F-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง)

วิทย์ปิดหน้าต่าง Chat ลง เขามองดูหน้าจอหลักพักหนึ่ง แล้วสายตาของเขาก็ไปเห็นลูกสรเล็กๆชี้ไปด้านซ้ายอยู่มุมล่าสุด เขาไม่เคยเห็นมันมาก่อน แต่ก็ไม่ได้แปลกใจอะไรนัก เพราะApp นี้มันอัพเดทเรื่อยๆ นี้เป็นครั้งที่ 3 แล้วที่มีอะไรใหม่เพิ่มขึ้นมา วิทย์จิ้มนิ้วลงไปมีกรอบเล็กๆเลือนออกมา มีตัวอักษร 2 บรรทัดคือWord : 5651 ID , survive : 5082,Die : 569 ID, วิทย์พิจารณาอยู่ชั่วครู่ ตายคือจำนวนคนที่ตายหรือเปล่า เขาเองก็ไม่หมั่นใจ เพราะในรายงานข่าว มันมีจำนวนคนตายน้อยกว่านี้ และที่สำคัญ ตัวเลขผู้เล่นมันกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ บรรทัดต่อมาzone 37 : 872 ID , survive : 804,Die :68ID,อันนี้เขาก็ไม่แน่ใจอีก แต่คิดว่าคงเป็นผู้เล่นในไทย วิทย์เปิดหน้าต่าง สนทนาขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะพิมพ์ถามลงไปวิทย์ : zone 37 : 872 ID , survive : 804,Die :68 ID, คืออะไร ลูกษรมุมขวาล่าง..อนุ : จำนวนผู้เล่นในไทย คนรอด และคนตายวิทย์ : ทำไมจำนวนคนตายไม่ตรงกับข่าว และ ทำไมผู้เล่นเพิ่มขึ้นเรื่อยๆอนุ : น่าจะหาศพไม่เจอ หรือตายในบ้านไม่มีคนรู้,คนเล่นใหม่กำลังเพิ่มเรื่องๆเพราะข่าวคืนนี้ต้องมีคนตายเพิ่มมากขึ้น นาย Jump มากี่ครั้งวิทย์ : 2 ครั้ง นายคงจะสองครั้งเหมือนกันอนุ : ใช่ ขอให้นายรอด...แซม: พวกมโนปัญญาอ่อน..วิทย์ไม่สนใจอะไรอีก คนแบบไอ้แซมนี้ก็ให้มันตายๆไป เขาไม่รู้ว่ามันจะเกรียนไปถึงไหนและจะเป็นสาเหตุให้คนอื่นตายกันไปกับมันด้วยอีกหลายคนคิวที่ 38 ได้แล้วคะ เสียงใสของสาวสวยหน้าหมวย พนักงานขายดังออกมา เป็นคิวของเขา วิทย์เดินไปหิ้วถุงแบบแพ็คคู่กดหลอดกาแฟสีน้ำตาออกมา 3 หลอดเสียงหลอดลงไปข้างๆแก้ว พร้อมกับยกอีกแก้วที่เป็นของตัวเองก่อนจะก่อนออกจากร้านไป พอมาถึงรถ สองสาวกลับมารออยู่ที่รถอยู่ก่อนแล้วทั้งสองกำลังคุยกัน แพรทำหน้าจริงจัง ส่วนแพรวทำหน้าตื่นเหลือเชื่อ ส่วนเรื่องที่คุยกันนั้นคงหนีไม่พ้นเรื่อง Real Game Real Word วิทย์เคาะกระจกรถด้านแพรนั่ง ก๊อกๆ แพรเปิดประตู ปึก! วิทย์ยื่นถุงใส่แก้วชาเขียวปั่นไปให้ ก่อนจะอ้อมรถมาด้านคนขับ ทันทีที่เข้ามาในรถ แพรวก็ถามขึ้น"จริงหรือพี่วิทย์ ที่แพรเล่า ไม่ได้อำหนูนะ""จริงหรือไม่เดี๋ยวคืนนี้ก็รู้เอง" วิทย์ตอบหน้านิ่งๆแกวกาแฟปั่นของเขาถูกสอดเข้าไปในที่วางแก้วที่อยู่ด้านหน้าคันเกียร์ก่อนที่รถกระบะจะถอยออกจากที่จอด มุ่งหน้าไปตัวจังหวัดต่อทันที...Shop Plaza นครฉางซา (Changsha) มณฑลหูหนาน (Hunan) ประเทศจีน...11:39 น.หน้าร้านขายมือถือ"เป่ยหู่ นายจะเอาเครื่องนี้จริงๆเหรอ มันแพงนะ""เครื่องนี้ เป็นรุ่นล่าสุดเลยนะครับฟังชั่น ครบมากที่สุดถมตัวเครื่องเป็นพลาสติกแบบพิเศษทนการกระแทกใช้ได้นานครับ" คนขายพูดแทรกขึ้นมา"อืม เอาเครื่องนี้แหละพี่ ผมไม่ได้ซื้อบ่อยๆหรอก ราคาแพงหน่อยแต่ใช้ได้นาน" เป่ยหู่ ให้เหตุผล"พี่ช่วยแกได้ 3000 หยวนเองนะที่เหลือแกต้องออกเอง" หญิงสาวผู้เป็นพี่ พูดกับน้องชาย"แน่นอนครับ อีก 4500 หยวน ผมออกเอง" เขาบอกพี่สาวไป"แล้วเดือนนี้แกจะเอาอะไรกิน เงินทั้งหมดของแกเลยนะนั้นนะ""ผมมีเงินเก็บเหลืออยู่นิดหน่อย น่าจะใช้ได้ถึงสิ้นเดือน เอาเครื่องนี้แหละครับ ผมตัดสินใจแล้ว พี่เอาเงินมาเลย 3000 หยวน" เป่ยหู่ยื่นมืออกไปรับเงินจากพี่สาวฟู่!.....ลมกระโชกพัดประทะใบหน้าของเป่ยหู่อย่างแรง กลิ่งเหม็นฉุนน่า สะอิดสะเอียนบนกับกลิ่นคาวเลือดเน่าๆลอยเข้าจมูก หนุ่มน้อยละสายตาจากพี่สาวหันขวับมองกลับมายังจุดที่พนักงานขายยืนอยู่ทันที ภาพที่เขาเห็นไม่ใช่พนักงานหนุ่มอีกต่อไป แต่เป็น แมลงปอตัวใหญ่เท่าตู้เย็นบินโฉบลงมาจากท้องฟ้าตรงดิ่งเข้าหากลุ่มคนกว่าร้อยที่อยู่อยู่ละแวกใกล้ๆกับเขา เสียงร้องเของผู้คนที่โดนพวกมันโฉบจับขึ้นไปบนท้องฟ้าดังลั่นไม่ขาดสายแมลงปอตัวใหญ่ตัวหนึ่งบินตรงดิ่งเข้ามาหาเขาปีกสองคู่ของมันกระพือเร็วจี๋เกิดเสียงดังราวกับใบพัดของเครื่องบินขนาดเล็ก ปากของมันมีเขี้ยวคู่หน้าอันยาวโค้งหันส่วนปลายเข้าหากัน แหวะออกกว้างเท่ากับหัวของเขาพอดี มันพุ่งเข้ามาเร็วมากหมายจะกัดกระชากหัวของเขาขึ้นไปบนท้องฟ้าให้ได้ เป่ยหู่ร้องออกมาสุดเสียง เฮ้ย! เขากระโดดถลาออกไปด้านข้างทันที เจ้าแมลงปอไม่ได้เปลี่ยนทิศทางแม้แต่น้อย เขี้ยวของมันตัดเข้าไปที่คอของพี่สาวของเป่ยหู่ที่ยืนอยู่ด้านหลังของเขาอย่างถนัดถนี่ เลือดอุ่นๆพุ่งกระฉูดออกจากคอของเธอ ร่างน้อยๆลมลงเพราะแรงปะทะ คมเขี่ยงของมันขบกัดหัวของเธอแตกมีเสียงเคี้ยวดังกุบๆราวกับเขี้ยวเม็ดถั่ว ชั่วอึดใจก็กลืนลงหัวของเธอลงไป ขาทั้ง 6 ของมันแทงเข้าไปในลำตัวหญิงสาวที่ตายแล้วกัดทึ้งกินร่างของเธอตรงบริเวณตอที่ถูกตัดขาดเลือดสดๆสาดไปทั่วทั้งบริเวณ ทั้งลำตัวเละหัวของมันเต็มไปด้วยเลือด ตาขนาดใหญ่กรอกกลิ่งไปมาขณะปากก็ฉีกกระชากเลือดเนื้อสดๆกิน แขนขาของเธอชักกระตุกเบาๆ ภาพที่สยดสยอง อยู่ในสายตาของเป่ยหู่ผู้เป็นน้องชายตลอดเวลา ม่ายยยพี่...เป่ยหู่ร้องออกมาพร้อมกับ กระโจนเข้าใส่แมลงปอยักษ์เพราะขาดสติ แลงปอตวัดหางของมันเสียบเข้าที่ชายโครงของเด็กหนุ่มอย่างแรงแล้วกระชากหางกลับคืนเลือดของเขากระฉูดออกมาทันที หางของแมลงปอตวัดกลับมาอีกครั้งหมายจะเสียบเข้ามี่หัวของเขา วืด!! ร่างของแมลงปอเลือนหายไปในมิติ ทุกอย่างตรงหน้าเด็กหนุ่มกลับมาเป็นเหมือนเดิม เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นเพียงไม่กี่อึดใจทุกอย่างก็หายไปในอากาศ มีศพพี่สาวของเขาที่นอนตายอย่าอนาถอยู่ตรงหน้า ตุบ! ร่างของเขาทรุดลงกับพื้น ผู้คนในห้างร้องเอ็ดกันให้วุ่นวาย เลือดไหลออกจากแผลของเป่ยหู่มากขึ้นเรื่อยๆ เสียงเท้า เสียงคนร้อง ดังกันให้วุ่นวายเสียงต่างๆค่อยๆเลือนหายไปจากสองหูของเขา แววตาของเขาจางลงไปพร้อมกับลมหายใจสุดท้าย สิบอึดใจต่อมา ร่างของเป่ยหู่ขยับสองสามครั้ง กึกๆกึกๆและลุกขึ้นยืนตรงแน่วราวกับเคารพธงชาติ น้ำลายสีขาวไหลย้อยออกมา หัวและใบหน้าของเขาสะบัดกึกๆกึกๆกึกๆอยู่อย่างนั้น เสียงร้องของหน่วยพยาบาลที่เข้ามาถึงที่เกิดเหตุ กำลังวิ่งตรงเข้ามาหาร่างของเขา"ตรงนี้ มีคนเจ็บ เขายังไม่ตายมาช่วยกันหน่อย" หนึ่งในนั้นร้องเรียกเพื่อนก่อนจะตรงเข้ามาเป็นคนแรก คุณๆเป็นยังไงบ้างแผลมีเลือดไหลอย่าพึ่งลุก นั่งลงก่อน ร่างของเป่ยหู่ ร้องคำรามออกมา ฮว่า!!แล้วเผ่นพรวดเข้าหาเธอสองแขนกดร่างของสาวพยาบาลลงกับพื้น ปากอ้ากว้างคำรามเหมือนกับสัตว์ร้ายน้ำลายกระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ ก่อนจะกัดฉีกร่างของเธอกินอย่างกระหาย ว้ายยม่ายย ช่วยด้วยยย เธอร้องออกมาด้วยความตกใจและหวาดกลัว เลือดเนื้อของเธอถูกฟันของเป่ยหู่กระชากฉีกขาดเลือดสดๆไหลนองลงบนพื้น เธอดิ้นไปมาอย่าน่าสังเวช เสียงร้องระงมดังขึ้นมาอีกครั้งคนตายมากมายลุกขึ้นกระโดดเข้าฉีกกระชากกัดกินคนเป็นที่เข้ามาช่วยเหลืออย่างกระหาย ผู้คนมากมายวิ่งหนีกันกระจัดกระจาย เสียงร้องขอความช่วยเหลือ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังไปทั่วห้างดังแห่งนี้ ผ่านไปราวๆครึ่งชั่วโมงเสียงเหล่านั้นก็หยุดลง รางศพเหล่านั้นเมื่อได้อาหารของมันแล้วมันก็ไม่ได้ไล่กินใครอีก ต่างขย้ำกัดกินเหยื่อของตัวเองต่อไปโดยไม่สนใจอะไร เสียงหวอรถตำรวจ ดังลั่นไปทั่วทุกท้องถนน ตรงดิ่งเข้ามาที่ห้างดังทันทีเมื่อได้รับแจงเหตุ เสียงดังสั่งการของสายผู้บังคับบัญชาดังออกมาเป็นระยะผ่านทอระโข่งกระจายเสียงขนาดเล็ก พลโล่ต้านจลาจล ตั้งโล่เป็นแนวกำแพงป้องกัน หน่วยแพทย์พยาบาลมาเพิ่มมากขึ้น กำลังทหารมากมายเข้ามาปิดล้อมพื้นที่ นักข่าวทุกสำนักเข้ามาประจำการถ่ายทอดข่าว ทุกกองกำลังปิดล้อมและปิดตายห้างดังกล่าวเอาไว้ภายในครึ่งชั่วโมง ร่างผีดิบบางตัวที่วิ่งไล่คนออกมาถูกยิงจนพรุนและล้มลงไม่กระดุกกระดิกอีก ไม่มีใครกล้าบุกเข้าไป ได้แต่รอคำลั่งจากเบื้องบนภายในห้างเมื่อ เป่ยหู่กินพยาบาลสาวคนนั้นไปแล้ว ร่างของเขาก็ยืนขึ้น ไม่ขยับเคลื่อนไหวอะไรอีก ร่างอื่นๆก็เหมือนกันยืนขึ้นแล้วนิ่งอยู่อย่างนั้น ผู้คนส่วนใหญ่วิ่งออกมาด้านนอกอย่างปลอดภัย หัวหน้าระดับสั่งการของตำรวจทหารมารวมตัวกันที่ศูนย์ควบคุมของห้างพวกเขากำลังมองดูภาพเหตุการณ์ด้านในห้างผ่านกล้องวงจรปิด เกิดอะไรขึ้น ทำไมพวกมันถึงยืนนิ่งๆไม่เคลื่อนไหว หัวหน้าคนหนึ่งพูด พวกมันหยุดกินคนแล้ว เราควรบุกเข้าไปฆ่ามันเลย หัวหน้าหน่วยทหารอีกคนแสนอ ไม่ได้ มีเสียงพูดขัดเข้ามาจากด้านหลังเป็นชายสวมชุดคลุมสีขาวเขามาจากหน่วยแพทย์ มันอาจจะเป็นโรคระบาดหรือไวรัสอะไรบางอย่าง ทางที่ดีปิดตายที่นี้เอาไว กันคนออกไปให้หมดกักผู้รอดชีวิตทุกคนเอาไว้ก่อนอย่าพึ่งวู่วามทำอะไรไป ทหารทุกคนในห้องหน้าถอดสี เมื่อได้ยินว่าอาจจะเป็นโรคระบาด คำสั่งปิดตายพื้นที่ถูกกระจายไปอย่างรวดเร็วผ่านไปสองชั่วโมงหัวของศพเป่ยหู่ก็ระเบิดขึ้น ปุ้ง! ควันฝุ่นสีเขียวกระจัดกระจายออกไปจากกะโหลกส่วนบนของเขา ใช่แล้วมันคือสมองของเขาที่กลายเป็นฝุ่นสีเขียวคล้ายกับสปอร์ของเห็ดบางชนิด ลอยกระจายออกไปตามอากาศเข้าสู่ช่องระบายขึ้นสู่ด้านบนของอาคารแล้วลอยออกไปภายนอกห้างแห่งนี้ และปลิวไปตามแรงลม ร่างอื่นๆที่ยืนนิ่งอยู่ก็ทยอยหัวระเบิดตามกันมาติดๆ ปุ้ง!ปุ้ง!ปุ้ง!ปุ้ง!ปุ้ง! ควันสีเขียวมากมายลอยไปตามอากาศ ผู้คนมากมายที่ล้อมตึกห้างดังแห่งนี้อยู่ต่างมองเห็นฝุ่นสีเขียวนี้ชัดเจ สายลมพัดผงฝุ่นเข้าใสฝูงชลที่อยู่ใกล้ๆกับตัวห้างมากที่สุด เพียงไม่ถึง 10 อึดใจ คนเหล่านั้นก็ล้มลงชักกระตุกกับพื้นกันทั่วหน้า ฝูงชลแตกกระจายวิ่งหนีแบบไม่คิดชีวิต 10 นาทีต่อมา ร่างคนที่ติดเชื้อก็ลุกขึ้นวิ่งไล่กัดกินคนเหล่านั้นที่หนีไม่ทัน เสียงยิงปืนดังสนั่นลั่นฟ้าขึ้นอีกครั้ง ผู้คนขับรถหนีเกิดอุบัติเหตุ รถชนกันมากมายคนตายเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วแต่ที่เพิ่มขึ้นเร็วกว่าคือผู้ติดเชื้อ"นายท่าน มีรายงานด่วนจากกรมตำรวจครับ" เสียงอันสั่นเทาดังออกมาจากเลขาเทศมนตรีประจำ มณฑล"รายงานมา!" เสียงแหบพร่าของชายแก่อี้ผิง ผู้ว่าการรัฐดังสวนมาทันที"สถานการณ์ที่ห้าง เกิดการระบาดของไวรัสอะไรบางอย่างครับ ตอนนี้มีผู้ติดเชื่อมากมายและกำลังเพิ่มจำนวนอย่างรวดเร็วครับ""แจ้งรหัสแดง ควบคุมพื้นที่ หนึ่งร้อยตารางกิโลเมตร ห้ามคนเข้าออกทันที ไปจัดการด่วน" อี้ผิงตะโกนสั่งการ"ไม่ทันแล้วครับท่าน ผู้คนพากันแตกตื่น หนีออกจากเมืองกันให้วุ่นวายเลยครับจะทำยังไงดีครับ""ทำตามที่สั่งก่อน ผมจะติดต่อไปยังท่านผู้นำประเทศ ให้ท่านตัดสินใจลงมาอีกครั้ง"เรื่องนี้ร้ายแรงอย่างมาก ผู้ที่สูดดมเอาควันสีเขียวเข้าไป จะตายและศพลุกขึ้นไล่กัดกินคนอีกครั้งแล้วยืนนิ่งหัวระเบิดออกกระจายเชื้อเข้าสู่อากาศอีกครั้งแบบนี้มันควบคุมไม่ได้เลย ไม่รู้จะรับมือด้วยวิธีไหน มีเพียงอย่างเดียวคือต้องหนีเท่านั้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

20.ไวรัสระบาด

นิยายแนะนำ

F-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

20.ไวรัสระบาด

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้