ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบในนิยายยุค 70

*เนื้อหาในนิยายต่อไปนี้ เป็นเพียงส่วนหนึ่งในงานเขียน 

บุคคลและสถานที่ต่าง ๆ ไม่มีอยู่จริง ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์แต่อย่างใด 

ทั้งนี้ขอให้ผู้อ่าน อ่านด้วยความสนุก ไม่คิดมากถึงความไม่สมเหตุผลในบางกรณี

 บทที่ 7 : ลั่วซือหานป่วย 

        [โบนัสเก็บเกี่ยว ข้าวสาลีสมบูรณ์จำนวน 1 ถูกเก็บไว้ในช่องเก็บของ]

        ลั่วซือหายขยี้เพื่อความแน่ใจว่าเขามองไม่ผิด 

        โบนัสจากการเก็บเกี่ยว มันถูกนำไปเก็บไว้ที่ช่องเก็บของ? 

        ลั่วซือหานไม่ได้ตื่นเต้นที่เขาได้รับโบนัสการเก็บเกี่ยว แต่เขาตื่นเต้นที่ตัวเองมีช่องเก็บของ! 

        ระหว่างทำงาน ทุกคนกำลังก้มหน้าเกี่ยวข้าว โดยไม่ได้สนใจอย่างอื่น ลั่วซือหานได้เปิดช่องเก็บของเพื่อดู 

        “ช่องเก็บของ?” 

        จากนั้นหน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าก็ปรากฏขึ้นมา โดยมีช่องตารางที่ว่างเปล่าจำนวนมาก แต่มีอยู่ช่องหนึ่ง มันมีข้าวสาลีอยู่ในช่องนั้นและยังมีตัวเลขกำกับไว้ด้วยคือ 1 

        ด้านบนช่องเก็บของถูกเขียนไว้ว่า 1/20 ซึ่งนั้นหมายความว่าเขาสามรถเก็บของได้ยี่สิบช่อง 

        ลั่วซือหานยกยิ้มด้วยความพอใจ ดังนั้นเหมือนเขาเกี่ยวข้าวได้ ส่วนหนึ่งจะถูกนำไปเก็บไว้ในช่องเก็บของโดยอัตโนมัติ

        ดังนั้นเท่ากับว่าเขาไม่ได้ขโมยข้าว แต่ที่เขาได้มามันคือโบนัสจากสกิล 

        จากนั้นลั่วซือหานก็ลงมือเกี่ยวข้าว เพื่อให้ได้โบนัสจำนวนมาก ในอนาคตพวกเขาจะได้ไม่ต้องห่วงว่า จะไม่มีข้าวกิน 

        จนเวลาผ่านไปถึงเที่ยงวัน ลั่วตงก็ได้ตะโกนเรียกลั่วซือหาน ที่ยังคงก้มหน้าเกี่ยวข้าวไม่หยุดมือ 

        “ซือหานได้เวลาพักกินข้าวแล้ว!” 

        เสียงของลั่วตงสามารถทำให้ลั่วซือหานหยุดมือได้ ก่อนอื่นเขาพูดตอบลั่วตงไปก่อน 

        “ผมกำลังไป พ่อกลับไปก่อนเลย!” ลั่วตงได้ยินดังนั้นจึงเดินกลับบ้านไปก่อน

        ทางลั่วซือหาน เขากำลังเปิดดูหน้าจอช่องเก็บของด้วยความรู้สึกเบิกบานใจ 

        โบนัสข้าวที่เขาเก็บเกี่ยวได้มีทั้งหมดจำนวน 20 แล้ว 

        แต่เขายังไม่แน่ใจว่า จำนวน 1 หน่วย ในช่องเก็บของ ของระบบมันคือจำนวนกี่ชั่งกันแน่ 

        ลั่วซือหานคิดว่า เอาไว้กลับไปบ้านแล้วเขาค่อยตรวจสอบดูอีกที 

        ลั่วซือหานคิดว่าการเกี่ยวข้าวไม่ได้ยากอย่างที่คิด นอกจากปวดหลัง รู้สึกมึนหัวนิดหน่อย และอากาศที่ร้อนอบอ้าว ก็ไม่ได้มีอะไรยากเลย แค่ต้องอดทนนิดหน่อยเท่านั้น 

        ในช่วงที่เขาไปเป็นทหาร การฝึกยังยากลำบากกว่านี้ตั้งหลายเท่า ทำไมเรื่องแค่นี้เขาจะทำไม่ได้? 

        จนกว่าฤดูกาลเก็บเกี่ยวจะจบลง เขาจะมาเกี่ยวข้าวเก็บโบนัสทุกวัน! 

        ลั้วซือหานตั้งเป้าหมายให้กับตัวเอง จากนั้นเขาก็เดินกลับบ้านเพื่อไปกินข้าว 

        ก่อนหน้านี้ ฟู่อันฉีได้ออกไปเตรียมกับข้าวไว้รอพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว ดังนั้นเมื่อถึงเวลาพวกเขาก็สามารถกลับไปกินข้าวได้เลย 

        ระหว่างกินข้าว ด้วยความเหนื่อยล้าจากการทำงาน พวกเขาไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลย 

        หลังจากที่กินข้าวเสร็จแล้ว ลั่วซือหานก็ขอตัวกลับมาทำงานทันที

        “ผมกลับไปทำงานต่อก่อนนะ” 

        ฟู่อันฉีตกใจ ไม่คิดว่าลูกชายจะตั้งใจทำงานขนาดนี้ 

        “ลูกพักสักหน่อยเถอะ ดูสิตากแดดจนหน้าแดงไปหมดแล้ว” 

        ลั่วซือหานคิดว่าฟู่อันฉีเป็นห่วงเขามากเกินไป จึงไม่ได้คิดใส่ใจคำพูดของเธอ

        “ผมไม่เหนื่อยเลย แค่อากาศร้อนเท่านั้นเอง” 

        “ไม่ได้! ลูกต้องพักก่อน ต่อให้ไปทำงานตอนนี้คะแนนที่จะได้ก็เท่ากันนั้นแหละ หัวหน้าฟางเขาไม่เห็นหรอก!” 

        ฟู่อันฉีไม่ยอมให้ลั่วซือหานไปทำงาน

        ลั่วซือหานไม่อยากขัดฟู่อันฉีอีก จึงยอมนั่งพักอยู่ที่ลานหน้าบ้าน 

        “ถ้างั้นแม่ไปก่อนนะ” เนื่องจากเธอออกมาก่อน เธอจึงต้องกลับไปทำงานก่อนคนอื่น 

        ทางลั่วตงเองก็ตามภรรยาไปติด ๆ เขาไม่ไว้ใจให้เธอออกไปทำงานคนเดียว 

        ลั่วซือหานนั่งพักที่ลานหน้าบ้าน เวลาว่างเขาก็กดดูของในร้านค้า แต่เมื่อเห็นราคาของมัน เขาก็มีความรู้สึกว่า ตัวเองยากจนมาก 

        จนเวลาผ่านไปสักพักเขาจึงออกไปทำงาน แต่ระหว่างทาง เขารู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมายังเขาไม่เลิก

        “นั่นลั่วซือหานใช่ไหม? ฉันได้ยินว่าเขาไปทำงานแลกคะแนนด้วยล่ะ!” 

        “จริงเหรอ? ไม่ใช่ว่าร่างกายอ่อนแอหรือไง?!!” 

        “จริงสิ! ฉันเห็นเองกับตา ลั่วซือหานออกไปช่วยที่บ้านทำงาน นี่ก็ทำมาได้ครึ่งวันแล้วนะ ไม่เห็นว่าเขาจะป่วยตรงไหนเลย?” 

        “หรือว่าที่จริงแล้วเขาจะไม่ได้ป่วยตั้งแต่แรก?”

        “ใครจะไปรู้? แต่ทำไมถึงพึ่งจะมาทำงานเอาป่านนี้?” 

        “เขาพึ่งคิดได้หรืออย่างไร”

        “ฉันว่าไม่ใช่นะ” 

        “ทำไมเธอถึงคิดว่าไม่ใช่?” 

        “จะเป็นอะไรได้ พวกเธอจำข่าวลือเมื่อวานนี้ของลั่วซือหานไม่ได้เหรอ?” 

        จากนั้นพวกหล่อนก็พูดคุยกันอย่างสนุกปาก

        แต่ลั่วซือหานก็ทำงานต่อ โดยไม่รู้ตัวเลยว่า ข่าวลือของเขา เริ่มจะแปลกประหลาดมากขึ้นไปทุกที

        เมื่อตกเย็น พวกเขาต่างก็กลับบ้านด้วยสภาพที่เหนื่อยล้า 

        ร่างกายของลั่วซือหาน ไม่เคยทำงานใช้กำลังมาก่อน ดังนั้นเขาจึงรู้สึกปวดเมื่อยมากกว่าคนอื่นเป็นธรรมดา 

        นอกจากนั้นเขายังรู้สึกปวดหัวมากขึ้นกว่าเดิม หลังจากที่รู้สึกปวดมาตลอดทั้งเช้า แต่ครั้งนี้อาการปวดหัวมันเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมหลายเท่า!

        แต่เขายังคงไม่สนใจอาการป่วยของตัวเองอีกเช่นเคย

        ฟู่อันฉีเมื่อกลับถึงบ้านเธอก็เข้าครัวไปเตรียมอาหารให้ครอบครัวเหมือนอย่างเคย

        “ให้ผมช่วยนะ” ลั่วซือหานเข้ามาช่วยฟู่อันฉี 

        ฟู่อันฉีมองใบหน้าที่แดงก่ำของลูกชาย ซึ่งโดนแดดมาทั้งวันด้วยความรู้สึกปวดใจและเป็นห่วง 

        “ลูกไปพักเถอะ แม่ทำเองได้” เธอทำแบบนี้จนชินแล้ว ดังนั้นจึงไม่เป็นไรถ้าลั่วซือหานจะไม่ช่วยเธอ

        “ไม่เป็นไร ผมไม่เหนื่อยเลย” ลั่วซือหานปฏิเสธ

        เมื่อฟู่อันฉีเห็นว่าเธอไม่สามารถไล่ลูกชายออกไปได้ เธอจึงยอมให้เขาช่วย แต่ภายในใจของเธอมีความสุขมาก 

        ฟู่อันฉีรู้สึกว่า ถ้าเธอมีลูกสาวอีกสักคนคงจะดีไม่น้อยเลย 

        แต่เธอไม่สามาถมีลูกได้อีกแล้ว แม้จะน่าเสียดาย แต่เธอก็ตัดใจที่จะไม่นึกถึงมันอีก 

        ฟู่อันฉีคิกว่าตั้งแต่เมื่อวาน ลั่วซือหานดูเปลี่ยนไปมาก แต่ก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น 

        ฟู่อันฉีได้ยินข่าวลือของลูกชายเธอและซูเหม่ยหลิงแล้ว ตอนแรกเธอคิดมากจนแทบไม่มีสมาธิตอนทำงาน

        แต่เมื่อได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของลั่วซือหานในวันนี้ เธอจึงคิดว่าบางทีซูเหม่ยหลิงอาจจะเป็นตัวเลือกที่ดีของลั่วซือหานก็ได้ 

        เพราะตั้งแต่ลั่วซือหานได้เกี่ยวข้องกับเธอ ก็มีแต่สิ่งดี ๆ เกิดขึ้น! 

        ดังนั้นฟู่อันฉีจึงคิดว่า ลั่วซือหานเปลี่ยนใจไปชอบซูเหม่ยหลิงแล้ว 

        ฟู่อันฉีจำซูเหม่ยหลิงได้ ซูเหม่ยหลิงคือยุวชนที่มีการศึกษาคนหนึ่ง เธอมาจากปักกิ่ง แสดงว่าครอบครัวของเธอต้องไม่ธรรมดาแน่นอน 

        ถ้าลูกชายของเธอได้แต่งงานกับซูเหม่ยหลิง คงจะดีมาก ตอนนี้ยิ่งมีข่าวออกมาว่า มหาวิทยาลัยได้ทำการเปิดให้นักเรียนสอบเข้าอยู่ด้วย

        ยังไงซูเหม่ยหลิงก็ต้องอยากกลับบ้าน เมื่อถึงตอนนั้นลั่วซือหานที่แต่งงานกับซูเหม่ยหลิง ก็จะสามารถตามไปอยู่ด้วยกันได้!

        ลั่วซือหานไม่รู้ความคิดของฟู่อันฉี ไม่อย่างงั้นเขาคงจะรีบเอ่ยปากห้ามเธอแน่ ๆ 

        หลังทำอาหารเสร็จพวกเขาก็กินข้าวกันทันที เมื่อกินเสร็จแล้วลั่วซือหานก็ยังคงขอล้างจานแทนเหมือนเดิม 

        เมื่อล้างจานเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาจึงไปอาบน้ำ 

        หลังจากอาบน้ำเสร็จ เขาจึงได้กลับเข้าห้องนอนไป

        แม้ว่าตอนนี้จะเป็นเพียงเวลาหัวค่ำ แต่เนื่องจากในยุคที่ไม่มีอะไรให้ทำ พวกเขาจึงได้เข้านอนเร็วกว่าคนในยุคปัจจุบัน 

        ลั่วซือหานยังนอนไม่หลับ เขากำลังมองช่องเก็บของด้วยความสงสัย 

        “จำนวนข้าวที่มีคือหกสิบห้า” ลั่วซือหานพึมพำ 

        ช่องเก็บของถูกใช้ไปเพียงช่องเดียวและด้านล่างช่องมันมีจำนวนเลขคือหกสิบห้า เขาไม่รู้ว่าจำนวนตัวเลขนั้นแทนจำนวนข้าวกี่ชั่ง? 

        ดังนั้นเขาจึงได้ลองเรียกข้าวออกมาจำนวนหนึ่ง 

        ข้าวที่ปรากฏออกมามีน้ำหนักประมาณหนึ่งชั่งหรือ ครึ่งกิโลกรัม ดังนั้นจำนวนข้าวที่เขาได้รับวันนี้คือหกสิบห้าชั่ง 

        ถือว่าข้าวที่เขามีในตอนนี้มีจำนวนเยอะมาก ข้าวจำนวนนี้สามารถกินได้ไปอีกหนึ่งเดือน โดยที่ทุกมื้อจะมีข้าว

        ลั่วซือหานรู้สึกพึงพอใจกับจำนวนข้าวที่ได้รับ แม้จะเป็นข้าวเปลือกทั้งหมด แต่อย่าดูถูกมันจะดีกว่า เพราะน้อยคนมากที่จะสามารถหาข้าวมากินได้

        ในยุคนี้แค่มีแป้งกินยังถือว่าดีมากแล้ว ดังนั้นการมีข้าวกินจึงถือว่าร่ำรวยมาก แต่การที่จะให้คนอื่นรู้ว่าเขามีข้าวขาว อาจจะทำให้พวกเขาเดือดร้อนแทน

        ดังนั้นลั่วซือหานจึงยังไม่คิดที่จะนำมันออกมาในตอนนี้ อย่างน้อยก็ต้องรอให้เขาเข้าไปในอำเภอก่อน ถึงจะนำออกมาได้ 

        ในคืนนั้นลั่วซือหานหลับไปอย่างรวดเร็ว เพราะรู้สึกเมื่อยล้าจากการทำงาน 

        เมื่อตื่นมาในตอนเช้า ลั่วซือหานก็เข้าใจได้ทันทีว่า เขาดูถูกร่างกายนี้เกินไป 

        ถึงลั่วซือหานคนเก่าจะไม่ได้ร่างกายอ่อนแอแล้วก็ตาม แต่ด้วยความที่ร่างกายนี้ไม่เคยทำงานหนักมาก่อน ทำให้พอตื่นเช้าขึ้นมาอีกวัน ทำให้เขามีอาการไข้ขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเจน

        แม้ว่าส่วนหนึ่งจะมาจากการที่เขากระโดดน้ำไปช่วยซูเหม่ยหลิงก็ตาม แต่เขาไม่ได้คิดถึงตรงนั้น คิดเพียงว่าเมื่อวานเขาทำงานหนักเกินไป 

        “ซือหานตื่นได้แล้ว” ฟู่อันฉีเคาะประตูเรียกลั่วซือหาน 

        ลั่วซือหานจึงลืมตาตื่นขึ้นมา ด้วยอาการปวดหัวอย่างรุนแรง

        ดวงตาของเขาพร่ามัว อุณหภูมิของเขาเพิ่มสูงขึ้นผิดปกติ 

        ลั่วซือหานลุกขึ้นจากเตียง ด้วยความยากลำบาก แต่เขาก็ยังฝืนลุกขึ้นมาเปิดประตูจนได้

        ฟู่อันฉีมองลั่วซือหานที่เปิดประตูออกมาด้วยความตกใจ เธอรู้ได้ทันทีว่าลูกชายของเธอไม่สบาย

        “ซือหานลูกไม่สบายใช่ไหม?” ฟู่อันฉีถามด้วยความตกใจ เพราะใบหน้าของลั่วซือหานแดงมาก 

        เธอยกมือจับหัวของลั่วซือหาน เพื่อวัดอุณหภูมิร่างกายของเขา

        “ตัวร้อนมาก! รีบกลับไปนอนเร็ว! แม่จะไปต้มโจ๊กผักให้”

        ฟู่อันฉีรีบดันให้ลั่วซือหานกลับไปนอนพักผ่อน โดยที่เขาไม่มีแรงพอที่จะต่อต้าน 

        ลั่วซือหานไม่คิดว่าแค่เขาทำงานเหนื่อยวันเดียว จะทำให้ไข้ขึ้นได้ ทั้งที่วันก่อนเขากระโดน้ำไปช่วยคนยังไม่เห็นจะเป็นไรเลยสักนิด 

        ในความเป็นจริง ลั่วซือหานเริ่มมีอาการป่วยตั้งแต่เมื่อวานแล้วเพียงแต่เขาไม่รู้ตัวเท่านั้นเอง