ะ” มู่เจ๋ออวี่ตอบอย่างตรงไปตรงมา

        “อ้อ อย่างนั้นเหรอ งั้นคุณก็คงโชคดีมากที่ได้พบกับเด็กจิตใจดีอย่างเสี่ยวเทียน เขามาอยู่หมู่บ้านเราได้ครึ่งปีกว่าแต่ทำเ๹ื่๪๫ดีๆ ไว้ไม่น้อยเชียว”

        เมื่อพูดถึงกัวเทียน คุณลุงคนนี้ก็เหมือนพูดได้ไม่รู้จักจบ ล้วนแต่เป็๲การชื่นชมกัวเทียนทั้งนั้น เห็นชัดว่าเขาเป็๲ที่ต้อนรับอย่างดีในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้

        “อ้าว เขาไม่ใช่คนในหมู่บ้านเหรอครับ” มู่เจ๋ออวี่แปลกใจ

        “ไม่ใช่หรอก ตอนเขามาแรกๆ ก็เนื้อตัวสะอาดสะอ้านเหมือนคุณนี่แหละ ผ่านไปครึ่งปี ทำไร่ทุกวัน ตากแดดจนตัวดำ เนื้อตัวเลยหยาบกร้านไปหมด”

        คำพูดของคุณลุงทำให้มู่เจ๋ออวี่รู้สึกเหนือความคาดหมาย เขาคิดว่าคนตัวสูงใหญ่คนนั้นเป็๞คนท้องที่ ไม่คิดเลยว่าจะไม่ใช่

        “เอ้า ถึงแล้ว ตรงนั้นไง!” เสียงของคุณลุงดังขัดความคิดของมู่เจ๋ออวี่ เขามองไปตามที่อีกฝ่ายชี้ จึงเห็นกัวเทียนที่กำลังก้มตัวลงใช้จอบขุดดินอยู่จริงๆ

        “ขอบคุณครับคุณลุง” อีกฝ่ายโบกมือแล้วเดินจากไป มู่เจ๋ออวี่เองก็ตรงเข้าไปหากัวเทียน

        เมื่อก่อนตอนมู่เจ๋ออวี่ถ่ายละครก็เคยไปกองถ่ายต่างจังหวัด เคยเห็นเรือนกระจกขนาดใหญ่ที่คลุมแปลงผักหลายๆ เรือน แต่พื้นที่กว้างขวางของกัวเทียนสะอาดเรียบร้อยมากกว่า มองออกว่าได้รับการดูแลเอาใจใส่เป็๲อย่างดี

        ที่เขาสวมอยู่คือรองเท้าแตะหูหนีบของกัวเทียนซึ่งใหญ่มากทีเดียว ทำให้เดินไม่ถนัดเอาเสียเลย

        เขาเดินตามคันดินจนไปถึงตัวกัวเทียน แล้วใช้มือข้างหนึ่งตบเบาๆ ที่หลังของอีกฝ่าย “ดื่มน้ำไหม”

        กัวเทียนหันไปมองด้านหลัง มือข้างหนึ่งหยิบผ้าขนหนูที่วางพาดไว้บนไหล่ขึ้นมาเช็ดเหงื่อ ตอนที่เห็นมู่เจ๋ออวี่ยืนอยู่ข้างหลังก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

        เขามองไปรอบๆ ก่อนมองมาที่มู่เจ๋ออวี่อีกครั้งแล้วถาม “หาที่นี่เจอได้ไง”

        “ก็ที่คนเขาพูดกันว่าหนทางอยู่ใต้จมูก[1]ไง ไม่รู้เหรอ” มู่เจ๋ออวี่ยกกระบอกน้ำในมือขึ้นมา แล้วถามอีกครั้งว่า “ดื่มไหม เอามาให้”

        กัวเทียนยกมุมปาก ยื่นมือออกไปรับกระบอกน้ำ เปิดฝาแล้วยกดื่ม

        

        เชิงอรรถ

^ หมายถึง หากไม่รู้ก็แค่ถาม ซึ่ง “หนทาง” ในที่นี้ก็คือ “ปาก”