ย้อนเวลามาเป็นแม่เลี้ยงสุดสวยในยุค 70 เพื่อเปลี่ยนอนาคตของวายร้ายตัวน้อย

บทที่ 13 แผนการ 

“นี่ โจวชิงซาน จะไปไหนเหรอ?”

โจวชิงซานนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับลุงโจว พอมีคนถาม ลุงโจวก็หยุดเกวียน โจวชิงซานพูดด้วยเสียงดัง “พอดีจะพาพี่ตงไปโรงพยาบาลประจำอำเภอ พี่สะใภ้ผมรู้จักคนในโรงพยาบาล จะให้เขารักษาขาให้พี่ตง”

“ดีจังเลยนะ จ้านตงนี่โชคดีจริงๆ ได้ภรรยาดี”

“ฮ่าๆ ใครว่าไม่จริงล่ะ พี่สะใภ้ผมไม่ใช่คนธรรมดา รู้จักคนใหญ่คนโต พูดอะไรก็ทำได้ง่ายกว่าพวกเราเยอะ แต่วันนี้ที่บ้านเหลือแค่เด็กๆ สามคน 

ลุงป้าน้าอาช่วยดูแลเด็กๆหน่อยนะครับ อย่าให้ใครมาหาเ๱ื่๵๹ได้ ถ้าเกิดเ๱ื่๵๹ขึ้น แล้วไปถึงสถานีตำรวจ หมู่บ้านเถาฮวาของเราจะเสียชื่อเอา จริงมั้ยครับ?”

ทุกคนต่างก็เห็นด้วย บางคนยังพูดกับลู่จ้านตงที่นอนอยู่บนเกวียนว่า 

“จ้านตง นายไปรักษาขาเถอะ ไม่ต้องห่วงเ๹ื่๪๫เด็กๆ ตราบใดที่พวกเรายังอยู่ ใครกล้ามาหาเ๹ื่๪๫ลูกๆ นาย พวกเราจะไม่ปล่อยมันไว้แน่!”

“ถูกต้อง! ใครกล้ามาหาเ๹ื่๪๫ ก็จับมันส่งตำรวจไปเลย!”

โจวชิงซานยิ้ม “ขอบคุณทุกคนมากครับ”

ซูซ่านก็กล่าวขอบคุณทุกคน

ลุงโจวสะบัดแส้ เกวียนก็เคลื่อนตัวออกไป

ระหว่างทางก็เจอชาวบ้านอีกหลายกลุ่ม โจวชิงซานก็พูดแบบนี้ทุกครั้ง พอเกวียนออกจากหมู่บ้านเถาฮวาแล้ว สิ่งที่เขาพูดก็แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้าน

ที่โจวชิงซานทำแบบนี้ เพราะว่าก่อนออกเดินทาง ซูซ่านได้กำชับเขาเป็๞การส่วนตัว

วันนี้มีเ๱ื่๵๹กับครอบครัวลู่ เธอเห็นธาตุแท้ของลู่หงอู่แล้ว ถึงแม้ว่าครอบครัวลู่จะยอมแบ่งสมบัติเพราะโดนกดดัน แต่เธอก็รู้สึกได้ว่าลู่หงอู่ ลูกชายคนรองของบ้านลู่ ไม่ใช่คนใจดี

ถ้าพวกเขาไม่อยู่ ลู่หงอู่อาจจะใช้๰่๥๹กลางคืนไปหาเ๱ื่๵๹เด็กๆทั้งสามคน โจวตงเซิงคนเดียวคงสู้เขาไม่ได้

ที่สำคัญคือ บ้านที่เด็กๆ อยู่มีแค่ห้องเดียว ไม่มีรั้วรอบขอบชิด จะลงมือตอนกลางคืนก็ง่ายมาก

ดังนั้น ก่อนออกจากหมู่บ้าน เธอต้องทำให้ครอบครัวลู่เกรงกลัว

จริงๆ แล้วซูซ่านคิดถูก ครอบครัวลู่แกล้งทำเป็๲ยอมแบ่งสมบัติ และแบ่งของต่อหน้าชาวบ้าน

แม่เฒ่าลู่ยังจำใจควักเงินออกมาสองร้อยหยวน แต่พวกเขาคิดจะเอาของคืนทั้งหมดหลังจากที่ทุกคนกลับไปแล้ว

เพราะตอนนี้ครอบครัวลู่จ้านตงมีบ้านแค่ห้องเดียว ลู่จ้านตงก็พิการ ส่วนซูซ่านก็เป็๲ผู้หญิงตัวใหญ่ คงทำอะไรไม่ได้มาก

ที่เหลือก็แค่เด็กสามคน ลู่เหวินหยวนลูกชายคนโตก็แค่สิบขวบ พวกเขาทั้งหมดรวมกันก็สู้ลู่หงอู่ไม่ได้อยู่ดี

หลังจากแบ่งสมบัติเสร็จ และซูซ่านกับชาวบ้านกลับไปแล้ว ครอบครัวลู่ก็ปรึกษากัน แล้วก็ได้ข้อสรุปแบบนี้

พวกเขาจึงรอจนถึงกลางคืน ลู่หงอู่ก็จะไปตามเพื่อนในหมู่บ้าน แล้วไปปล้นบ้านลู่จ้านตง

ยังไงก็เป็๲ตอนกลางคืน ใครจะจำได้?

แต่ก่อนจะมืด ครอบครัวลู่ก็ได้รับข่าวร้าย

ภรรยาอ้วนของลู่จ้านตง พาลู่จ้านตงนั่งเกวียนของลุงโจวไปโรงพยาบาลประจำอำเภอ แถมโจวชิงซานก็ไปด้วย

จริงๆแล้วถ้าหัวหน้าหมู่บ้านไม่อยู่บ้าน เหลือแค่เด็กสามคน พวกเขาน่าจะลงมือง่ายกว่า

แต่ใครจะไปรู้ว่ามีชาวบ้านหลายคนอาสาไปเฝ้าบ้านลู่จ้านตง แถมยังมีอาวุธครบมือด้วย เพราะกลัวว่าเด็กๆจะเป็๞อันตราย

ข่าวนี้ทำให้แม่เฒ่าลู่และลู่หงอู่โกรธมาก

แม่เฒ่าลู่ถือพัดนั่งอยู่บนเตียง ดวงตาเป็๞ประกายวาวโรจน์ด้วยความโกรธ คิดถึงของที่เสียไป ก็เหมือนโดนควักหัวใจ

“นังอ้วนนั่น มันจงใจมาหาเ๹ื่๪๫ครอบครัวลู่เราชัดๆ”

ลู่หงอู่โกรธจนตาแดงก่ำ

“ภรรยาของน้องสามทำถูกแล้ว น้องสามควรจะไปโรงพยาบาลตั้งนานแล้ว” ลู่หงจวิน ลูกชายคนโตพูดขึ้น

“ไอ้โง่ น้องสามแกนอนอยู่บนเตียงมานานแค่ไหนแล้ว? แผลที่ขาเขาแกก็เห็นว่ามันเน่าเฟะขนาดไหน? ทำไมทางกองทัพถึงไม่ส่งคนมาดู? ก็เพราะขาของมันใช้การไม่ได้แล้ว ไม่มีหวังแล้ว! 

อกยังคิดว่านังอ้วนนั่นจะมารักษาขาให้น้องสามแกจริงๆเหรอ? มันก็แค่หวังผลประโยชน์จากน้องชายแก อย่าลืมสิว่าน้องแกยังได้รับเงินช่วยเหลือจากรัฐบาลอยู่นะ”

ลู่หงจวินพูดอย่างไม่พอใจ “แม่ นั่นมันลูกชายแท้ๆของแม่นะ ทำแบบนี้มันไม่ถูก”

เขาเป็๞คนซื่อ ปกติไม่ค่อยพูด

แต่วันนี้ พอเห็นความแสบของซูซ่าน เขาก็อดไม่ได้ที่จะพูด

แม่เฒ่าลู่ด่าว่า “แกโง่จนขี้ขึ้นสมองแล้วหรือไง ไม่ถูกตรงไหน? ขาน้องแกใช้การไม่ได้แล้ว เงินของมัน ถ้าพวกเราไม่เก็บไว้ จะปล่อยให้เด็กๆพวกนั้นเอาไปใช้หมดเหรอ? 

อย่าลืมสิ เด็กพวกนั้นน่ะมันเป็๲ตัวซวย ไม่เกี่ยวอะไรกับครอบครัวลู่ของเรา กินของๆ เรา ของของน้องแก น้องแกมันโง่ให้คนหลอก แต่พวกเราจะโง่ตามไม่ได้!”

ลู่หงอู่เห็นด้วยกับแม่ “ใช่! พี่ใหญ่ นังอ้วนนั่นเพิ่งมาได้ครึ่งวัน ก็มาแบ่งสมบัติ ต่อให้มันแบ่งไปจริงๆ ถ้าน้องสามตาย แล้วนังนั่นกลับไป สุดท้ายของพวกนั้นก็ตกเป็๲ของเด็กๆ พวกนั้นอยู่ดี 

พวกมันเป็๲คนครอบครัวลู่ของเราพี่ไหน พี่จะใจกว้างเลี้ยงลูกคนอื่นตั้งสามคนเนี่ยนะ?”

“น้องสามไม่ตายหรอก!”

แม่เฒ่าลู่มองเขาด้วยความรังเกียจ “พอได้แล้ว แกมันโง่ คิดอะไรไม่เป็๲ ก็ไปทำงานของแกเลยไป!”

ลู่หงจวินจึงเงียบ ขมวดคิ้วแล้วสูบบุหรี่

ในบ้านนี้ เขามีหน้าที่แค่ทำงานไม่มีสิทธิ์พูด

จ้าวเหม่ยเซียงภรรยาของลู่หงอู่เห็นด้วย “แม่ ได้ยินว่าตอนกลางวัน นังอ้วนนั่นทำกับข้าว กลิ่นหอมไปไกลตั้งสองลี้ 

พวกเราใช้จ่ายกันอย่างประหยัด แต่กลับให้ยัยนั่นกับเด็กพวกนั้นกินของดีๆ แม่ เ๱ื่๵๹นี้ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้”

ของที่ซูซ่านแบ่งไป ทำให้เธอโกรธแทบตาย

ตอนนี้ คนในครอบครัวลู่ นอกจากลู่จ้านตง คนอื่นๆ ก็อยู่ในบ้านหลังนี้ เงินทองทุกอย่างอยู่ในมือแม่เฒ่าลู่

ของที่น้องสามได้ไป ก็มาจากส่วนของพวกเขา

เธอโมโหจนแทบกัดฟัน

จ้าวเหม่ยเซียงมองพี่สะใภ้ เกาอวี้เจิน “พี่สะใภ้ พี่ว่าไงบ้าง? เ๱ื่๵๹นี้เกี่ยวกับค่าใช้จ่ายของทุกคนในบ้านเลยนะ”