ขนมชั้น ช่วยก้าว เกรียงไกร
เกริกเกียรติก้องอำไพ สง่าแจ้ง
ชั้น่โชติขานไข ลือเลื่อง
งามลออมิแสร้ง อิ่มเอื้อชวนชิม
***ขอบคุณกาพย์กลอนจาก*มงคลขนมไทย*
“แม่นางไป๋ยังพอมีที่นั่งให้ข้าบ้างหรือไม่” ดีที่ชินหรงมารายงานถึงสาเหตุ และวันเปิดโรงเตี๊ยมแห่งนี้ ถือว่านางเก่งอายุแค่นี้ ซ้ำยังไร้บิดามารดาคอยดูแล มีความสามารถถึงขั้นเป็เถ้าแก่เนี้ยได้ในวัยเพียงเท่านี้
“เอ๊ะคุณชายท่านนั้นนิ เออขออภัยเ้าคะ เชิญด้านในเลยเ้าคะ เสี่ยว...” เฟิ่งมี่ใที่เห็นคนหน้าดุในวันสุดท้ายที่นางเจอพี่เทียน ก่อนที่จะหายไป ซึ่งปกติจะชอบไปยืนรอซื้อขนมเป็เพื่อนนางเปิดร้านทุกเช้า กลับหายไปแม้แต่ตอนนี้ก็ยังไม่เจอกัน
“แม่นางนำทางข้าได้หรือไม่ ข้าอยากให้แม่นางแนะนำอาหาร ข้ามู่หยางเฉิง เผื่อแม่นางไม่รู้” แม๊! ข้ากำลังเรียกเสี่ยวเอ้อ ให้มาพาเข้าไปอยู่แล้วเชียว ทำไมคนหล่อเื่มากจัง ท่านกล้าขอข้าต้องกล้าพาท่านไปใช่หรือไม่เฮ่อ!
“โอ้ว คุณชายมู่แห่งหอประมูลนี่เอง นึกว่าใคร ยินดียิ่งนักที่คุณชายให้ความสนใจโรงเตี๊ยมเล็กๆ ของข้า เชิญตามมาทางนี้เ้าคะ” เฟิ่งมี่จำต้องทำหน้าที่เ้าภาพที่ดี นั่งปั้นหน้ายิ้ม แนะนำอาหาร และขนมของทางร้าน ตามรายการอาหาร ที่เขาเอานิ้วจิ้มๆ ถามมันทุกรายการ และสุดท้ายถามหาผู้ที่วาดภาพรายการอาหาร
ซึ่งข้าบอกว่าคนผู้นั้นไม่ขอเปิดเผยตัวตน ข้าจำต้องรักษาสัญญา ถ้าไม่เกรงใจฐานะเ้าของหอประมูลของเขา นางวิ่งหนีไปนานแล้ว ี้เีเป็เป้าสายตาผู้คน ดูสิคนมองเต็มเลยคงกำลังสงสัยในความสัมพันธ์สองเราเป็แน่ แล้วบุรุษที่ไหนจะกล้ามาเกี้ยวพานางกันละ หมดกันความหวังในวันนี้
“แม่นางไป๋ข้าเอานี่ๆ ส่งไปที่จวนตระกูลมู่” สั่งส้มตำซะด้วย
“คุณชายมู่ เหลียงปั้นชิงมูกัวซือ (ส้มตำ) ไม่ทราบว่าที่จวนท่านทานเผ็ดได้ไหมเ้าคะ และก็นี่ด้วยเ้าคะ ตงยินกงทัง (ต้มยำกุ้ง) จะเอาแบบเผ็ดหรือไม่เผ็ดเ้าคะ”
“อาหารของเ้าชื่อแปลกแต่ก็เข้าใจได้ ต้มยำกุ้งไม่ต้องเผ็ดมากเพิ่มกุ้งเยอะหน่อยท่านแม่ข้าชอบกิน ส่วนอีกอย่างก็ไม่ต้องเผ็ดมากเช่นกัน ส่วนที่เหลือก็เอาตามทางร้านเ้าทำเถอะ” แม้ง่ายดายปานนั้น ลูกค้ากระเป๋าหนัก ต้องบวกค่าจัดส่งระดับยกกำลังเป็พิเศษ
“ขอบคุณเ้าคะ ไม่ต้องห่วงข้าจะให้คนนำไปส่งที่จวนให้เ้าคะ” ข้าหันไปสั่งเด็กในร้านเสร็จอาหารที่เขาสั่งก็มาส่งพอดี
และมันจำเป็ไหมที่ข้าต้องมานั่งเฝ้าคนกินข้าว ลูกค้าเต็มร้านแต่ข้าต้องมานั่งกับคนผู้เดียว ช่างใหญ่โตเสียจริง ขณะที่ข้ากำลังก่นด่าลูกค้าวีไอพีอยู่ในใจเงียบๆ คนเดียว เสียงตกอกใของลูกค้าวีไอพีก็ดังขึ้น
“งดงามยิ่งนักเ้าตกแต่งจานได้น่าทานมาก”
อะไรจะงามเพียงนั้นท่านเล่นใหญ่จนข้าใท่านเห็นไหม ข้าแค่นำผักมาลองจานก็งามแล้วยังงั้นหรือ กับการแกะสลักผักแบบง่ายๆ ที่อาจารย์เคยสอนสมัยเรียนมัธยมปลายท่านก็ว่างามแล้ว
“คุณชายชมเกินไปแล้วเ้าคะ ข้าแค่นึกทำเล่นๆ ไม่คิดว่าจะงดงามเพียงนี้เ้าคะ”
ไม่ปฏิเสธว่างั้น ยอมรับว่างั้น นี่แค่ข้าทำเล่นๆ เพียงแค่นั้นนะเ้าคะ ถ้าข้าทำจริงๆ ข้าต้องถูกคำชมเล่นงาน จนตัวลอยไปตายบนดาวพลูโตแล้วเ้าคะ เพียงคิดในใจก็ยังขำ
พริบตาที่ข้ามัวแต่ลอยอยู่บนดาวพลูโต อาหารห้าอย่างขนมอีกสามของฟรีอีกหนึ่งเกลี้ยง ไม่รู้เขาเอาไปยัดไว้ตรงไหน ทำไมคนหล่อกินเยอะจัง กะว่าจะเอาเป็ตัวเลือกสักหน่อยจะเลี้ยงไหวไหมเนี่ย คงต้องคิดใหม่ซะแล้ว
“เลิศรสสมกับชื่อร้านของแม่นางไป๋อร่อยทุกอย่างไว้วันหลังข้าจะมาอีก ว่าแต่แม่นางไป๋จะไม่บอกข้าจริงๆ หรือถึงจิตรกรที่วาดภาพทั้งสามให้แม่นาง” ข้าได้แต่ตอบเลี่ยงๆ ไป จะให้บอกว่าข้าวาดเองได้อย่างไร เสียราคาหมด
“เอาเป็ว่าข้าบอกไม่ได้จริงๆ เ้าคะ หากแต่ข้ารับส่งความถึงเขาผู้นั้นได้หากท่าน้า”
ข้าได้แต่มองตาม จนเขาเดินหายลับตาไป มันเริ่มต้นตรงไหน เราถึงได้มานั่งคุยกันได้นานสองนาน ข้าชอบคนหล่อนะ แต่ข้าจะไม่ฝันเฟื่องเกินหน้าตาตัวเองไปหรอกหรือ
สาวน้อยหน้าตาบ้านๆ เช่นข้า ซ้ำกำพร้าไร้ซึ่งบิดามารดา ชาติตระกูลก็ไม่มี คงได้แต่เก็บเงินไว้แต่งสามีแล้วละ หวังจะให้ผู้ใดมา ขอแต่งออกไปคงยาก สามีจ๋ารอข้าก่อน ข้ารวยเมื่อไหร่เจอกัน
ส่วนทางด้านมู่หยางเฉิง ก็กำลังคิดถึงจิตรกรที่วาดภาพ หากเขาได้ภาพเข้าประมูล ในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าจะดีแค่ไหนกัน มันต้องทำกำไรให้หอประมูลมากโข เขาจะทำอย่างไรดี หรือจะไปขอซื้อภาพที่เฟิ่งมี่ติดไว้ที่ร้านนั้นดี
เผื่อนางจะขายให้ เอาไว้พรุ่งนี้เขา จะไปหานางอีก นางคง้าคนกินข้าวเป็เพื่อนได้ยินว่านางไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน พ่อแม่ก็ถูกโจรฆ่าตายหมด นางช่างน่าสงสารนัก เป็หญิงอายุยังน้อยต้องดิ้นรนหาเลี้ยงตัวเพียงลำพัง นางช่างเข้มแข็งกว่าสตรีนางใด เขาจะสละเวลาอันน้อยนิดมากินข้าวเป็เพื่อนนางก็แล้วกัน
“พี่ใหญ่ๆ ชาหกหมดแล้ว ท่านจะรินไปถึงเมื่อไหร่ข้าเรียกท่านอยู่นานแล้ว และรอท่านมานานแล้วด้วยจะคุย เื่การเื่งานได้หรือยัง เป็อะไรของท่านแปลกคน” หลงเปามองพี่ชายที่วันนี้เหม่อลอยแปลกๆ ปกติเห็นเื่งานสำคัญกว่าเื่ใด แล้ววันนี้มีเื่ใดเกิดขึ้นกัน ต้องไปถามชินหรงซะแล้ว
“ไม่มีอะไรพี่กำลังคิดเื่งานประมูลที่จะจัดในเดือนหน้าเท่านั้น พอดีวันนี้พี่ไปเจอภาพวาดที่สวยมาก อยากได้มาร่วมประมูล แต่คนที่มีไว้ในไม่ยอมบอกว่าใครเป็ผู้วาด” หลงเปาเริ่มเข้าใจพี่ชาย ที่กำลังเห็นทองกองตรงหน้าแต่เก็บไม่ได้ สำหรับพี่ชายที่ก็ยังบ้างานเหมือนเดิม แล้วอย่างนี้เมื่อไหร่เขาจะหลุดพ้นกับงานชมบุปผาสักที
****
โหลดอีบุ๊คได้แล้วนะคะ รอสายเปย์
3K
