****
หลังจากที่กลุ่มของคิมยูจินเดินทางเข้าสู่เส้นทางที่นำไปสู่หอคัมภีร์แห่งา การเดินทางของพวกเขาเริ่มเป็ไปอย่างราบรื่นมากขึ้น แต่สำหรับยูจิน ทุกย่างก้าวที่เขาเดินไปกลับเต็มไปด้วยความคิดและคำถามเกี่ยวกับพลังปราณัในตัวเขา
ระหว่างการเดินทาง ยูจินได้มีโอกาสฝึกฝนปราณของตนเองมากขึ้น แต่ละวันที่ผ่านไป เขารู้สึกได้ว่าพลังของเขาเติบโตขึ้นอย่างช้าๆ แม้จะอยู่ในระดับต่ำสุดของการบำเพ็ญ แต่พลังปราณัที่อยู่ในตัวเขานั้นแตกต่างจากผู้คนทั่วไป
ยูจินรู้สึกได้ว่าพลังปราณในตัวเขานั้นมีความหนาแน่นและมืดมนกว่าพลังของชาวบ้านทั่วไป มันเป็พลังที่สามารถะเิออกมาได้อย่างรุนแรงและทำลายล้างศัตรูในพริบตา เมื่อเปรียบเทียบกับชาวบ้านที่มีกำลังภายในเพียงเล็กน้อย พลังของยูจินนั้นเหมือนกับเปลวเพลิงที่ลุกโชน แม้จะยังไม่สามารถควบคุมได้เต็มที่ แต่เมื่อมันะเิออกมา มันสามารถสร้างความเสียหายได้อย่างมหาศาล
อย่างไรก็ตาม เมื่อเปรียบเทียบกับอาจารย์หลี่ ยูจินยังคงรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอมาก พลังปราณของอาจารย์หลี่เต็มไปด้วยความเสถียรและสงบนิ่ง มันเป็พลังที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างยาวนาน และสามารถควบคุมได้อย่างสมบูรณ์แบบ ในขณะที่ยูจินยังคงต้องเรียนรู้การควบคุมปราณของตน อาจารย์หลี่สามารถใช้พลังของเขาได้อย่างแม่นยำและทรงพลังทุกครั้งที่ปลดปล่อยมันออกมา
ในขณะที่ยูจินสามารถะเิพลังปราณัออกมาได้ในสถานการณ์คับขัน มันก็ทำให้เขาต้องเสียพลังไปเป็จำนวนมาก และบางครั้งก็ยากที่จะควบคุมพลังนั้นได้อย่างที่้า ซึ่งแตกต่างจากอาจารย์หลี่ที่สามารถใช้พลังของตนอย่างมีประสิทธิภาพโดยไม่เสียพลังงานมากเกินไป
ในตอนเย็นของวันนั้น หลังจากที่พวกเขาหยุดพักที่ลานกว้างบนูเา ยูจินจึงตัดสินใจฝึกฝนพลังปราณของเขาอีกครั้ง เขานั่งลงในท่าฝึกปราณ ปล่อยให้พลังในตัวไหลเวียนอย่างอิสระ พยายามที่จะควบคุมมันให้มากที่สุด
ยูจินปิดตาและสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปราณัในตัวเขาเริ่มเคลื่อนไหว มันเริ่มแผ่ขยายไปทั่วร่างกาย พลังที่ไหลเวียนอยู่นั้นเหมือนกับัที่กำลังพ่นไฟในท้องฟ้ามืด มันรุนแรงและรวดเร็ว ทำให้ยูจินรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย
ขณะที่ยูจินกำลังมุ่งมั่นในการควบคุมพลังปราณ อาจารย์หลี่ก็มองดูอยู่จากที่ห่างๆ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคิด “พลังปราณของเขาแข็งแกร่งมาก” อาจารย์หลี่คิดในใจ “แต่มันยังขาดการควบคุม และเต็มไปด้วยความมืดมิดที่ยังไม่ชัดเจน ข้าต้องหาวิธีช่วยเขาในการค้นหาความจริงเกี่ยวกับพลังนี้”
หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ยูจินลืมตาขึ้น เขารู้สึกได้ว่าพลังในตัวเริ่มเสถียรขึ้น แม้จะยังไม่สามารถควบคุมได้เต็มที่ แต่ก็สามารถใช้มันได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น เขาหันไปมองอาจารย์หลี่ที่ยังคงยืนอยู่ใกล้ๆ
“อาจารย์ ข้ารู้สึกได้ว่าพลังปราณในตัวข้าเริ่มเสถียรมากขึ้น” ยูจินกล่าว “แต่ข้าก็ยังคงรู้สึกถึงความมืดมิดที่แฝงอยู่ในพลังนี้ ข้าไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร”
อาจารย์หลี่พยักหน้า “พลังปราณของเ้ามีความพิเศษและแตกต่างจากผู้คนทั่วไป พลังนี้มีทั้งข้อดีและข้อเสีย ข้าคิดว่ามันเป็สิ่งที่เ้าต้องค้นหาด้วยตัวเอง ยูจิน การฝึกฝนไม่ใช่แค่การเพิ่มพลัง แต่ยังเป็การค้นหาความจริงเกี่ยวกับตัวเราเอง”
ยูจินนิ่งฟังและพยักหน้า “ข้าเข้าใจ ข้าจะพยายามฝึกฝนและค้นหาความจริงเกี่ยวกับพลังนี้ต่อไป ข้าจะไม่ปล่อยให้มันกลืนกินข้า”
ในคืนนั้น ยูจินนอนลงพร้อมกับความคิดที่เต็มไปด้วยความตั้งใจ เขารู้ว่าการเดินทางยังคงยาวไกลและเต็มไปด้วยอันตราย แต่เขาก็มั่นใจว่าตนเองจะสามารถควบคุมพลังปราณัในตัวได้ และใช้มันเพื่อค้นหาคำตอบเกี่ยวกับตัวเอง
เช้าวันถัดมา กลุ่มของยูจินและอาจารย์หลี่ก็ออกเดินทางต่อ พวกเขามุ่งหน้าไปยังหอคัมภีร์แห่งา ที่ซึ่งคำตอบของคำถามทั้งหมดอาจจะรอคอยอยู่ที่นั่น
****
160
