[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ ซ่อนไว้ไหนนะ ”

โยฮันกวาดตามองดูสิ่งของบนดาดฟ้า ก่อนจะเปลี่ยนจมูกให้สามารถดมกลิ่นได้ไกลที่สุด เมื่อเขาได้กลิ่นน้องสาวจึงเดินตามไปยังทิศตะวันตกของตึกก่อนจะพบเข้ากับกล่องไม้เก่าบนดาดฟ้าตึก หลังจากเปิดเข้าไปดูด้านในเขาก็พบโหลดองยาจำนวน 2 โหลวางเอาไว้ โยฮันจึงฉีกยิ้มด้วยความดีใจก่อนจะเปิดฝายาดองแล้วนำตะขาบและแมงป่องออกมากัดกิน เขาพอจะมีภูมิต้านทานความรู้สึกขยะแขยงจากการกินตับสด จึงไม่มีความรู้สึกคลื่นไส้อาเจียนที่ต้องกินตะขาบและแมงป่อง

หลังจากสัตว์ทั้งสองถูกกินไปครึ่งหนึ่ง โยฮันจึงนำม้วนหนังเสือขาวออกมาฉีกแล้วกินมันเข้าไป เขาไม่รู้ว่ากระเพาะจะย่อยสลายได้หรือเปล่าจึงกินเข้าไปด้วยปริมาณที่ไม่ต่างจากระดาษ A4 แผ่นหนังเสือชีตาร์ก็เช่นเดียวกัน 

สำหรับงาช้างเขาไม่รู้ว่าตัวเองจะกินได้หรือเปล่าจึงตัดสินใจลองกัดมัน ปรากฎว่าเขาสามารถเคี้ยวงาช้างได้ราวกับว่ามันเป็นขนมกรุบกรอบ เมื่อมองไปยังศีรษะกวางเขาจึงลองกัดส่วนที่เป็นเขาของมันจนหายไปข้าง จากนั้นโยฮันก็มองดูควันที่ลอยขึ้นมาทุกทิศทางหลังจากมีเสียงร้องคำรามดังของซอมบี้ที่กำลังปะทะกันส่งมาถึงจุดที่เขายืน

ในระหว่างมองดูควันไฟ เขาก็ได้ยินเสียงปืนดังมาจากทิศทางสถานีวิจัย เมื่อมองไปเขาก็พบเข้ากับซอมบี้กลุ่มใหญ่ที่เดินทางมาถึง ทว่าซอมบี้ในกลุ่มกลับมีตัวที่ทำให้เขารู้สึกสนใจ เนื่องจากว่าซอมบี้มนุษย์ตัวหนึ่งกำลังสะพายมีดใหญ่ติดกับแขนข้างขวา ส่วนอีกตัวมีกระบอกปืนที่เหมือนจะคลุมทับท้ายปืนด้วยก้อนเนื้อที่เหมือนมะเร็ง เมื่อรู้ว่าพวกมันทั้ง 2 คือระดับ 4 ที่พูดถึงโยฮันจึงภาวนาให้วินรับมือกับมันให้ได้สัก 20 นาทีแล้วเขาจะไปที่นั่น

ทันใดนั้นโยฮันก็เริ่มรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่างกาย เขาจึงล้มตัวลงไปนอนบนพื้นด้วยความทรมานที่กำลังแผ่กระจายออกไปรอบๆ หนังของเสือขาวที่กินเข้าไป เริ่มปรับสภาพให้เข้ากับร่างจนแขนซ้ายของเขามีหนังเสือขาวโผล่ออกมา หนังเสือชีตาร์ปรากฎบริเวณขาขวา 

ทันใดนั้นบริเวณศีรษะของเขาก็มีเขากวางงอกออกมา ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงของร่างที่นำพลังของสัตว์ที่กินเข้าไปออกมาปรับเปลี่ยนให้เข้ากับร่าง ปากของเขาก็เริ่มมีงาช้างแทงออกมา ซึ่งโยฮันรู้สึกตลกเนื่องจากว่าอาวุธของช้าง กลับโผล่ออกมาไม่ต่างจากนิ้วก้อย มันไม่สามารถใช้แทงสิ่งใดได้ 

ขณะที่เขากำลังตลกกับพลังของช้าง เขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างโผล่ออกมาบริเวณเหนือก้น มันคือหางของแมงป่อง นอกจากปีกที่เขาควบคุมได้ไม่ต่างจากแขน หางที่โผล่มากลับมีความรู้สึกราวกับว่ามันเป็นแขนอีกข้างของเขา

อ้าก!

เสียงร้องเล็ดลอดออกมาจากปากเล็กน้อย ก่อนที่แขนของเขาจะค่อยๆเปลี่ยนไปเป็นสีแดงอมส้มดูน่ากลัว มันมีลักษณะเป็นเหลี่ยมคล้ายกับขาตะขาบ แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจมากก็คือ เหลี่ยมที่โผล่ออกมาบริเวณหลังมือลากยาวไปจนถึงข้อศอกมีคมราวกับใบมีด

เมื่อรู้ว่าการกินสัตว์ไม่จำเป็นที่จะต้องได้รับพลังดั้งเดิมของสัตว์เสมอไปเพราะร่างกายของเขาจะนำพลังเหล่านั้นมาเปลี่ยนใหม่ให้เหมาะกับการเอาชีวิตรอด หลังจากที่พลังทั้งหมดที่กลืนกินเข้าไปเมื่อครู่ปลดปล่อยออกมาหมด โยฮันก็เริ่มกัดฟันทนความเจ็บปวดสุดท้ายเอาไว้รอคอยให้มันทุเลาลง

“ ทุกคนระวังตัวด้วย ระดับ 4 มาแล้ว! ”

วินร้องตะโกนบอกทุกคนให้เตรียมตัวรับแรงกระแทกที่กำลังเข้ามาใกล้ หลายคนที่ได้พักระหว่างที่โยฮันกวาดล้างซอมบี้เมื่อครู่มั่นใจว่าตนเองสามารถต่อสู้ได้อีกครั้ง ในจังหวะที่ทุกคนรอต่อสู้กับซอมบี้ที่ค่อยๆเดินก้าวเท้าเข้ามาอย่างเชื่องช้านี้เองนั้น ดวงตาของพวกเขาทุกคนถึงขั้นเบิกกว้าง เมื่อจู่ๆก็ได้มีวัตถุขนาดเท่านิ้วชี้พุ่งแหวกอากาศมาด้วยความเร็วพลัน ก่อนที่มันจะจมหายเข้าไปในบังเกอร์ทางฝั่งขวาของพวกเขา พริบตานั้นบังเกอร์ขนาดใหญ่ก็ระเบิดกระจายส่งร่างของคนที่หลบอยู่ด้านหลังให้พุ่งออกไปคนละทิศทาง

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้งบังเกอร์ทางฝั่งซ้ายถูกทำลายกระจัดกระจายออกไปรอบด้าน วินที่เห็นว่าซอมบี้ระดับ 4 เปิดฉากโจมตีมาก่อนจึงบอกให้ทุกคนก้มตัวหลบต่ำ การยืนนอกที่กำบังจะตกเป็นเป้านิ่งทำให้ถูกยิงได้

ในระหว่างที่ทุกคนพยายามหลบซ่อนตัวพลางชะโงกหน้าออกไปดูว่าจะปาระเบิดไปที่ไหนเพื่อซื้อเวลา ทันใดนั้นประตูและรั้วทางเข้าด้านหน้าก็ถูกตัดเกิดเป็นรอยกว้าง โดยมีซอมบี้ระดับ 4 ถือมีดเอาไว้ในแขนขวาเป็นคนลงมือ

“ ถอย ถอยก่อน! ”

วินสั่งการให้ทุกคนคลานถอยหลังด้วยความเร็วพลางโยนระเบิดใส่ร่างของซอมบี้ระดับ 4 ที่พุ่งเข้ามาฟันประตูเพื่อเปิดทาง มันที่เห็นระเบิดที่สร้างความเสียหายให้ตนเมื่อครั้งก่อนจึงกระโจนหลบไปด้านหลังแล้วมองดูพลังทำลายของระเบิดในจุดที่มันยืนเมื่อครู่  หลังจากที่เห็นว่าเปิดทางสำเร็จแล้วมันจึงยืนอยู่กับคู่ของมันที่เป็นระดับ 4 ก่อนจะอ้าปากกว้างร้องคำรามราวกับเสียงสัตว์ ซอมบี้ที่เดินทางมาด้วยกันไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือสัตว์ล้วนแล้วกรู่กันเข้าไปในสถานีผ่านประตูที่ถูกตัดทิ้งไป

เมื่อวินเห็นดังนั้นเขาจึงบอกให้ทุกคนนำปืนออกมายิงสกัด ในช่วงแรกมันสามารถฆ่าซอมบี้ได้ เขาจึงต้องใช้มันก่อนจะไม่สามารถสร้างความเสียหายได้อีก

หลังจากที่ทุกคนได้รับคำสั่งให้ยิง ปืนกลที่สะพายอยู่ด้านหลังต่างขึ้นลำกราดยิงซอมบี้จนหลายตัวตกตาย ตัวที่ยังมีชีวิตถูกยิงซ้ำๆจนกว่ามันจะเคลื่อนไหวไม่ได้ หลังจากที่ปืนกลรัวยิงออกไป ปืนลูกซองก็เริ่มยิงตาม สำหรับปืนพกไม่ได้นำออกมาใช้งานเพราะพลังในการเจาะทะลวงของมันน้อยเกินกว่าจะสร้างความเสียหายให้กับซอมบี้ระดับ 2 

ชายคนหนึ่งที่สะพายบาซูก้าเมื่อเขาพลิกตัวมองไปยังทางเข้าสถานี เขาจึงนำปืนพาดร่างก่อนจะยิงบาซูก้าถล่มซอมบี้จนหลายตัวร่างขาดกระจุยกระจาย  ท่ามกลางการกราดยิงของมนุษย์ที่กำลังโต้กลับ ซอมบี้ถือปืนที่เห็นว่ามันต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้มนุษย์ลดการโจมตีลงจึงเล็งปืนไปยังส่วนหนึ่งของตึกที่อยู่ด้านหลัง  ทันทีที่มันเป่าลมเข้าไปในปาก ท้ายกระบอกปืนของมันก็เริ่มพองโตราวกับมีถุงลมขนาดใหญ่ 

พริบตานั้นเองถุงลมที่ขยายใหญ่ก็หดตัวเล็กลงด้วยความเร็วเพื่อดันกระสุนออกไปจากตัวปืน เกิดเสียงดังลั่นราวกับมีคนลั่นไกปืนกระบอกใหญ่  ตึกที่อยู่ด้านหลังของหน่วยล่าหลังจากถูกเล็งบริเวณชั้น 4 ก็ถูกทะลวงจนแหว่งหาย ทุกคนที่ได้ยินเสียงระเบิดด้านหลังต่างหันมองไปก่อนจะพบเข้ากับรูขนาดใหญ่ราวกับมีรถจักรยานยนต์พุ่งชนตึก ถึงอย่างนั้นพวกเขากลับรีบหันหน้ามาสู้ต่อ เนื่องจากว่าชั้น 4 ไม่ได้มีมนุษย์อาศัยอยู่ที่นั่น

ปัง!

เสียงปืนดังออกมาจากด้านหลังฝูงซอมบี้อีกครั้ง ก่อนที่ชั้น 8 ของตึกจะถูกทะลวงจนแหว่งหายไป อย่างไรก็ตามภายในกลับยังไม่มีมนุษย์อาศัยอยู่ข้างใน ซอมบี้ระดับ 4 จึงบรรจุกระสุนแล้วยิงใหม่ซ้ำๆเพื่อสร้างความสับสนให้มนุษย์จนไขว้เขว

ด้วยการยิงปืนไล่ไปตามชั้นต่างๆของซอมบี้นี้เอง ในที่สุดมันก็ยิงกระสุนเข้าไปในชั้นที่พบว่ามีมนุษย์อาศัยอยู่หลายสิบคน

รอยยิ้มฉีกกว้างเผยบนใบหน้าซอมบี้มนุษย์ วินที่เห็นรอยยิ้มของมันจึงโยนระเบิดเข้าใส่ เพียงแต่ว่ามันกลับกระโจนหลบด้วยความไว ก่อนจะเหยียบอยู่บนรถคันหนึ่งที่จอดอยู่ข้างถนน เมื่อมันมองตรงไปยังตึกชั้นที่ 12 อีกครั้งหนึ่ง ปืนในมือของมันก็เล็งยิงไปตำแหน่งนั้น ขณะสูดลมเข้าไปในปอดแล้วส่งลมไปยังท้ายกระบอกปืน มันกลับพบว่ามีมนุษย์คนหนึ่งร้องตะโกนอยู่ด้านหลังของมันจนสัญชาตญาณบอกให้มันก้มตัวลงต่ำ 

พริบตานั้นกรงเล็บที่ควรจะตัดคอของมันก็พุ่งผ่านไปอย่างเร็วพลัน มันที่รู้ว่าตนเองถูกลอบสังหารจึงพยายามจะหนีออกไปจากจุดนี้ เพียงแต่ว่ามนุษย์ที่ลอบเข้ามากลับใช้มืออีกข้างกระแทกเข้าที่กลางหลังของมันโดยไม่ยอมให้ได้ตั้งตัว ส่งผลให้ร่างของมันลอยละลิ่วปลิวออกไปหลายร้อยเมตร กว่าจะฝืนลุกขึ้นมาทรงตัวได้ระยะห่างของมันและมนุษย์ที่ลอบเข้ามาสังหารก็ไกลกันถึง 130 เมตรแล้ว

ความสงสัยเผยบนใบหน้าของซอมบี้ระดับ 4 มันไม่ได้ยินเสียงอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย การจะเข้าด้านหลังของมันไม่ใช่เรื่องง่าย อีกฝ่ายกลับทำได้โดยที่มันไม่รู้สึกตัว หากสัญชาตญาณไม่บอกให้มันก้มหัวคงถูกสังหาร

หลังจากลุกขึ้นยืนขึ้นมาได้นั้นมันกลับคุกเข่าลงไปบนพื้นดินโดยที่ไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกับร่างกายจึงพยายามก้มตัวมองดูขาทั้งสองข้างว่าเป็นอะไร

ขาที่มันมองกลับปกติไม่มีสิ่งใดผิดสังเกตมันจึงมองไปยังแขนเผื่อจะมีร่องรอยความเสียหายบางอย่างจากการโจมตีเมื่อครู่  แขนของมันก็ไม่ได้รับบาดแผลใดเช่นกันมันจึงลุกขึ้นยืนอีก เพียงแต่ว่าร่างของมันกลับสั่นกระตุกจนควบคุมไม่ได้ สิ่งที่ทำได้มีเพียงนั่งนิ่งๆมองดูร่างกระตุกในท่าคุกเข่า

ซอมบี้ระดับ 4 ไม่เข้าใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้น มันไม่รู้ว่าอีกฝ่ายสร้างความเสียหายอะไรให้กับตัวของมัน 

โยฮันที่เห็นสีหน้าของซอมบี้ที่ถูกกระแทกด้วยหมัดเต็มแรงจนกระเด็นไปไกลเมื่อครู่นี้ เขาจึงกลายเป็นหนึ่งในคนที่แสดงความสงสัยออกมาเช่นเดียวกัน

พิษแมงป่อง ตะขาบ และต่อหัวเสือที่รวมเข้าด้วยกัน มันสามารถสร้างความเจ็บปวดได้มหาศาลและทำให้บริเวณที่โดนต่อยบวมเฉียบพลัน นอกจากนั้นยังทำให้กล้ามเนื้อบริเวณนั้นกระตุกจนควบคุมไม่ได้ เพียงแต่ว่าซอมบี้กลับไม่ได้ร้องครวญครางออกมาแต่อย่างใด เขาจึงคิดว่ามันอาจจะไร้ซึ่งความเจ็บปวด

ซึ่งเป็นเรื่องที่เข้าใจยากเพราะเสือระดับ 4 ที่เขาสู้ด้วย มันร้องคำรามทุกครั้งที่ถูกเขาต่อยด้วยหมัดติดเหล็กใน แม้ช่วงหลังมันจะปรับตัวให้เข้ากับความเจ็บได้จนไม่ร้องออกมาก็ตาม

ซอมบี้ระดับ 4 ที่ถูกเขาต่อยด้วยเหล็กในที่ผสมไปกับพิษมากถึง 3 มันกลับไม่ร้องและไม่แสดงสีหน้าเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย เขาจึงคิดว่าซอมบี้มนุษย์อาจจะเป็นซอมบี้พิเศษเพราะมันไร้ความเจ็บปวด ต่างจากซอมบี้สัตว์ที่จะเริ่มมีความเจ็บปวดหลังจากวิวัฒนาการ

การที่มันคุกเข่าบนพื้นทำหน้าสงสัยเกี่ยวกับร่างกายที่ขยับไม่ได้ตามใจทำให้เขายืนยันได้ว่ามันไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดบริเวณแผ่นหลังเลยสักนิด แต่ถึงอย่างนั้นพิษของเขาก็เล่นงานมันได้เช่นเดิม ด้วยจุดที่เขาชกไปเมื่อครู่คงจะมีเส้นประสาทมากมายถูกทำลายจนมันเคลื่อนไหวไม่ได้

ขณะมองดูซอมบี้ระดับ 4 ถือปืนพยายามบังคับร่างกายให้ลุกขึ้นยืน โยฮันก็ได้ยกมือข้างหนึ่งขึ้นรับการโจมตีจากมีดเล่มใหญ่ของซอมบี้ระดับ 4 อีกตัวที่พุ่งเข้ามาหา เมื่อกรงเล็บเสือของเขาปะทะเข้ากับมีดของอีกฝ่ายก็เกิดสะเก็ดไฟปะทุออกมา โยฮันถึงขั้นฉีกยิ้มกว้าง เมื่อพบว่าร่างของเขาต่างจากเมื่อวันก่อน.