ตอนที่3
ในห้องที่อากาศเย็น หญิงสาวทำตัวไม่ถูกเลยว่าเธอจะทำยังไงเพราะไม่เคยที่จะใกล้ชิดอยู่เพียงลำพังกับผู้มีพระคุณของเธอแม้แต่สักครั้งเดียวจึงไม่คุ้นชินเกร็งตัวไปหมด
ไม่รู้ว่าเธอจะทำอะไรถามอะไรหรือรอคำสั่งแบบไหนในหัวสมองว้าวุ่นสับสน
ยิ่งเกิดความเงียบมากเท่าไหร่ตัวของเธอนั้นก็ยิ่งหวั่นไหวหัวใจเต้นรัวเร็ว
"มารินสุราให้ฉันสิ"
"คะ..คะ"จู่ๆความเงียบก็ดังขึ้นมาพร้อมกับคำสั่งทำให้สาวน้อยตั้งตัวไม่ทันตอบรับเสียงตะกุกตะมือก็รีบรินสุราให้ผู้เป็นาย
ใบหน้าจิ้มลิ้มสดใส น่ารักน่าเอ็นดูของหญิงสาวกำลังถูกรอบมองสำรวจโดยที่เธอไม่รู้ตัวขณะที่ตั้งใจทำตามหน้าที่อยู่สายตาของเขาก็คอยจดจ้องมองเธออย่างละเอียด
"คุณหลิวเชิญคะ"มือเรียวยกแก้วสุราสีอำพันยืนมาให้ชายหนุ่มที่หล่อเหลาดูดีมีเสน่ห์น่าเกรงขามจนเธอรู้สึกหวั่นไหวไม่กล้าที่จะสบสายตาเลยแม้แต่น้อยเอาแต่ก้มหน้าก้มตา
"หายดีแล้วหรือ"มือหนารับแก้วสุรากระดูกลงคอทีเดียวหมดแก้วแล้วถามใครหญิงสาวเสียงนิ่งขรึม
"หายดีแล้วค่ะ"
"ขอบคุณที่ถามไถ่ค่ะ"เสียงตอบแ่ๆไม่เต็มเสียงเท่าไหร่ตอบกลับคำถามของชายหนุ่มให้รับรู้
"ก็ยังไม่สบายบ่อยล่ะหน้าที่ตัวเองจะได้ไม่ต้องสะเพร่า"เขาเหมือนจะดุเธออย่างจริงจังจนลี่ฟ่านะเืใจน้ำตารื้นขึ้นขอบตาเขาคงรู้สึกผิดหวังที่เธอทำหน้าที่ไม่ดีถึงได้ต่อว่าเธอและสาวน้อยก็เสียใจมากๆตำหนิตัวเองอยู่ในใจว่าต่อจากนี้ไปเธอห้ามป่วยเป็อันขาดจะต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี
"ขอโทษนะคะคุณหลิวต่อไปหนูจะทำงานให้ดีไม่ให้เจ็บป่วยอีกแล้ว"เสียงเหมือนจะสั่นเครือคล้ายคนจะร้องไห้แต่ก็พยายามกดเสียงตัวเองเอาไว้ชายหนุ่มที่ได้ฟังก็รู้ว่าเธอกำลังเสียใจและคิดว่าเขากำลังจะมีเธออยู่...
"ต่อไปก็อย่าให้เห็นอีกละ"เขาไม่ได้ปลอดโปร่งหัวใจดวงน้อยๆของหญิงสาวแต่กลับดุเอ็ดเธอกลับไปอีกนั่นยิ่งทำให้ดวงใจน้อยๆของลี่ฟานสะท้านจุกอก
ดวงตาของเธอรื้อน้ำตาไหลชึมออกมาและรีบปาดน้ำตาทันที ท่าทางเสียใจของเธอและน้ำตาที่ไหลออกมานั้นชายหนุ่มจดจ้องดูท่าทางที่อ่อนแอของเธอทุกละเอียดนิ้ว
"มานี้สิ"เมื่อจู่ๆเสียงเรียกบอกให้เข้ามาใกล้ๆตัวของเขาสาวน้อยรู้สึกหวั่นๆไม่กล้าแต่เมื่อมีคำพูดออกมาจากปากของผู้มีพระคุณร่างบอบบางก็ค่อยๆก้าวเข้าไปใกล้ชิดกับผู้เป็นายแต่ใบหน้าก็ยังก้มมองพื้นไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามองสบสายตา..
"เงยหน้าขึ้นมา"เขาสั่งเธอเสียงเข้ม สาวน้อยที่กลัวว่าคุณหลิวจะเห็นน้ำตาของเธอก็รีบเช็ดให้เรียบร้อยอย่างลวกๆก่อนที่จะค่อยๆเงยหน้าตามคำพูดของเขาที่บอกกับเธอ
ดวงตากลมโตคิ้วเดียวจมูกสวยริมฝีปากโค้งเรียวเข้ารูปกรอบใบหน้าเรียวรูปไข่ของสาวน้อยกำลังมองส่งสายตากับผู้เป็นายของเธออยู่
"ร้องไห้หรือ โดนตำหนิแค่นี้ถึงกับร้องไห้"
"ไม่ใช่นะคะ!เธอขึ้นเสียงมือปราบปรายปฏิเสธทั้งที่หลักฐานก็อยู่ตรงใบหน้าของเธอจนหมดแล้ว
"นี่คิดจะโกหกฉันหรือคิดว่าฉันเป็เด็กเอามืออย่างนั้นใช่ไหม"ยิ่งเสี่ยงเขาเพิ่มความเข้มดุดันทำให้สาวน้อยถึงกับตัวสั่นใจเสียหัวใจของเธอหวิวๆบีบด้วยแรงกดดัน
"หนูขอโทษค่ะ"ในที่สุดเธอก็ยอมรับว่าเธอโกหกเขาที่เขาถามว่าเธอร้องไห้หรือเปล่า
"เป็เด็กไม่ดีเลยกล้าโกหกฉันได้ยังไง"
"รู้หรือไม่คนที่โกหกฉันจะมีจุดจบแบบไหน"
"ฉันไม่ชอบอะไรแบบนี้มากๆเธออยู่กับฉันมาตั้งนานไม่รู้ได้ยังไง"คำตำหนิมากมายของชายหนุ่มทำให้สาวน้อยรู้สึกสำนึกผิดมากๆเธอถึงกับปล่อยน้ำตาไหล่ด้วยความรู้สึกผิดจับใจนี่เป็ครั้งแรกที่เธอถูกตำหนิอย่างรุนแรงและก็เป็ความจริงที่เขาตำหนิเธอเพราะเธอโกหกเขาจริงๆ
"หนูขอโทษค่ะที่ทำตัวไม่ดีเป็คนขี้โกหก"
"คุณหลิวอย่าเกลียดหนูเลยนะคะอย่าไล่หนูออกไปเลยนะคะ"คำพูดปนกับเสียงสะอื้นร้องไห้เสียใจกับสิ่งที่เธอได้ทำและคำพูดที่ถูกต่อว่าเธอยอมรับหมดไม่ได้ตำหนิเขาสักนิดที่ต่อว่าเธอแบบนั้นแต่กับโทษตัวเองทำไมถึงเป็คนแบบนี้ก็ไม่รู้
"ฉันจะไม่เก็บคนที่ชอบโกหกไว้ใกล้ตัวของฉันหรอกนะ"ความเยือกเย็นความเด็ดเดี่ยวเด็ดขาดของเขานั้นทำให้สาวน้อยยิ่งหวั่นกลัวว่าจะโดนทิ้งอีกแล้วหรือ
เธอเสียใจสุดๆร้องไห้จนน้ำตาไหลอย่างน่าสงสารมือบีบเข้าหากันอย่างโดดเดี่ยวยิ่งเจอคำพูดที่ว่าไม่เก็บคนที่โกหกไว้ใกล้ตัวเท่ากับว่าอีกไม่นานเธอคงถูกทิ้งและจะไม่ได้พบเจอคุณหลิวอีกต่อไปนั่นทำให้หัวใจของสาวน้อยห่อเห*่ยวหม่นหมองเศร้าเสียใจมากๆ
"หนูขอโทษค่ะอย่าไล่หนูเลยได้ไหมคะหนูสัญญาว่าต่อไปนี้หนูจะทำตัวดีๆไม่ว่าคุณหลิวจะให้ทำอะไรหนูยอมหมดค่ะ"
"เพียงอย่างเดียวอย่าไล่หนูไปเลยนะคะ"เสียงสะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสารของสาวน้อยและอ้อนวอนขอความเห็นใจจากชายที่อยู่ตรงหน้าของเธอที่ตอนนี้คงจะโกรธเคืองในการที่เธอทำตัวไม่ดีเธอสัญญาถ้าเขาให้โอกาสจะทำตัวให้ดีกว่านี้จะไม่ทำให้เขาผิดหวังอีกแล้ว
"แล้วเธอจะทำอะไรให้ฉันหายโกรธ"เข้าทางเขาเลยสิแบบนี้เหมือนกำลังหลอกล่อให้สาวน้อยจนมุมไปไหนไม่รอดจากสถานการณ์อึดอัดเช่นนี้
"อะไรก็ได้ค่ะหนูทำได้หมด"พูดของเธอที่พูดออกมาแบบไม่คิดหวังเพียงแค่ว่าจะให้เขายกโทษให้กับเธอและให้เธอตอบแทนบุญคุณเขา
"จูบฉันสิ"ท่าทางนิ่งๆน้ำเสียงปกติไม่ได้เป็เื่ที่น่าใอะไรสำหรับเขาพูดออกมาแบบนั้นแต่สำหรับลี่ฟ่านเธอแทบช็อคที่ได้ยินคำพูดแบบนี้ความหมายของคุณหลิวหมายความเช่นนั้นจริงๆหรือเธอนิ่งไปสักครู่จ้องมองในดวงตาของเขาที่อยากจะมองดูว่าเขาล้อเล่นหรือว่าเอาจริงแต่พอสบสายตามองจริงๆเข้าให้แล้วแววตานั้นไม่ได้ล้อเล่นสักนิด...
"ทำหรือไม่ทำ"คำถามสั้นๆที่บีบขันหัวใจของสาวน้อยให้ต้องเลือกสักทาง..
"ทำค่ะ"ถึงจะไม่รู้ว่าจูบที่หมายคือจูบแบบไหนแต่ถ้ามันเป็หนทางเดียวที่จะทำให้คุณหลิวหายโกรธเธอก็จะยอมทำไปหน้าเรียวสวยจิ้มลิ้มขยับเข้ามาใกล้ใบหน้าคมเข้มที่ไม่มีแววตาหวั่นไหวสักนิดกลับเป็ตัวเธอเองที่สั่นไหวหัวใจตื่นเต้น
"จุ๊บบ!!เป็จูบที่ริมฝีปากแตะัักันเท่านั้นด้วยความที่ไร้เดียงสาและไม่เคยผ่านประสบการณ์จึงทำให้สาวน้อยรู้เพียงเท่านี้..จากนั้นก็ผละออกมามองดูว่าเขาจะพอใจแค่ไหนกับสิ่งที่เธอทำให้เขา
แต่กลับเห็นคิ้วที่ขมวดเข้าหากันดวงตาที่มองมาที่เธอไม่กระพริบในดวงตานั้นคิดอะไรอยู่เธอไม่เข้าใจเลยแต่คิ้วที่ขมวดเข้าขากันบ่งบอกว่าเขาไม่พอใจทำให้สาวน้อยแทบจะหมดเรี่ยวแรงนี่คือโอกาสสุดท้ายของเธอด้วยซ้ำ..
"เด็กน้อยจริงๆ"สิ้นเสียงคำพูดนี้มือของเขาก็คว้าเข้าที่ท้ายทอยของเธอรั้งลงมาจนใบหน้าแนบชิดกันปรับมุมเอียงเล็กน้อยก่อนที่ริมฝีปากหนาจะเป็คนประกบเข้ากับริมฝีปากนุ่มนิ่มของสาวน้อยที่ได้รับจูบดูดดื่มที่ไม่ใช่แค่ปากแต่ัักันเท่านั้น
คนที่มากประสบการณ์ทำให้สาวน้อยถึงกับอ่อนระทวยร่างกายไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาทันทีรสที่เธอได้ััมันช่างเร่าร้อนจนร่างกายปั่นป่วนหัวใจของเธอวาบหวิวรู้สึกร้อนบางอย่างเกิดขึ้นมาในร่างกายของเธอััชายหญิงครั้งแรกที่ได้รับรู้เป็เช่นนี้หรือหัวสมองของเธอตื้อไปหมดไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่แต่รับรู้เพียงความรัญจวนใจความหอมหวานกลิ่นสุราที่กระจายอยู่ในปากอย่ามั่วลิ้นหนาตวัดโรมเลียในโพร่งปากเธอ
214
