เช้าวันต่อมามาเฟียหนุ่มตื่นนอนใน่สายของวันใหม่ กว่าจะเคลียร์งานที่ผับเสร็จก็เกือบรุ่งสาง คิ้วหนาขมวดมุ่นเมื่อเห็นห้องถูกจัดระเบียบเรียบร้อยแล้ว แสดงว่าพัชชาขึ้นมาทำความสะอาดแล้วแน่ๆ
"มาตอนไหนวะ" เขาพึมพำเบาๆ ก่อนจะบิดี้เีไปมาสองสามรอบ ลีวายลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำชำระร่างกาย ก่อนจะเดินไปกดปุ่มลับที่ชั้นหนังสือ ประตูลับถูกเปิดออกช้าๆ ก่อนที่เขาจะแทรกตัวเดินเข้าไป
"หิวหรือยังมาตัง" มือหนาเอื้อมหยิบไก่สดหนึ่งตัวในช่องเย็นก่อนจะโยนเข้าไปในกรงที่มีงูเหลือมขนาดใหญ่กำลังเลื้อยคลานอยู่ในกรง งูตัวนี้เขานำเข้าจากต่างประเทศโดยตรง เป็พันธุ์พิเศษที่ราคาแพงมากๆเลยก็ว่าได้
ร่างสูงเดินมาหยุดที่กรงเหล็กขนาดใหญ่ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวมันเบาๆ
ฟู่!~
"มาตัง" งูเหลือมสีดำเมี่ยมขู่ฟ่อๆ มันไม่ชอบให้ใครมากวนเวลากินอาหาร เพราะมันรู้สึกเหมือนโดนแย่ง ไม่เว้นแม้แต่เขาก็ตาม หากเวลาปกติมันจะเชื่องมาก ชอบเลื้อยเล่นตามลำตัวเขาเป็ประจำ ตัวมันใหญ่พอที่จะกินคนได้ทั้งตัวเลยเชียวแหละ
"เดี๋ยวนี้ดุเชียวนะมาตัง" ลีวายเดินออกจากห้องนั้นมาก่อนจะเดินลงไปด้านล่าง
"นายใหญ่ จะรับกาแฟไหมคะ" ป้านวลเอ่ยถ่ามมาเฟียหนุ่มที่เดินลงมาจากห้อง เขาสอดสายตาหาร่างบางแต่กลับไม่พบ
"ไม่ครับป้า.. เด็กนั่นอยู่ไหน" เขาปฏิเสธ คำถามของเขาทำให้หญิงวัยกลางคนฉงน
"เด็กไหนคะ?" ลีวายปลายตามองเล็กน้อยก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขาจะหาเธอไปเพื่ออะไรกัน
"เปล่าครับป้า แล้วป้าเห็นไอ้ทิวบ้างไหม"
"อ้อ เ้าทิวอยู่ในสวนค่ะ ให้ป้าไปตามให้ไหมคะ" ป้านวลวางผ้าเช็ดโต๊ะพลางทำท่าจะเดินออกไป
"ไม่ต้องครับ เดี๋ยวผมไปเอง"
มาเฟียหนุ่มเดินอ้อมมาที่สวนหลังบ้านตามที่ป้านวลบอก เขาอยากคุยงานกับมือขวาคนสนิทเล็กน้อย
"ฮ่าๆๆๆ จริงหรอคะ ไม่อยากเชื่อเลย" เสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากในสวน ทำให้ร่างสูงชะงักกึก เสียงนี้มันคุ้นๆแหะ
"จริงสิ เชื่อไหมว่าพี่เลี้ยงสัตว์ตัวไหนมันตายทุกตัวเลย พี่คงทำบุญกับสัตว์ไม่ขึ้นมั้ง" เสียงมือขวาคนสนิทของเขานี่ ไวเท่าความคิดร่างหนาเดินดุ่มๆเข้าไปทันที
"โอ้ย~ " พัชชาหลับตาปี๋เมื่อฝุ่นปลิวเข้าตาน้ำตาเธอไหลพรากๆ พยายามลืมตาแล้วแต่มันลืมไม่ขึ้น
"เป็อะไรพัช มาพี่ช่วยดูให้" ทิวปรี่เข้าไปหาร่างบางอย่างรวดเร็ว เมื่อเธอเอาแต่ยืนหลับตาน้ำตาไหลพราก
"ฝุ่นมันเข้าตาพัชอ่ะพี่ทิว แสบจังเลย"
"เดี๋ยวพี่ดูให้" ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะประคองใบหน้าเธอเพื่อเป่าฝุ่นในตาให้ ใบหน้าคมสันก้มเข้าไปใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจกันและกัน
"เจ็บอ่า" คนตัวเล็กเอามือขยี้อย่างเจ็บแสบ ดวงตาของเธอแดงก่ำ
"อยู่เฉยๆสิ" ทิวดุเธอเล็กน้อยก่อนจะเป่าลมไปที่ดวงตาของเธอเบาๆ "ดีขึ้นไหม"
"งื้ออ~ เจ็บ มันยังไม่ออกอ่ะ" พัชชาขยี้ตาอีกครั้งแต่ถูกมือหนาดึงรั้งไว้
"อย่าขยี้ มันจะยิ่งเจ็บ" ทิวเปิดตาเธอให้ลืมขึ้นก่อนจะใช้ปลายเสื้อของเขาเขี่ยเศษฝุ่นออกให้เธอ "ออกแล้ว"
"ขอบคุณค่ะ"
"ทำอะไรกัน!!" เสียงอันทรงพลังดังมาจากด้านหลังทำเอาทั้งคู่สะดุ้งอย่างใ ทิวผละตัวออกจากหญิงสาวก่อนจะยืนก้มหน้า พัชชายังคงขยี้ตาเพราะรู้สึกเคืองๆอยู่เล็กน้อย ไม่ได้สนใจมาเฟียหนุ่มที่ยืนใบหน้าบูดบึ้งแม้แต่น้อย
"..........."
"กูถามว่าทำอะไรกัน!!" ลีวายถามย้ำอีกครั้งเมื่อไม่มีใครตอบ เขามองหน้าเด็กสาวอย่างโมโห ภาพที่ทั้งคู่ยืนจูบกันเมื่อครู่ยังติดตาเขาไม่หาย เขาก็ไม่รู้ทำไมต้องโมโหเธอด้วย
"เปล่าครับเสี่ย ฝุ่นเข้าตาพัชผมก็เลยช่วยเอาออกให้ครับ"
"ใช่ค่ะ พี่ทิวช่วยหนู.. แล้วทำไมลุงต้องหน้าแดงด้วยคะ" เธอเอียงคอมองอย่างสงสัย เขาทำท่าเหมือนโกรธเลย แต่โกรธอะไรล่ะ..
"พี่ทิว... เหอะ!" เขาเค้นเสียงหัวเราะ เรียกกันซะสนิทสนมเชียวนะ
"เสี่ยเข้าใจผิดนะครับ มันไม่มะ..."
"มึงหุบปาก! ไปล้างรถนู้นไป!!" เขาเอ่ยปากไล่ลูกน้องคนสนิทอย่างหัวเสีย ทิวมองเ้านายอย่างงงๆ ลีวายไปโกรธใครมา
"ครับเสี่ย" แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยอมเดินออกไป เหลือเพียงมาเฟียหนุ่มและเด็กสาว พัชชามองหากระต่ายน้อยของเธอที่วิ่งหนีหายไปทางไหนก็ไม่รู้
"หาอะไร" เขามองเด็กสาวที่ก้มดูตรงนั้นที ตรงนี้ทีทำเหมือนเขาเป็ธาตุอากาศ
"ลุงจะยุ่งอะไรด้วยคะ" เธอคว้ำหน้าใส่เขา ดวงตากลมโตไม่มองเขาแม้แต่หางตา ทำเอามาเฟียหนุ่มหัวร้อนเป็ไฟ
"พัชชา! กับคนอื่นนี่มึงพูดดีจังนะ กับกูนี่พูดดีไม่ได้เลยใช่ไหมห้ะ!" เขากระชากข้อมือเธออย่างแรงจนร่างบางเซถลามาปะทะอกแกร่ง ด้วยความสูงเพียงแค่อกเขาทำให้เธอต้องเงยหน้ามองเขาอย่างไม่พอใจ
"ทำไมคะ นี่ปากหนู ใครพูดดีกับหนู หนูก็พูดดีด้วย"
"แล้วกูพูดไม่ดีตรงไหน"
"ก็ตรงนี้ไงคะ คนอะไรพูดไม่เพราะเลย" เธอดิ้นขลุกขลักๆในอ้อมแขนมาเฟียหนุ่ม เธอเบ้ปากอย่างนึกเคืองชายหนุ่ม
"ไม่ชอบที่กูพูดกูมึงหรอ" ลีวายมองหน้าเด็กสาว ที่งอง้ำราวกับเด็กที่ถูกขัดใจ
"เพิ่งรู้หรอคะ" เธอเชิดหน้ามองเขาตรงๆ ดวงตากลมโตสบกับดวงตาสีนิลของชายหนุ่ม เธอหลุบตาต่ำลงเมื่อรู้สึกเก้อเขิน
"ต้องให้กูพูดแบบไหน มึงถึงจะชอบ" เขาถามเสียงนุ่ม นี่เธอหูฝาดหรือเปล่าเนี่ย ปกติได้ยินแต่น้ำเสียงแข็งกระด้าง
"กะ..ก็.. แบบไหนก็ได้ที่ไม่ใช่กู มึงค่ะ" เขายังคงขังเธอไว้ในอ้อมกอดนั้น ไม่มีท่าทีจะปล่อยง่ายๆ เพราะอะไรเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
"เออ งั้นกูไม่พูดแล้วก็ได้"
"แน่ะ ยังพูดอยู่เลย" เธอส่ายหน้าน้อยๆ
"ลืมตัว ก็คนมันชิน"
"หรอคะ.. ปล่อยหนูได้แล้ว ป่านนี้ลูกหนูวิ่งไปถึงไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รู้" เธอดิ้นขลุกขลัก ก่อนที่มาเฟียหนุ่มจะคลายอ้อมกอดออก
"งั้น เดี๋ยวฉันช่วยหา"
"ค่ะ" พัชชาและลีวายต่างเดินหากระต่ายตัวน้อยของเธอในสวนดอกไม้ สวนมันกว้างพอสมควร "สโนว์ไวท์ลูก อยู่ไหนเนี่ย ออกมาหาแม่เร็ว"
"สโนว์ไวท์ลูกพ่อ ออกมาเร็ว"
"นี่ลุง ลูกลุงที่ไหน ลูกหนูต่างหาก" พัชชาเอ่ยแย้ง
"อ้าว ก็ฉันเห็นเธอแทนตัวเองว่าแม่ ฉันก็แทนตัวเองว่าพ่อสิ" มาเฟียหนุ่มเอ่ยค้าน พัชชาทำหน้ามุ่ย ก่อนจะหันหน้าหนีไปตามหากระต่ายต่อ เธอี้เีต่อล้อต่อเถียง
"นั่นไง อยู่ตรงนั้น" ลีวายชี้ไปยังพุ่มดอกไม้ เห็นหางสีขาวแวบๆ ก่อนจะวิ่งไปอุ้มกระต่ายออกมา
"แอบหนีแม่เที่ยวหรอฮะ ดูสิเปื้อนหมดเลย" พัชชารับกระต่ายน้อยมา ก่อนจะหยิบใบไม้ออกจากลำตัวเ้ากระต่าย "ไปอาบน้ำดีกว่าโน๊ะ"
"........" พัชชาเดินอุ้มกระต่ายไปโดยไม่สนใจชายหนุ่มที่ยืนอ้าปากพะงาบๆเลยสักนิด ขอบคุณสักคำก็ไม่มี "ยัยเด็กบ้า!"
340K
