“ข้าต้องขอบใจเ้ามากนะลี่มี่ หากมิได้เ้าเอ่ยเตือนในวันนั้น ข้าคงต้องตายเป็ผีเฝ้าป่าไปเสียแล้ว” กวนอู๋ท่งเอ่ยขอบใจลี่มี่ยาวเหยียด ด้วยเพราะเมื่อวานที่อู๋ท่งขึ้นเขาไปเก็บเผือกมัน มีงูพิษตัวใหญ่เท่าแขน พุ่งเข้ามากัดน่องของเขา ดีที่เขาพันผ้าไว้ที่น่องตามที่ลี่มี่บอก จึงช่วยให้รอดพ้นมาได้
“ขอบใจเ้ามาก นี่เป็ของฝากจากครอบครัวข้า เ้ารับไว้เถิด” ท่านลุงกวนผู้ใหญ่บ้าน ยกตะกร้าที่เต็มไปด้วยเนื้อหมู เนื้อไก่ กุ้ง และปลามาวางตรงหน้าสามยายหลาน
“หากข้าช่วยได้ ข้าก็ยินดี แต่ข้ามิรับของหรอกเ้าค่ะ”
“รับไว้เถิดมี่เอ๋อร์ พวกข้าเต็มใจยิ่งนัก หากเ้ามิรับไว้ข้าคงรู้สึกติดค้างในใจไปชั่วชีวิต” ท่านป้ากวนเอ่ยเสริมพลางหยิบขนมที่นางทำเองมายื่นให้ลี่ิ เด็กชายเหลือบมองไปทางท่านยายและพี่สาวราวกับ้าขออนุญาต เมื่อเห็นว่าทั้งสองมิได้เอ่ยห้าม จึงส่งมือเล็กๆ ไปถือขนมไว้
“ขอบพระคุณขอยับ”
“เช่นนั้น ข้าก็ขอรับไว้ ขอบพระคุณเ้าค่ะ” อยู่พูดคุยกันได้ไม่นาน ครอบครัวผู้ใหญ่บ้านก็ขอตัวกลับเรือนไป จึงเหลือเพียงสามคนยายหลานที่นั่งอยู่ที่เดิม
“ยสดียิ่ง อื้มมม” ลี่ินำขนมเข้าปากคำแล้วคำเล่า ั้แ่ย้ายมาอยู่ที่เรือนสกุลเหมา เด็กน้อยก็ทานอาหารได้มากขึ้น ทั้งยังหิวบ่อย จนบัดนี้ร่างผอมบางเริ่มดูมีน้ำมีนวลขึ้น แก้มขาวกลมโตขึ้นมาก จนผู้เป็พี่สาวอดไม่ได้ที่จะกดจุมพิตลงไปบนแก้มเนียนทั้งสอง
“อย่ากินให้มากนักเล่า ประเดี๋ยวจะมิหิวข้าว” เหมาไป่เอ่ยเตือนเด็กชายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ขอยับ หากพี่มี่เอ๋อร์ช่วยคนได้มากคงจะดี น้องจะได้กินขนมอีก คิกๆ” คำพูดเรื่อยเปื่อยของเด็กชายทำให้หญิงชราและเด็กสาวหันมองหน้ากัน โดยมิได้นัดหมาย
“นั่นสิเ้าคะ หากว่าข้ารู้นิมิตกาลข้างหน้าเช่นนี้ ก็สามารถนำไปช่วยคนได้ ไม่แน่ว่าเราอาจจะได้เงินจากพวกเขาด้วยนะเ้าคะ” ลี่มี่ยกยิ้มขึ้นเต็มใบหน้า เหมาไป่เมื่อลองคิดตามสิ่งที่หลานว่าก็พยักหน้าเห็นด้วย หากว่าลี่มี่สามารถช่วยเหลือผู้คนได้ เช่นเดียวกับที่ช่วยกวนอู๋ท่งคงจะดีไม่น้อย แต่เมื่อนึกถึงเื่เงินทอง หญิงชรากลับต้องนิ่งคิดชั่วขณะ
“แล้วคนอื่น เขาจะมิกล่าวว่าเราหลอกลวงชาวบ้านหรือ”
“หากเราช่วยพวกเขาได้ ก็มิถือเป็เื่หลอกลวงนะเ้าคะ อย่างพี่อู๋ท่ง หากว่าเขามิได้ทำตามที่ข้าบอก ไม่แน่ว่าอาจจะถูกพิษงู จนถึงแก่ชีวิตได้ ใช้เงินเพียงเล็กน้อยแลกกับชีวิตก็ถือว่าคุ้มค่านะเ้าคะ” ลี่มี่คิดตามหลักเหตุและผล ความสามารถที่นางมีบัดนี้ สามารถนำไปช่วยเหลือผู้คนได้ แต่ทว่าจะให้นางทำโดยมิหวังผลตอบแทน แล้วนางกับครอบครัวจะกินอยู่กันอย่างไร ในเมื่อนางใช้ความสามารถแลกกับเงินทอง เช่นนี้จะว่านางหลอกลวงมิได้
“ก็จริงดังที่เ้าว่า แต่เื่ภาพนิมิตที่เ้าเห็น ยังไม่แน่ชัดว่าจะทำอย่างไรให้รับรู้ได้ เื่นี้เราคงต้องดูกันไปเรื่อยๆ ก่อน”
“เ้าค่ะ แต่ที่แน่ชัดคือ การไปที่สระมรกตแห่งนั้น ทำให้ข้าเห็นภาพนิมิตในกาลข้างหน้าได้ ข้าคิดว่าจะต้องเป็เพราะดอกบัวและสระมรกตนั้นเป็แน่”
“อืม ยายเองก็คิดเช่นนั้น”
“น้องเองก็คิดเช่นนั้นขอยับ”
“ฮ่าๆ รู้เื่กับเขาด้วยหรือ หืม หืม” ลี่มี่มันเขี้ยวน้องชายจนต้องลงโทษ โดยการแย่งกัดขนมในมือน้องชายกิน เรือนสกุลเหมาจึงเริ่มเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะครึกครื้น
“ระวังตัวด้วยนะมี่เอ๋อร์ ดูแลน้องให้ดีเล่า”
“เ้าค่ะท่านยาย” วันนี้ลี่มี่ตั้งใจจะไปซื้ออาภรณ์มาใส่ใน่ฤดูหนาว ทั้งยังจะออกไปทดลองว่าต้องทำอย่างไรจึงจะเห็นภาพนิมิต หากว่านางจะทำเป็อาชีพ อย่างไรก็ต้องรู้ให้ได้ว่าเงื่อนไขที่จะทำให้เกิดภาพนิมิตนั้นมีอันใดบ้าง
“ไม่ว่าจะเป็สิ่งใดที่ทำให้ข้ามีนิมิต ขอช่วยให้ข้ารับรู้ทีเถิดว่าทำอย่างไรจึงจะเห็นภาพนิมิตเ่าั้” ลี่มี่หลับตาตั้งจิตภาวนาอยู่หน้าเรือน สองมือประสานกันไว้กลางอก จิตใจตั้งมั่นจนน้องชายที่มองอยู่ถึงกลับต้องรีบทำตาม หากมีผู้ใดมาพบเห็นภาพของสองพี่น้องยืนภาวนาอยู่หน้าเรือนจะต้องกลั้นขำมิได้เป็แน่
“ไปกันเถิดอาิ วันนี้พี่จะพาเ้าไปซื้อถังหูลู่ดีหรือไม่”
“ดีขอยับ น้องขอสามไม้” ลี่มี่มองน้องชายด้วยสายตาขบขัน มือบางจับจูงมือน้องชาย แต่ทันใดนั้น…
เฮือก!
“พี่มี่เอ๋อร์”
“คิๆ พี่เห็นเ้าทำถังหูลู่ตกพื้น ฮ่าๆ”
“ห๊า!!! น้อง น้องจะถือดีๆ ถือแน่นๆ ขอยับ ไม่ตกแน่นอน”
ท่าทางระมัดระวังของน้องชายทำให้ลี่มี่หัวเราะออกมาเสียงดัง มือเล็กกำก้านไม้ถังหูลู่แน่น สองขาค่อยๆ ก้าวเดิน เพราะกลัวว่าขนมของตนเองจะตก แต่เหมือน์กลั่นแกล้ง เพราะยังไม่ทันที่สองพี่น้องจะได้เดินออกห่างร้านถังหูลู่ กลับมีเด็กชายร่างสมส่วนวัยประมาณ 5 หนาว วิ่งมาชนลี่ิจนถังหูลู่ที่อยู่ในมือน้อยตกเกลื่อนเต็มพื้น
ลี่ิมองไปที่ถังหูลู่บนพื้นดินอย่างเศร้าสร้อย ั์ตาสั่นระริก น้ำสีใสเริ่มไหลมาคลอที่หน่วยตา มิเพียงเท่านั้นปากแดงยังเริ่มเบะคว่ำอย่างน่าสงสาร
“เดินไม่ดูทาง ชนข้าแล้วเห็นหรือไม่” เด็กชายร่างสมส่วนเอ่ยขึ้นราวกับว่าเป็ลี่ิที่กระทำผิด
“เ้าเด็กน้อยผู้นี้! เป็เ้าที่มาชนน้องชายข้าจนขนมของเขาตก ยังมิเอ่ยปากขออภัยอีก” ลี่มี่เอ่ยตักเตือนเด็กชายตรงหน้า ดูจากเสื้อผ้าการแต่งกายแล้ว คงจะเป็คุณชายตระกูลใหญ่ มิแปลกที่จะหยิ่งผยองเช่นนี้
“นี่เ้า! มิรู้หรือว่าข้าเป็ผู้ใด” เด็กชายยกมือขึ้นเท้าสะเอวด้วยสีหน้ามิพอใจ
“มิรู้ แล้วก็มิอยากรู้ด้วย” ลี่มี่เองก็มิคิดจะยอมยกมือเท้าสะเอว เลียนแบบเด็กตรงหน้า
“ข้าจะบอกทหารมาลากเ้าออกจากตลาด คอยดู”
“ฮ่าๆ เ้าเป็เ้าเมืองหรือไร”
“ก็ข้า-”
“ฮึก ฮื่อ ฮื่อ” เสียงสะอึกสะอื้นเบาๆ ของลี่ิ ทำให้เด็กชายตรงหน้าชะงักไปชั่วครู่ สีหน้าประดักประเดิดของคุณชายน้อยตรงหน้าทำให้ลี่มี่ขำออกมาเบาๆ
คงจะรู้สึกผิดอยู่สินะ เอาเลยอาิร้องต่อไปอย่าพึ่งหยุด
“งะ เงียบนะ”
“ฮื่อ ฮื่อ ฮื่อออออ” นอกจะไม่เงียบแล้ว ลี่ิยังร้องไห้เสียงดังกว่าเดิม
“เงียบเสีย ข้าจะซื้อให้ใหม่”
“ฮื่อ~”
“ขะ ข้าซื้อให้ใหม่สี่ไม้…”
“ฮึก”
“ห้าไม้เลยก็ได้ ห้าไม้!”
“จริงหยือ” ลี่ิปาดน้ำตา เมื่อได้ยินว่าจะได้ถังหูลู่อันใหม่ถึงห้าไม้ ตากลมมองไปยังคนใจดีที่จะซื้อถังหูลู่ให้อย่างคาดหวัง
เมื่อเห็นว่าเด็กแก้มอ้วนตรงหน้า หยุดร้องไห้แล้ว คุณชายน้อยจึงเดินไปซื้อถังหูลู่มาห้าไม้ตามที่ได้สัญญาเอาไว้
“เอานี่”
“ขอบพระคุณขอยับ คุณชาย…”
“โจวหวังเยี่ยน นามข้า” ยังไม่ทันที่ลี่มี่และลี่ิจะเอ่ยสิ่งใดต่อ โจวหวังเยี่ยนที่เห็นว่าพี่เลี้ยงของตนกำลังวิ่งตรงมาทางนี้ ก็รีบวิ่งหนีไปทันที
“คุณชายเ้าคะ คุณชาย! รอบ่าวด้วยเ้าค่ะ” ลี่มี่เห็นหญิงสาวที่ดูเหมือนจะเป็บ่าวรับใช้วิ่งตามคุณชายน้อยไปก็ส่ายหัวไปมา
“เห้อ ผู้มีเงินทองเขาเป็เช่นนี้กันหรอกหรือ ไปกันเถิดอาิ” ลี่มี่พาน้องชายเข้าร้านขายอาภรณ์ แต่ด้วยนางมิได้มีเงินทองมากนัก จึงเลือกเสื้อผ้าที่คุณภาพต่ำและเป็แบบสำเร็จรูป สำหรับใส่ใน่ฤดูหนาวคนละหนึ่งชุด หมดเงินไปถึงหนึ่งตำลึงเงิน แต่จะมิซื้อก็มิได้ เพราะอาภรณ์ของพวกเขาชำรุดมากแล้ว ทั้งยังมิอุ่นพอจะใส่ในฤดูหนาว ทำให้บัดนี้ลี่มี่เหลือเงินเพียงสี่ตำลึงเงินกับอีกสองร้อยอีแปะ
“นี่เงินเ้าคะ” ลี่มี่ยื่นเงินให้หญิงวัยกลางคนเ้าของร้าน แต่จังหวะที่มือของลี่มี่ัักับฝ่ามือของหญิงคนนั้น ภาพต่างๆ ก็หลั่งไหลเข้ามาหัวอย่างรวดเร็ว
เฮือก!
“เอ่อ…ท่านระมัดระวังการขึ้นลงบันไดไว้เสียหน่อยนะเ้าคะ บันไดที่บ้านท่านดูเหมือนว่าจะมีขั้นที่มันผุอยู่” เอ่ยเพียงเท่านั้นลี่มี่ก็พาน้องชายออกจากร้านทันที
เด็กสาวเดินไปคุ้นคิดไป เมื่อครู่นางเห็นภาพนิมิต ยามที่ััมือของแม่ค้าร้านขายอาภรณ์
หรือว่านิมิตนี้จะเกิดจากการััที่มือ
คราแรกที่นางเห็นภาพนิมิตของอาิก็เป็ตอนที่นางก้มลงจุมพิตมือน้อยของน้องชาย ของท่านยายก็เช่นกัน เกิดขึ้นตอนที่นางกุมมือท่านยาย แต่ของพี่อู๋ท่งเล่า ตอนนั้นท่านพี่อู๋ท่งเพียงช่วยพยุงนางเท่านั้น มิได้ััมือกันสักนิด
จริงสิ! หรือว่าจะเป็เพราะการััร่างกาย
![[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683779740_40115367.webp)
60K
