รอรัก รอแค้น

…. มารา ละภันตะ โนกาสัง กาตุญจะ วิริเยสุ เมเป็นช่อง ประทุษร้ายทำลายล้างความเพียรจมพุทธาทิปะวะโร นาโถธัมโม นาโถ วะรุตตะโมนาโถ ปัจเจกะพุทโธ จะ สังโฆ นาโถตตะโร มะมังเตโสตตะมานุภาเวนะ มาโรกาสัง ละภันตุ มาเสียงบทกรวดน้ำจบลงเวทิศและศศิธรจูงมือกันนำภาชนะไปเทน้ำที่กรวดใต้ต้นไม้ใหญ่ในวัด ทั้งสองภาวนา ขอให้ทับทิมหลุดพ้นจากความแค้นจากห่วงจากอะไรก็ตามที่พันธนาการเธออยู่เสียที“ฉันถามอะไรคุณหน่อยสิ” ศศิธรพูดขึ้นหลังจากนำภาชนะกรวดน้ำไปเก็บและทั้งสองคนกำลังจะเดินกลับไปที่รถ“ว่า” เวทิศตอบกลับยิ้มๆ“ทำไมทับทิมถึงดูรักปักใจคุณขนาดนั้นน่ะ คุณเคยบอกเคยพูดอะไรกับเธอหรอ” ศศิธรหยุดและเดินไปดักหน้าเขา สบตาเอาคำตอบชัดๆ“ลมปากพล่อยๆ ของผู้ชายน่ะ”“แล้วไปพูดแบบนั้นกับเธอทำไม หรือเพราะคุณก็มีใจเธอเหมือนกัน”“ก็จริงแหละ เพราะเธอสวยและเธอก็เอาใจเก่ง มันก็เลยทำให้ผม (คนนู้น) เผลอไผลไปหาเธอ แทนที่จะเป็นเมียนิ่งๆ เงียบๆ เหมือนคุณ”“เนี่ยหรอคำตอบของผู้ชาย ฉันทิ้งคุณตอนนี้ทันมั้ยเนี่ย”“แต่คำว่าหลงกับคำว่ารักมันก็ไม่เหมือนกันนะ ตอนที่ผมแต่งงานกับคุณผมรู้สึกว่าคุณสวยแต่พอได้รับการเอาอกเอาใจการดูแลแบบของคุณมันทำให้ผมชอบและรักแต่กับทับทิมอาจจะใช้คำว่าหลงก็ได้มั้ง แต่ผมรู้นะว่าผมไม่ได้รักเธอ”"แล้วมันต่างกันตรงไหน”“ตรงที่เวลาอยู่กับคุณในหัวผมไม่คิดเรื่องเซ็กส์ตลอดเวลามันสุขมันผ่อนคลายมากกว่าทับทิมที่อยู่ด้วยแล้ว ยากออกกําลังตลอดเวลา” เวทิศจะหอมแก้มศศิธรหากแต่หญิงสาวรีบยกมือขึ้นปิดแก้มไว้“ไม่ได้คุณ นี่มันในวัดให้เกียรติสถานที่หน่อยสิ”“หึ ครับ” เขายอมละมือออกแล้วไปจับแค่มือเธอเหมือนเดิม“อย่างนี้ก็เท่ากับว่าสำหรับคุณทับทิมก็เป็นแค่…เฮ้อ….สงสารเธอจัง”“เพราะฉะนั้นเรารีบทำให้เธอหมดห่วงแล้วไปสักทีเถอะผมก็รู้สึกผิดกับเรื่องนี้มาก”ว่าจบทั้งสองยิ้มให้กันและเดินจูงมือกันไปที่รถพบพระอาจารย์ยืนรอเวทิศและศศิธรอยู่แล้ว“โยมทั้งสองมีบุญวาสนาต่อกัน อาตมาขอให้บุญพาวาสนาของโยมทั้งสอง ช่วยให้โยมแคล้วคลาดจากภัยอันตรายทั้งปวงที่จะเข้ามา” พระอาจารย์มองหน้าศศิธรและส่งถุงเล็กๆ บางอย่างให้เธอ พระอาจารย์ปล่อยถุงน้ำตกใส่มือศศิธร ศศิธรเปิดดูเห็นว่ามันเหมือนก้อนสมุนไพรสีเทาๆ“อะไรหรอคะ”“สมุนไพรตัวนี้มันจะช่วยโยมยามคับขันยามที่ลมหายใจไม่ออกให้หยิบมันขึ้นมาอม มันจะช่วยให้โยมซื้อเวลาคิด หาทางออกได้”“แปลว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอย่างนั้นอีกหรือครับ” สีหน้าเวทิศกังวลขึ้นมาทันที“อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดนะโยม ทุกอย่างมันหมุนเวียนไปตามเวรตามกรรมที่พวกโยมได้ก่อขึ้น ส่วนเรื่องโยมทับทิม โยมทับทิมเขาอาศัยอยู่ในโลกใบนี้ได้เพราะยังมีร่างกายให้ยึดติดหากโยมนำร่างกายทั้งหมดของโยทับทิมมาประกอบพิธีเผาให้เรียบร้อยโยมเขาจะไปเอง แม้ตัวเขาจะไม่อยากไปก็ตาม อาตมาขอตัว”เวทิศและศศิธรถึงจะอยากถามต่อแต่รู้ว่าถามไป พระอาจารย์ก็คงไม่ยอมตอบทั้งสองจึงยกมือไหว้ รอให้พระอาจารย์เดินจากไปก่อนทั้งสองจะเดินขึ้นรถด้วยสีหน้าเครียดๆศศิธรมองถุงในมือตลอดเวลา ส่วนเวทิศก็มีสีหน้าเครียดไม่แพ้กัน“ไอรักผมว่าคุณกลับไปอยู่กับพ่อกับแม่คุณก่อน อยู่ที่นั่นคุณน่าจะปลอดภัยมากกว่า”“แล้วคุณล่ะ”“ผมจะอยู่ทางนี้ดูสถานการณ์และหากระดูกทับทิม”“ไม่เอา ถ้าจะไปก็ไปด้วยกันสิ“ผมจะอยู่ทางนี้จัดการหาส่วนอื่นของทับทิม ผมว่ามันจะต้องถูกฝังอยู่ที่ใดที่หนึ่งในคุ้มนั่นแหละ คุณไม่ต้องห่วงผมจะไม่ให้ใครมาทำอะไรคุณได้อีก”“ก็ฉันอยากช่วยคุณ คุณเหนื่อยอยู่คนเดียวส่วนฉันอยู่สบาย อย่างนั้นหรอไม่เอาหรอก” ศศิธรเริ่มโวยวาย“ไอรักผมเสี่ยงอีกไม่ได้คุณเข้าใจไหม ถ้าคุณเป็นอะไรไปหรือคุณเจ็บตัวอีกผมคงทนไม่ได้แน่ กอดศพคุณร้องไห้ครั้งเดียวก็พอแล้ว” เขาเลี้ยวเข้าข้างทางและมองหน้าศศิธร ตาเขาแดงๆ เหมือนกับคนกำลังจะร้องไห้นั่นทำให้ศศิธรหยุดนิ่ง"ผมไม่ให้อยากเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นอีก ลำพังตัวผมผมคิดว่าทับทิมคงไม่ทำอะไรผมหรอก แต่ตัวคุณมันเสี่ยงเกินไป กลับไปอยู่ที่นั่นนะครับคนดี ผมจะรีบจัดการปัญหาทางนี้ให้เสร็จแล้วรีบกลับไปขอคุณกับพ่อกับแม่คุณ” เวทิศประคองแก้มหญิงสาวขึ้นสบตาศศิธรพยักหน้ารับในเย็นวันนั้นธีรวิชญ์ เวทิศมาส่งมาลิณีและศศิธรกลับกรุงเทพ ธีรวิชญ์จะช่วยหากระดูกทับทิมอยู่กับเวทิศ โดยให้สองสาวกลับไปอยู่บ้านใหญ่ก่อน ทีแรกมาลิณีอิดออดจะช่วยหากระดูกด้วย แต่โดนธีรวิชญ์ดุไปชุดใหญ่หญิงสาวจึงจำต้องเดินคอตกกลับมากับศศิธร หลังจากล่ำลากันเสร็จศศิธรและมาลิณีเดินเข้าเกท เวทิศมองหญิงสาวเดินเข้าเกทไปจนลับสายตาพร้อมกับปฏิญาณกับตัวเองว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะแยกห่างจากเธอในวันต่อมาธีรวิชญ์จ้างคนมาขุดบ้านพักโรงพยาบาล จนเกิดเป็นหลุมเป็นบ่อใหญ่โตสร้างความตกใจให้คนบริเวณนั้นเป็นอย่างมาก แต่โชคดีอีกที่โรงพยาบาลนั้นต้นตระกูลของเวทิศเป็นคนก่อตั้งเขาจึงใช้เส้นใช้สายขอขุดโรงพยาบาลจนได้ วันหลายผ่านไปการขุดก็ไม่มีวี่แววว่าจะเจอ จนล่วงเลยเข้าสู่วันที่ห้าและหก จนเกิดบ่อมากมายเต็มบ้านพักไปหมด“ตัวของอีผีนั้นอยู่ไหนวะหายังไงก็หาไม่เจอสักที” ธีรวิทย์บ่น “ตอนที่แกเปิดกรรม แกไม่เห็นหรอวะว่าเอาตัวไปฝังไว้ไหน แล้วใครมันเป็นต้นคิดว่ะที่เอาตัวกับหัวฟังแยกกันเนี่ย”“น้องแกไง” เวทิศตอบกลับเสียงห้วนๆ“ห๊ะ น้องฉันเป็นคนต้นคิด แล้วแกไม่ถามว่ะว่าตัวอยู่ไหน”“ถามแล้ว ไอรักบอกไม่รู้เธอจำไม่ค่อยได้ จำได้ว่าให้หัวไปฝังไว้ในคุ้มส่วนตัวให้เอาไปทิ้ง ทิ้งไว้ในคุ้มนี่แหละแต่ไม่รู้ทิ้งไว้ที่ไหน”“ให้เอาไปทิ้ง ทิ้งไว้ในคุ้ม” ธีรวิชญ์ประมวลผลข้อมูลที่ตัวเองได้รับ“กลิ่นแก้วบอกว่าขอสาปแช่งให้อีผีนั่น เป็นผีเน่าอยู่ที่นี่ตลอดกาลใช่ไหม”“ใช่”“ตัวอีผีนั่นเหม็นกลิ่นของเสียตลอดเวลาใช่ป่ะ”“ใช่ เวลามาหาไอรักนะ”“เป็นไปได้ป่ะว่าอยู่ในท่อระบายน้ำ”“ไอ้สมองหมา ร้อยปีที่แล้วมีท่อระบายน้ำเหรอ มีแต่บ่ออาจมทั้งนั้นแหละ" บ่ออาจมหรอ ทับทิมถูกขังเอาไว้ในคุกคุกนั้นก็ดูเหมือนจะเป็นที่ทิ้งของเสีย ถ้างั้นก็มีโอกาสเป็นไปได้สูงที่ร่างกายของเธอจะถูกทิ้งในคุกนั่น"“ทุกคนตามมา”คนงานได้ยินคำสั่งรีบเก็บเครื่องไม้เครื่องมือ ไปขุดตามที่บอกเมื่อมาถึง เวทิศชี้ให้ขุดบริเวณดินที่อยู่ข้างหลังโรงพยาบาลแต่ตรงนั้นจะขุดก็ยากแสนยากเพราะเนื่องด้วยมีกอไผ่กอใหญ่ ขึ้นปกคลุมอยู่เต็มพื้นที่แถมกอไผ่กอนั้นยังเป็นหนามเสียด้วย ก่อนจะลงมือขุดคนงานจึงต้องทำการรื้อกอไผ่ทั้งกอเสียก่อน

พูดถึงจบแล้วทุกคนอยากอ่านเรื่องของใครต่อดีตอนนี้ในใจอยู่ 2 เรื่อง คิดไม่ออกว่าจะแต่งเรื่องของพี่ศิลาก่อนหรือว่าจะแต่งเรื่องของพี่รักก่อน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 26 ส่งไปเกิด

นิยายแนะนำ

รอรัก รอแค้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 26 ส่งไปเกิด

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้