[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

“สรุปแล้วทุกคนเร่งรีบกันทั้งหมดเลยสินะ”

แอนเดอร์สันฉีกยิ้มกว้าง หลังจากได้ข่าวว่าพี่ 4 และพี่ 5 เดินทางกลับออกไปจากค่ายเพื่อก้าวข้ามขีดจำกัดมุ่งหน้าเข้าสู่เส้นทางนักเวทย์ที่มีระดับสูงกว่า 900 ปี หากเป็นแบบนี้จะมีเพียงแค่เขาที่ไม่มีความก้าวหน้าใดๆเลย

ทว่าแอนเดอร์สันกลับฉีกยิ้มกว้าง การที่พี่ชายทั้ง 4 ของเขาพยายามแข็งแกร่งขึ้นนั้น ส่งผลให้เขาถูกมองว่าด้อยค่าไม่สมควรจะให้เหลียวมอง  หากเป็นพี่ 10 ที่เคยหาเรื่องเขามาตลอด คงจะวกกลับมาจัดการแอนเดอร์สันแน่นอน แต่ตอนนี้พี่ 1 พี่ 3 พี่ 4 และพี่ 5 กลับมีความคิดที่ต่างกันออกไป พวกเขาไม่คิดสนใจแอนเดอร์สันเลย ด้วยความความสามารถที่ถูกทุกคนทิ้งห่าง พี่ของเขาแต่ละคนจึงให้ความสำคัญแอนเดอร์สันน้อยมาก คงเป็นเพราะว่าถ้าหากจัดการกับแอนเดอร์สัน พวกเขาคนใดคนหนึ่งอาจจะถูกเล่นงานจากพี่น้องเช่นกัน จึงปล่อยแอนเดอร์สันให้มีโอกาสเดินเล่นในค่ายต่อไป

“หวังว่าโชคจะเข้าข้างฉันนะ”

แอนเดอร์สันเก็บหนังสือที่อ่านมาตลอด 4 วัน ได้เวลาแล้วที่เขาจะต้องเดินทางไปสอบให้ผ่านหลักสูตรแรกแล้วเข้าหลักสูตรที่ 2 แม้เขาจะมีเวทย์ห้องสมุดโซโลม่อนสามารถเก็บเนื้อหาของหนังสือเอาไว้ แต่เขาจำเป็นต้องทำความเข้าใจเช่นเดิมเพื่อให้สามารถใช้สิ่งที่บันทึกเอาไว้ในหัวได้

“สวัสดีครับ ผมมาของสอบจบหลักสูตรแรกของการเป็นหัวหน้า”

แอนเดอร์สันพูดด้วยรอยยิ้มมองไปยังทหารหญิงคนเดิมที่กำลังนั่งเช็คอุปกรณ์

“สอบจบ แน่ใจใช่ไหมน้องชาย ถ้าพลาดต้องรออีก 1 ปีเลยนะ”

“ครับ ผมแน่ใจแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นตามฉันมา”

แอนเดอร์สันตามทหารหญิงไปเรื่อยๆกระทั่งมาถึงห้องแห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยสีขาวและแสงสว่าง ทันทีที่เขาเห็นคอมพิวเตอร์ตัวหนึ่งโผล่มากลางห้องเพื่อให้เขาใช้มันทดสอบนั้น แอนเดอร์สันจึงได้เดินไปหยุดด้านหน้าคอมพิวเตอร์ตามคำแนะนำในทันที

“ที่นี่เต็มไปด้วยกล้อง หากพบการทุจริตเพียงแค่ 1 ครั้งคุณจะถูกตัดสิทธิในการสอบทันทีและจะต้องเข้าสู่ศาลทหารเพื่อพิจารณาคดีเข้าใจใช่ไหมคะ”

“ครับ”

“ถ้าอย่างนั้นเชิญทำการสอบได้ค่ะ มีเวลา 3 ชั่วโมง สิ่งที่คุณต้องทำคือตอบคำถามทั้งหมดที่โผล่ออกมา หากว่าจำนวนคำถามที่ปรากฎคุณไม่สามารถตอบได้จำนวน 3 ข้อจากทั้งหมด 100 ข้อถือว่าคุณสอบตกค่ะ”

“สมมุตินะครับ หากว่า 3 ข้อแรกผมตอบผิดเลยจะเกิดอะไรขึ้น”

“การสอบจะยกเลิกในทันทีและคุณต้องรออีก 1 ปีเพื่อทำการสอบ ฉันแนะนำให้คุณถอนตัวนะคะถ้าไม่มั่นใจว่าจะทำถูกทั้ง 100 ข้อ”

“ครับ ผมมั่นใจแล้วเริ่มเลย”

ทหารหญิงเดินจากไปทันใดนั้นแอนเดอร์สันก็มองเห็นโจทย์ปรากฎบนหน้าจอพร้อมเวลานับถอยหลัง เขาจึงรู้ได้ในทันทีเลยว่าโจทย์ทุกข้อถูกจำกัดเวลาเอาไว้ ภายใน 3 ชั่วโมงเขาจะต้องทำข้อสอบให้ได้จำนวน 100 ข้อด้วยกันและมันต้องถูกทั้งหมด

การทดสอบที่จัดขึ้น แอนเดอร์สันรู้จุดประสงค์ของผู้ที่ออกกฎแบบนี้ คงเป็นเพราะว่าผู้ที่จะกลายเป็นหัวหน้าจำเป็นต้องมีความสามารถ มีความรู้และมีการตัดสินใจที่รวดเร็ว หากว่าเขาคิดช้า ตัดสินใจช้าและตัดสินใจผิด สิ่งที่เกิดขึ้นจะไม่ใช่แค่ความล้มเหลวของการสั่งการ มันรวมไปถึงการฆ่าทหารที่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาการของตนด้วย

ติ๊ด!

เสียงตรวจคำตอบดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า แอนเดอร์สันมองเห็นโจทย์เขาก็ได้ใช้หนังสือโซโลม่อนเปิดควบคู่ไปด้วยกันเพื่อดูว่าสิ่งที่เขาเลือกถูกต้องหรือไม่ ภายใต้เวลาที่ค่อยๆล่วงเลยผ่านไป ทหารหญิงทำเพียงมองจ้องแอนเดอร์สันที่กำลังตอบคำถามกระทั่งโจทย์ทั้งหมดถูกตอบในระยะเวลา 1 ชั่วโมงครึ่งเท่านั้น ถึงแม้ว่าโจทย์แต่ละข้อจะมีการตั้งเวลาถอยหลังเพื่อบีบบังคับให้ตัดสินใจทำ แต่ถ้าหากผู้สอบรู้คำตอบสามารถตอบได้เร็วก่อนที่เวลาจะหมดลง คำถามข้อต่อไปจะโผล่มาในทันที

“ยินดีด้วยค่ะ คุณผ่านการสอบครั้งแรกไปได้ มาเข้าสู่การสอบครั้งที่สองกันเถอะค่ะ”

แอนเดอร์สันพยักหน้า การสอบที่เกิดขึ้นนอกจากจะต้องใช้ความรู้ที่แม่นยำแล้ว ยังต้องใช้ความอดทนอีกด้วย การที่ต้องทำข้อสอบอีก 100 ข้อทั้งที่ทำข้อสอบชุดแรกเสร็จลงไปเป็นเพราะต้องการให้ผู้เข้าสอบได้เจอกับสถานการณ์ที่สมองเหนื่อยล้าแต่ต้องตอบคำถามให้ถูก

ติ๊ด!

เสียงตรวจคำตอบดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่ากระทั่งผ่านไป 1 ชั่วโมงครึ่งแอนเดอร์สันก็สอบครั้งที่สองจบลงโดยที่เขาไม่ได้ตอบคำถามผิดเลยสักข้อเดียว

“ยินดีด้วยค่ะ พรุ่งนี้จะเป็นการสอบหลักสูตรที่ 2 หวังว่าจะเตรียมตัวให้พร้อมกับการเผชิญหน้ากับผู้ที่เป็นหัวหน้าหน่วยนะคะ”

“ขอบคุณครับ”

แอนเดอร์สันเดินทางกลับไปยังห้องพักของตนเองเพื่อรอให้ถึงพรุ่งนี้ ระหว่างรอเขาก็ได้ยินการสนทนาที่น่าสนใจที่เกิดขึ้นในหน่วยเอทวันและหน่วยเอทธรี ที่ดูแลโดยพี่ 1 และพี่ 3

โดยเนื้อหาที่กำลังถูกเล่าปากต่อปากจากทหาร ทำให้เขารู้ว่าตอนนี้คนของพี่ 1 และพี่ 3 มีจำนวนมากกว่าเดิมขึ้นไปอีก นอกจากจะเลือกเหล่าคนที่แข็งแกร่งเข้าไปในหน่วยได้แล้ว หน่วยทั้ง 2 ยังสามารถเข้าใจเวทย์เกทได้ทั้งหมด ซึ่งพรุ่งนี้จะเป็นวันที่หน่วยเอทวันได้เข้าไปสำรวจในเกทตามด้วยหน่วยเอทธรีของพี่ 3 ด้วยการที่ทั้งสองหน่วยได้เข้าไปในเกทก่อนนั้น แม้มันจะดูเสี่ยงไปบ้าง แอนเดอร์สันกลับคิดว่ามันคุ้มค่า เนื่องจากสามารถวางแผนทิ้งบางอย่างเอาไว้ฆ่าหน่วยที่จะตามเข้าไปได้  

—------------------

“ไหน ฉันขอดูใบหน้าของคนที่ท้าทายฉันหน่อย”

แอนเดอร์สันเดินทางมายังห้องสอบ  ปรากฎว่าวันนี้ห้องเปลี่ยนไปเพราะมีหน้าจอขนาดใหญ่ 2 จอหันหลังชนกัน ระหว่างที่เขากำลังสนใจหน้าจอนี้เองนั้นผู้ที่เป็นหัวหน้าหน่วยเอทไนน์ก็ได้พูดด้วยความเบื่อหน่าย เนื่องจากเขากำลังทำความเข้าใจเวทย์เกทกลับถูกเรียกให้มาประลองกับผู้ที่ต้องการชิงตำแหน่งหัวหน้า

“ไอ้หนู แกนี่เอง ฉันคิดเอาไว้แล้วว่าสักวันจะต้องเจอแก แต่ไม่นึกว่าแกจะช้าแบบนี้ พี่ของแกไปถึงไหนกันแล้ว”

“ฮ่าๆๆ ผมเป็นคนคิดช้าน่ะครับ”

“ช่างเถอะ เรามาเริ่มกันดีกว่า ฉันจำเป็นต้องไปไปศึกษาเวทย์เกทอีกเหลือเวลาน้อยแล้วถ้าฉันยังทำความเข้าใจไม่ได้คงโดนเด้งไปที่อื่นแน่”

แอนเดอร์สันเข้าใจความวิตกของอีกฝ่าย อย่างไรก็ตามเขากลับไม่ได้สนใจเลยสักนิด สิ่งที่เขาสนใจมีเพียงแค่วิธีคิดที่จะทำให้ตัวเองปลอดภัยจากแผนการของพี่ชายทั้ง 4 ซึ่งเขาไม่รู้เลยว่าใครทำอะไรไปแล้วบ้าง ภายใต้ข่าวที่ปล่อยออกมาเป็นช่วงๆเพื่อให้รู้การเคลื่อนไหวของพี่ชายแต่ละคน แอนเดอร์สันคิดว่ามันคงจะเป็นแผนของพี่เขาที่ต้องการปล่อยข่าวเช่นเดียวกัน

“โปรดเงียบเพื่อฟังคำอธิบาย การสอบครั้งนี้มีกฎอยู่หนึ่งอย่างนั่นก็คือเอาชนะอีกฝ่ายให้ได้ด้วยความรู้ที่มีมา ทุกคนจะได้รับกองทัพที่มีจำนวนเท่ากันและมีทรัพยากรเท่านั้น หน้าที่ของพวกคุณคือออกคำสั่งเพื่อนำกองทัพเหล่านี้บุกโจมตีอีกฝ่าย ใครก็ตามที่ฆ่ากองทัพของอีกฝ่ายได้หมดจะเป็นฝ่ายชนะ โดยการแข่งจะจัดขึ้นทั้งหมด 5 ครั้งด้วยกัน ใครชนะก่อน 3 ครั้งจะเป็นผู้ชนะ”

“ครับ!”

“เริ่มเลยฉันพร้อมแล้ว”

ทหารหญิงให้สัญญาณทั้งสองก่อนที่เธอจะเดินทางออกไปจากห้องปล่อยให้แอนเดอร์สันและหัวหน้าหน่วยเอทไนน์ได้ทำการปะทะกันด้วยการออกคำสั่ง ซึ่งคอมพิวเตอร์ที่ทั้งสองใช้งานจะทำตามคำสั่งของพวกเขาทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นคำสั่งที่มาจากหนังสือหรือว่าคิดขึ้นมาเอง

“เอาล่ะ ฉันจะขยี้แกให้จบโดยเร็วไอ้หนู”

การแข่งขันเริ่มต้นขึ้น แอนเดอร์สันจึงสำรวจดูคนในกองทัพของตนเองว่ามีจำนวนอยู่เท่าไหร่ จากนั้นเขาก็ได้ส่งคนออกไปสำรวจพื้นที่รอบๆเพื่อหาจุดที่สามารถต่อสู้กับอีกฝ่ายโดยที่เขาเป็นฝ่ายได้เปรียบ กระทั่งการออกคำสั่งของเขาเสร็จสิ้นทหารจำนวน 100 คนก็ได้เข้าประจำตำแหน่งพร้อมรบ ทันใดนั้นเองคนของหัวหน้าหน่วยเอทไนน์ก็มาถึงตำแหน่งที่แอนเดอร์สันดักซุ่มทำให้เกิดการปะทะกัน แอนเดอร์สันกลับไม่ได้แสดงใบหน้าตื่นตระหนกอะไรเลยสักอย่างจากการปะทะกันของทหาร ทว่าเขากลับเป็นฝ่ายพ่ายแพ้แม้จะอยู่ในตำแหน่งที่ดีกว่าอีกฝ่าย

“ไอ้หนู แกยังเด็กไป ประสบการณ์จริงของแกยังขาดอีกมาก”

“ขอบคุณที่แนะนำครับ”

แอนเดอร์สันเริ่มการสอบอีกครั้ง สิ่งที่เขากำลังจะทำในการสอบครั้งนี้คือ ทำให้มันสูสีกันที่สุด เพื่อให้คนที่มองดูการต่อสู้ประเมินเขาเอาไว้ต่ำกว่าความเป็นจริง หากเขาสามารถชนะ 3 ครั้งติดแอนเดอร์สันจะถูกมองเอาไว้สูงเกินไป อาจถึงขั้นถูกกำจัดเร็วกว่ากำหนด เขาจึงจะผลัดกันแพ้ชนะกับอีกฝ่ายเพื่อให้การสอบดำเนินไปครบ 5 ครั้งด้วยกัน การที่เขาพยายามอย่างหนักจนต้องสอบไปถึงรอบที่ 5 นั้นจะทำให้หลายคนมองเขาต่ำลงมาอีกนิดหน่อย ซึ่งมันง่ายต่อแผนในอนาคตที่เขาวางเอาไว้เพื่อหลบซ่อนตัวจากพี่ชาย หากการแกล้งผ่านไปได้ด้วยดีจะส่งผลให้เขาแทรกแซงพี่ชายกลับคืนไปได้ง่ายๆถ้าเขาเห็นโอกาสลงมือ

“โอ้ว ครั้งนี้ผมชนะสินะครับ”

แอนเดอร์สันยิ้มเล็กน้อยจากนั้นเขาก็เริ่มสอบอีกครั้ง อย่างไรก็ตามครั้งที่ 3 ของการสอบหัวหน้าหน่วยเอทไนน์กลับเป็นผู้ชนะ การทดสอบครั้งที่ 4 จึงเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งเพื่อแก้มือซึ่งแอนเดอร์สันเป็นผู้ชนะการสอบ

“ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายแล้วนะครับหัวหน้า”

“ฉันจะแสดงทั้งหมดจากประสบการณ์ให้แกได้เห็นเอง”

สภาพพื้นที่ในหน้าจอเปลี่ยนไปกลายเป็นทะเลทรายผสมโขดหิน แอนเดอร์สันจึงได้ออกคำสั่งสำรวจพื้นที่แห่งนี้เพื่อทำให้กองกำลังของเขาเพิ่มบัพต่อสู้ให้สูงขึ้นเพราะรู้พื้นที่รอบๆ จากนั้นก็เริ่มกระจายคนออกไปตามตำแหน่งที่เหมาะสมรอคอยให้อีกฝ่ายเข้ามา ทันทีที่เขารอให้เวลาผ่านไปเรื่อยๆทหารของอีกฝ่ายก็มาถึงทำให้การต่อสู้เกิดขึ้นอีก แต่ครั้งนี้มันกลับไม่ได้จบเร็วเกินไป ทหารของแอนเดอร์สันและอีกฝ่ายกลับพยายามโจมตีกันด้วยพลังที่ไม่ห่างชั้นกันมาก

“กองที่ 1 ไปด้านขวาจัดขบวนเป็นรูปปีกนก” หัวหน้าหน่วยสั่งการโจมตี แอนเดอร์สันจึงยิ้มแล้วสั่งทหารของเขาเปลี่ยนรูปแบบเช่นเดียวกัน ภายใต้การสับเปลี่ยนการสั่งการไปมาไม่รู้จบนั้น ในที่สุดการสอบก็จบลงตรงที่ฝ่ายแอนเดอร์สันเป็นผู้แพ้

“ให้ตายสิ ผมยังขาดประสบการณ์จริงๆ ขอบคุณสำหรับการชี้แนะครับหัวหน้า”

แอนเดอร์สันยังคงเรียกอีกฝ่ายว่าหัวหน้าเช่นเดิม แต่อีกฝ่ายเหมือนจะไม่ได้ยินเพราะกำลังดำดิ่งอยู่กับความเหน็ดเหนื่อย  การสอบเมื่อครู่เขารู้สึกหนักใจเป็นอย่างมากเพราะแอนเดอร์สันสามารถปิดทางหนีและสามารถเปลี่ยนรูปแบบเพื่อรับมือทหารของเขาได้หมดเพียงแต่ว่าแอนเดอร์สันใช้งานทหารไม่ถูกจุดประสงค์จึงทำให้เป็นฝ่ายแพ้ไป

“แอนเดอร์สัน จำเอาไว้ว่านายไม่ควรเอานักเวทย์ที่โจมตีระยะไกลมาสู้ระยะประชิด”

“ครับ ผมนึกว่ามันจะเป็นเหมือนโลกจริงที่นักเวทย์ยืนอยู่ตำแหน่งไหนก็ได้ สรุปแล้วเกมที่ผมเล่นกลับใช้ข้อจำกัดในเรื่องระยะมาเป็นตัวตัดสินด้วย พลาดนิดเดียวเอง”

แอนเดอร์สันทำเพียงแค่ยิ้มแล้วเดินทางกลับไปยังห้อง ตอนนี้แผนการแรกของเขาสำเร็จแล้ว ต่อไปคงเป็นพี่ชายของตนเองที่ต้องตะลึงเมื่อรู้ว่าเขาพ่ายแพ้