หวนลิขิตร้ายเปลี่ยนชะตารัก (นิยายแปล) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 17 อธิบายไม่กระจ่าง (2)

        ซุนหมอมอสบถออกมาคำหนึ่ง ปล่อยมือเจียงเย่ว์เหยา แล้วหมุนตัวมาคำนับให้กู้อวิ๋นหวงลวกๆ ครั้นสบกับดวงตาเย็นชาของกู้อวิ๋นหวง ก็รีบอธิบายทันที “คุณหนูใหญ่โปรดอภัยด้วยเจ้าค่ะ บ่าวไม่ได้มีเจตนาล่วงเกินคุณหนูใหญ่แต่อย่างใด ความจริงแล้ว ความจริงแล้ว...โธ่ เรื่องนี้คงไม่อาจอธิบายให้กระจ่างได้ในชั่วครู่ชั่วยามหรอกเจ้าค่ะ รบกวนคุณหนูใหญ่กรุณา ให้เย่ว์เหยาไปเรือนเล่อโซ่วกับบ่าวก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ”

        “อธิบายไม่กระจ่างในชั่วครู่ชั่วยาม เช่นนั้นก็พูดช้าๆ ฟ้าถล่มลงมา ไม่ใช่ยังมีคนสูงกว่าคอยค้ำยันอยู่หรอกหรือ ซุนหมอมอร้อนใจอันใดกัน” กู้อวิ๋นหวงเอ่ยเสียงเย็น

        ซุนหมอมอกระทืบเท้า จำต้องสะกดความร้อนรนในใจ แล้วเล่าต้นสายปลายเหตุของเรื่องทั้งหมดให้ฟังรอบหนึ่ง เล่าจบนางก็กล่าวว่า “เรื่องก็เป็นเช่นนี้แหละเจ้าค่ะ ขอคุณหนูใหญ่โปรดละเว้น อนุญาตให้เย่ว์เหยาไปอธิบายกับอินอี๋เหนียงที่เรือนเล่อโซ่วด้วยเจ้าค่ะ”

        “บ่าวไม่ได้ทำอะไรเลยนะเจ้าคะ ท่านแม่ของบ่าวก็ไม่มีทางทำเจ้าค่ะ” เจียงเย่ว์เหยามองหน้ากู้อวิ๋นหวง

        กู้อวิ๋นหวงพยักหน้า ลุกขึ้นยืน “ไปเถอะ ข้าจะไปเรือนเล่อโซ่วกับเจ้าด้วย”

        ในเรือนเล่อโซ่ว เฉินซื่อถูกอินซื่อกระชากผมกดหัวลงกับพื้น ใบหน้าถูกกู้หมิงจวินข่วนเป็นรอยเลือดกว่าสิบรอย

        ฮูหยินผู้เฒ่ากู้โมโหจนกระทืบเท้าก็แล้ว ทุบอกก็แล้ว แต่ก็ยังไม่เป็นผล

        “ท่านแม่!”

        “ฮูหยินผู้เฒ่า!”

        กู้อวิ๋นหวงพาเจียงเย่ว์เหยาเร่งมาถึงเรือนเล่อโซ่ว ครั้นเข้ามาเห็นภาพเหตุการณ์ในเรือน ดวงตาทั้งคู่ก็หรี่ลงเล็กน้อย เจียงเย่ว์เหยากับซุนหมอมอพุ่งเข้าไปก่อนนางหนึ่งก้าว คนหนึ่งพยายามออกแรงผลักกู้หมิงจวินกับอินซื่อ รีบปกป้องเฉินซื่อ ส่วนอีกคนรีบพยุงฮูหยินผู้เฒ่า ประคองให้นางนั่งลงบนม้านั่ง

        “อินอี๋เหนียง ที่นี่คือเรือนเล่อโซ่ว ไม่ว่าจะเกิดเรื่องใดขึ้น ที่นี่ก็ไม่ใช่สถานที่ให้ท่านมากำเริบเสิบสานได้!” ซุนหมอมอตวาดเสียงเดือด

        เจียงเย่ว์เหยามองบาดแผลบนใบหน้าเฉินซื่อ ทั้งโกรธทั้งน้อยใจ เงยหน้าขึ้นมองกู้หมิงจวิน เดิมทีคิดอยากถามนางว่าอยู่ดีๆ ไม่มีหลักฐาน มีสิทธิ์อะไรมาทำร้ายท่านแม่นาง ทว่าผลกลับเห็นแผลแดงฉานอัปลักษณ์ ราวกับเพิ่งถูกกรีดข่วนมาใหม่ๆ บนใบหน้าของนาง ถ้อยคำที่จ่ออยู่ตรงปากจู่ๆ ก็กลายเป็น “ใบหน้าของท่าน...”

        “นางคนชั้นต่ำ!”

        กู้หมิงจวินข่วนหน้าเฉินซื่อไปรอบหนึ่ง เดิมทีระบายโทสะลดลงไปได้มากกว่าครึ่งแล้ว ทว่าครั้นเห็นใบหน้านั้นของเจียงเย่ว์เหยา โทสะก็พลันพุ่งพรวดขึ้นมาอีกหน กระชากผมของเจียงเย่ว์เหยา มือพุ่งไปทางใบหน้าของนาง

        เจียงเย่ว์เหยาไม่ทันป้องกัน ถูกนางข่วนเข้าพอดี ใบหน้าที่เพิ่งหายดีเมื่อสองวันก่อน พลันเลือดซึมทันที เจียงเย่ว์เหยากรีดร้องผลักตัวกู้หมิงจวินออก อินซื่อก็สบโอกาสเข้ามา ข่วนหน้านางอีกสองแผล แล้วกลับไปดึงผมของเฉินซื่อ ตบฉาดใส่ใบหน้านางสองที

        “หยุดมือ! หยุดมือให้ข้าเดี๋ยวนี้!” ฮูหยินผู้เฒ่ากู้ตบโต๊ะตวาดเสียงดัง

        ซุนหมอมอรีบเรียกคนเข้าไปจับพวกนางแยกออกจากกัน กู้อวิ๋นหวงเองก็ส่งสายตาให้ชิงอวี้ ชิงอวี้จึงขึ้นไปข้างหน้า สะบัดมือของกู้หมิงจวินที่กำลังดึงทึ้งเจียงเย่ว์เหยาออกอย่างคล่องแคล่ว แยกสองคนออก

        “ทุกคนหยุดมือให้ข้าเดี๋ยวนี้! ถ้ายังไม่หยุด ก็ไปนอนสงบสติในหอบรรพชนกันให้หมด!” เมื่อเห็นกู้หมิงจวินยังทำท่าจะอาละวาดต่อ ฮูหยินผู้เฒ่ากู้ก็ขว้างถ้วยชาอย่างเดือดดาล

        ถ้วยชาร่วงลงพื้น เกิดเสียงดังเพล้ง แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ในที่สุดก็หยุดอินซื่อกับกู้หมิงจวินได้สำเร็จ

        ฮูหยินผู้เฒ่ากู้จึงใช้โอกาสนี้ระงับอารมณ์พักหายใจหายคอ ซุนหมอมอยกน้ำชาถ้วยใหม่มาให้นาง นางยกขึ้นดื่มสองคำ กวาดสายตาผ่านใบหน้าของเจียงเย่ว์เหยากับกู้หมิงจวิน หน้าตาบึ้งตึง เอ่ยเสียงเย็น “ตั้งสติกันได้แล้วหรือ ถ้าตั้งสติกันได้แล้วก็พูดมาทีละคน”

        อินซื่อมองคู่แม่ลูกเจียงเย่ว์เหยา ก่อนจะดึงตัวกู้หมิงจวินที่คิดจะกระโจนเข้าไปอีกครั้ง “ฮูหยินผู้เฒ่า อย่างอื่นผู้น้อยไม่อยากพูดมากความ ผู้น้อยเพียงอยากถามฮูหยินผู้เฒ่าสักประโยค ครั้งนั้นจวินเอ๋อร์กับสาวใช้ชั้นต่ำผู้นี้ต่างได้แผลไปเหมือนกัน ยาที่ใช้ก็เป็นยาอวี้จือหนิงลู่เกาที่ฮูหยินผู้เฒ่าแบ่งส่งมาให้เหมือนกัน เหตุใดใบหน้าของสาวใช้ชั้นต่ำผู้นี้ถึงหายดีแล้ว ทว่าของจวินเอ๋อร์กลับไม่มีวี่แววจะดีขึ้นแม้แต่นิดเดียว”