“ไม่สู้ คนของเผ่าเต่าแม้เอาชนะเราไม่ได้แต่คงต้องเสียเวลามากเกินไป”
“งั้นก็ไม่ต้องลงมือ”
“กลับกันเถอะ ต่อกรกับเผ่าเต่าดำคงต้องให้เ้าสำนักลงมือเอง” แม้ต่อั์จะดุร้ายแต่ต้าหวงเฟิงผ่านการบำเพ็ญเพียรมาอย่างยาวนาน ไม่คิดจะเปลืองแรงจากการต่อสู้ที่ยากจะได้ผลตอบรับที่ดี เสี่ยวถูจิ่วบินตามไปติด ๆ
หยางจ่งเซียนหันกลับมามองสมปอง เขามองเต่าน้อยที่ชูศีรษะออกมาจากถุงจักรวาลแล้วคุกเข่าลงคารวะ
“แม่ทัพหยางจ่งเซียนคารวะองค์ชายสิบ”
สมปองยังยืนงง “องค์ชายสิบ” เขาหันไปมองเต่าน้อย “ท่านหมายถึงเต่าน้อยตัวนี้ เป็องค์ชายสิบหรือ”
เขาอุ้มเต่าน้อยออกมาจากถุงจักรวาลแล้ววางลงที่พื้นตรงหน้า เต่าน้อยไม่กล่าวอะไร มันเพียงมองแม่ทัพหยางแล้วกระพริบตาสองครั้ง
แม่ทัพหยางและผู้ติดตามลุกขึ้นยืน “คุณชายท่านนี้ องค์ชายสิบบอกว่ายังไม่สามารถกลับไปพร้อมกับข้าได้ ขอฝากท่านดูแลองค์ชายไปสักระยะหนึ่งได้หรือไม่”
“เอ่อ ข้าเองนั้นไม่มีปัญหา แต่ว่าจะดีหรือ องค์ชายสิบจะสะดวกหรือไม่”
“นั่นไม่มีปัญหา เผ่าเต่าเรามีความอดทนสูง อีกทั้งองค์ชายยังไม่สามารถคืนร่างเป็มนุษย์ได้ กลับไปกับข้าย่อมมีอันตรายมากกว่า”
“ไปกับพวกเราก็มีอันตรายเช่นกัน ท่านเห็นหรือไม่พวกกุ่ยเซียนนั่นมันจ้องทำร้ายพวกเราอยู่” เยว่ิอดไม่ได้ที่จะแทรก มันจะเป็การดีกว่าที่พวกเขาจะเดินทางโดยปราศจากภาระใด ๆ
“หากพวกเ้าดูแลองค์ชายอย่างดี เผ่าเต่าเราย่อมต้องตอบแทน” หยางจ่งเซียนล้วงม้วนคัมภีร์ออกมายื่นให้เยว่ิ “นี่เป็คัมภีร์แส้คลุมฟ้า พวกเราพบมันระหว่างออกท่องเที่ยว โปรดรับไว้”
แน่นอนว่าคนของเผ่าเต่าภาวนาให้คนที่ดูแลองค์ชายสิบยิ่งแข็งแกร่งยิ่งดี จึงมอบคัมภีร์ยุทธให้อย่างไม่ตระหนี่ “นี่เป็กระบี่บิน กระบี่เมฆาวิสุทธิ์ เซียนกระบี่ผู้หนึ่งทิ้งไว้ที่เผ่าเต่าก่อนสิ้นชีพ”
นอกจากคัมภีร์ยุทธที่มอบให้แก่ทั้งสามคนแล้ว หยางจ่งเซียนยังมอบเกราะอ่อนให้กับทั้งหมด อุปกรณ์ป้องกันจากเผ่าเต่าถือว่ายอดเยี่ยมที่สุด ฝีมือการต่อสู้ของเผ่าเต่าไม่สูงนัก แต่เื่การปกปักรักษาตัวนับว่าเป็อันดับหนึ่ง แม้เกราะอ่อนเป็เพียงสิ่งของทั่วไปของเผ่าเต่า แต่สำหรับมนุษย์ย่อมมีค่ามาก
สมปองมองกระบี่เมฆาวิสุทธิ์สามเล่มตรงหน้า “ขอบคุณพวกท่าน”
“อย่างไรเผ่าเต่าขอฝากองค์ชายสิบไว้กับพวกท่านก่อน” หย่างจ่งเซียนส่งม้วนคัมภีร์อีกม้วนให้กับหลี่ซุน
แม่ทัพหยางนำผู้ติดตามคารวะเต่าดำน้อยก่อนเหินจากไป
สมปองอุ้มเต่าดำน้อยใส่ถุงจักรวาล “องค์ชายสิบหรือ ท่านอยู่ในนี้ก่อนก็แล้วกัน” เขาหันไปที่ต้วนหลงซาง “นี่ก็ใกล้จะมืดค่ำ พวกท่านไปหาที่พักกับพวกเราก่อนก็แล้วกัน”
“ต้องรบกวนน้องเข่อเจี้ยนแล้ว” ต้วนหลงซางกล่าวอย่างเกรงใจ เขาแทบไม่เชื่อสายตาว่าเด็กน้อยทั้งสามอายุน้อยกว่าเขาไม่มากแต่มีพลังฝีมือกล้าแข็งถึงเพียงนี้ เขาสบตากับน้องชายแล้วพากันเดินตามสมปองไป
สมปองเดินไปดูจูอี้ เหล็กในตัวต่อั์พิษร้ายแรงยิ่ง รอยบวมปูดตรงมือขวากลายเป็สีม่วงคล้ำ เขาตรวจชีพจรดูจึงแน่ใจว่าใต้เท้าจูไม่รอดแน่แล้ว
“พวกเขาไม่รอดแล้ว”
“คืนนี้คงต้องปล่อยไว้อย่างนี้ ไว้พรุ่งนี้เช้าค่อยมาจัดการฝังศพเหล่านี้” ต้วนหลวงซางกล่าวด้วยความเศร้าสร้อย
“เช่นนั้นพวกเรากลับเข้าไปที่ป่าหินก่อน” พื้นที่โล่งเช่นนี้ไม่ปลอดภัยสำหรับพักค้างคืนในป่า สมปองจึงเดินนำกลับไปยังป่าหิน
พวกเขาต่างอ่อนล้าหลังจากร่ายเวทป้องกันคลุมปากโพรงหินแล้ว เยว่ิที่เดินตามหลังมาเตรียมอาหารออกมาให้ต้วนหลงซางกับน้องชาย
“พวกเรามีเสบียงติดตัวอยู่บ้าง ท่านรับประทานบรรเทาความหิวไปก่อน”
“ขอบคุณพวกท่านมาก”
“ไม่ต้องเกรงใจ”
เยว่ิส่งอาหารให้กับต้วนหลงซางแล้วเดินออกมานั่งที่ปากโพรง สมปองนั่งพิงก้อนหินจ้องมองออกไปข้างนอก
“พวกมันจะกลับมาอีกเหรือไม่”
“ข้าไม่แน่ใจนัก เ้าดูนั่น แมลงตัวนั้นดูแปลก”
“เ้าหมายถึงผึ้งตัวนั้นหรือ”
“ผึ้งกับต่อ? ปกติผึ้งกับต่อเป็ศัตรูกัน”
“นั่นคือตัวต่อ” ต้วนหลงซางบอก “มันเป็ต่อธรรมดาทั่วไป มิใช่ต่อั์”
สมปองรู้สึกกังวลขึ้นมาทันที เพื่อให้แน่ใจเขาส่งปราณกลุ่มเล็ก ๆ ออกไปห่อหุ้มแมลงตัวนั้น มันพยายามบินหนี
“คิดหนีหรือ”
ทักษะการความคุมสิ่งของที่สมปองฝึกยังไม่ชำนาญ แต่ปราณที่เขาส่งไปมีความแข็งแกร่งมากพอจะบดขยี้แมลงตัวเล็ก ๆ แมลงตัวนั้นแหลกเหลวในทันที แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนในโพรงต้องแตกตื่นคือ ต่อั์ที่ไม่ทราบมาจากไหนจู่ ๆ ก็พุ่งเข้าใส่กำแพงเวทป้องกันที่สมปองร่ายคลุมปากโพรงไว้
เสียงปุปุดังอยู่ไม่กี่ครั้ง ข่ายเวทที่ร่ายไว้ก็สลายไป สมปองร่ายรำหอกดาบสังหารต่อั์ไปหลายสิบตัว แส้ของเยว่ิเพิ่งสังหารต่อั์เพียงสิบกว่าตัวก็หยุดชะงัก เยว่ิโดนเหล็กในต่อั์ล้มลงแน่นิ่ง ไม่ช้าหลี่ซุนที่อยู่ลึกเข้าไปในโพรงก็ล้มลงเช่นกัน สองพี่น้องสกุลต้วนล้วนโดนต่อต่อยล้มลง
สมปองโดนต่อยที่มือ ร่างกายชาวูบเขาล้มลงนอนตะแคงกับพื้น ชายชุดเหลืองสลับดำเดินเข้ามา
“คิดว่าจะหนีพ้นหรือ” สีหน้าต้าหวงเฟิงมองเด็ก ๆ อย่างเหยียดหยาม
“ศิษย์พี่ยอดเยี่ยมจริง ๆ” เสี่ยวถูจิ่วเดินตามเข้ามา นางมองร่างที่นอนอยู่บนพื้นแล้วยิ้ม
“เด็ก ๆ ลำเลียงสามคนนี้ไป อีกสองคนนั่นเป็ของเ้า” ต้าหวงเฟิงหันไปบอกกับเสี่ยวถูจิ่ว
ตัวต่อั์จำนวนนับหมื่นตัวกรูกันเข้าไปในโพรงยกร่างของสมปอง หลี่ซุน และเยว่ิลอยออกจากโพรง เสี่ยวถูจิ่วมองสองพี่น้องต้วนตาเป็ประกาย
นางเดินตรงเข้าไปในโพรง
ด้านนอกต่อั์นับหมื่นตัวกำลังหิ้วร่างเด็กทั้งสามไปอย่างช้า ๆ ต้าหวงเฟิงนำอยู่ข้างหน้า เขาหยุดลงสูดดมกลิ่นแปลก ๆ ที่โชยมากระทบจมูก
สายลมเบา ๆ พัดมา เปลวเพลิงลุกไหม้บนตัวต่อนับหมื่นพร้อม ๆ กัน สมปองที่ยังสลืมสลือพลันฟื้นคืนสติขึ้นบังคับร่างลงพื้นก่อนทะยานไปคว้าตัวหลี่ซุนกับเยว่ิทันท่วงที
ต่อั์นับหมื่นตอนนี้กลายเป็ธุลีลอยกลางอากาศ ต้าหวงเฟิงกลับลอยนิ่งไม่กล้าขยับเขยื่อน “โอสถเพลิงมรณะ” เขาเคยโดนประมือกับแม่เฒ่าโอสถมาก่อน โอสถชนิดนี้รับประทานไปไม่มีผลอันใด แต่สำหรับแมลงกระพือปีกเกิดพลังงานความร้อนจะทำให้เกิดเปลวไฟลุกไหม้รุนแรง
“แม่เฒ่าท่านมาแล้ว ถ้างั้นก็ฝากเด็กพวกนี้ไว้กับท่านก่อนก็แล้วกัน” ต้าหวงเฟิงคิดมาก็มา คิดไปก็ไป ไม่ยอมเสี่ยงอันตราย
หญิงชราปรากฎตัวตรงหน้าสมปอง นางโปรยผงยาไปตามลม เปลวเพลิงจุดเล็ก ๆ เกิดขึ้นทั่วทั้งป่าหินและในป่าโดยรอบ ต่อั์ที่กระจายซุ่มซ่อนตามต้นไม้ทั้งหมดลุกไหม้จนกลายเป็เถาธุลี สร้างความแค้นเคืองให้กับต้าหวงเฟิงอย่างยิ่ง
“ท่านยายโปรดช่วยสหายชาวมนุษย์ที่โพรงถ้ำด้วย” สมปองร้องบอก
นางหันเข้าไปในโพรงถ้ำ เสียงกรีดร้องดังออกมาจากภายใน เสี่ยวถูจิ่ววิ่งหน้าตื่นออกมา บนตัวนางมีไฟลุกไหม้
ต้าหวงเฟิงชี้นิ้วมาที่แม่เฒ่าโอสถ เหล็กในขนาดเท่าตะปูทะลวงออกจากนิ้วมือพุ่งใส่แม่เฒ่าโอสถดุจห่าฝน เหล็กในสีดำแหลมคมถูกสร้างขึ้นจากปราณของต้าหวงเฟิง นี่เป็วิชาก้นหีบของมัน ไม่ถึงคราจำเป็ไม่นำออกมาใช้ เนื่องจากต้องใช้ปราณจำนวนมหาศาล แต่วันนี้มันต้องใช้ เพราะมันโกรธแค้น ต่อั์ฝูงนี้มันเพาะเลี้ยงกับมือ ตายไปบ้างไม่นับเป็อย่างไร แต่บัดนี้ตายไปจนหมดสิ้น
สมปองเบิกตาค้าง หากเป็เขาย่อมไม่สามารถหลบพ้นห่าฝนเหล็กในจำนวนมากนี้ได้ ไม้เท้าเหล็กในมือแม่เฒ่าโอสถหมุนเป็วงอยู่ด้านหน้า กลิ่นหอมของสมุนไพรกำจาย สร้างความรู้สึกสดชื่นให้กับสมปองและพวก
นางควบคุมการหมุนของไม้เท้าด้วยปราณสีเหลืองอ่อน ขณะเดียวกันก็ส่งเม็ดยาแก้พิษต่อเข้าปากสมปองและพวก ทั้งไม่ลืมต้วนหวงซางและน้องชายที่นอนสลบอยู่ในโพรงถ้ำ
นางพ่นละอองยาผ่านไม้เท้า
นางใช้ปราณพัดละอองยาสวนกลับไป
เปลวไฟอันร้อนแรงลุกไหม้ขึ้น เปลวไฟลุกไหม้อย่างรวดเร็ว ไฟไหม้สวนฝนเหล็กในกลับไปหาต้าหวงเฟิงอย่างรวดเร็ว
ต้าหวงเฟิงถอยหลังด้วยสีหน้าแตกตื่น โอสถเพลิงมรณะนี้ร้ายกาจกว่าโอสถก่อนหน้านี้หลายเท่านัก
“โอสถเพลิง์ของข้าเป็อย่างไรบ้าง”
2K
