ตอนที่ 27 – เสียงในเงา
ห้องทำงานของทีมสืบสวนยังคงเงียบสงัด
เช้าวันต่อมา เมฆาเดินเข้ามาช้า ๆ เปิดม่านให้แสงแดดส่องเข้ามาในห้อง
แต่สิ่งที่สะท้อนกลับจากพื้นไม่ใช่แค่เงาของเขา —
เงานั้น “ขยับก่อน” ที่เขาจะขยับจริง
เมฆาหยุดนิ่ง แล้วลองยกมือตัวเองขึ้น
เงาในพื้นทำแบบเดียวกัน...แต่เร็วกว่าชั่วเสี้ยววินาที
เขาลองยกอีกมือหนึ่ง
ครั้งนี้เงา “ชะงัก” เหมือนกำลังรอคำสั่ง
เสียงในหัวเขาดังขึ้นอีกครั้ง
“อย่าหยุด...เงาจะเรียนรู้จากเจ้า”
เมฆาไม่ตอบ เขาเดินไปเปิดกล้องบันทึกภาพในห้อง
ในจอมอนิเตอร์ ภาพที่เห็นกลับต่างออกไป —
เงาในกล้องกำลัง “มองกลับมา” และขยับปากพูดอะไรบางอย่าง
วรุฒถือถุงข้าวเหนียวหมูปิ้งเดินเข้ามาแบบงง ๆ
“พี่...ผมซื้อของเช้ามาฝาก เอ๊ะ ทำไมพี่เปิดกล้องจ้องพื้นอยู่แบบนั้นล่ะครับ?”
เมฆายังไม่ละสายตาจากจอ “วรุฒ ลองมาดูสิ”
วรุฒเดินมา แล้วมองจอ
“อ้าว เงาพี่ทำไมมันขยับเองล่ะพี่! ...หรือผมยังไม่ตื่น?”
“ไม่ใช่ภาพหลอน” เมฆาพูดเรียบ “มันตอบสนองก่อนที่ผมจะขยับจริง”
วรุฒหน้าเริ่มซีด “พี่ครับ ผมว่ามันไม่ใช่เรื่องดีเลยนะครับ เงาใครขยับเองได้ มันต้องมีผีเงาแน่ ๆ!”
“ไม่มีคำว่าผีเงา วรุฒ”
“งั้นเงาอารมณ์ดีเหรอครับพี่?”
เสียงจากลำโพงดังขึ้นอีกครั้ง
“ไม่ใช่เงา...คือเสียงของเจ้าเอง”
คราวนี้ จิตราเดินเข้ามาพอดี
“พี่! เสียงนี้อีกแล้วเหรอคะ” เธอวางแฟ้มลงแล้วกดปุ่มปิดระบบเสียงทันที
แต่สัญญาณกลับขึ้นมาทันทีหลังปิด — เหมือนเสียงไม่ต้องการให้เธอหยุดมัน
“ใครหยุดฉัน...เธอจะกลายเป็นเสียงต่อไป”
วรุฒสะดุ้งสุดตัว “พี่เมฆา! ผมว่ามันขู่เราแล้วนะครับ ผมขอไปอยู่เงียบ ๆ ในห้องน้ำได้ไหมครับ!”
“อยู่ที่นี่แหละ” เมฆาว่า “เราจะจับต้นตอของเสียงนี้”
เขาเปิดเครื่องตรวจคลื่นเสียงระดับต่ำ
บนหน้าจอขึ้นกราฟสัญญาณใหม่ — สัญญาณนี้มาจาก “ทิศใต้” ของอาคาร
บริเวณใต้บันไดที่มีห้องเก็บของเก่า
“สัญญาณมันคงส่งมาจากตรงนั้น” เมฆาว่า
วรุฒหน้าเหย “ใต้บันไดอีกแล้ว...พี่ครับ ผมเริ่มสงสัยแล้วว่า ทำไมทุกอย่างที่เราทำต้องมี ‘ใต้’ นำหน้า — ใต้สะพาน ใต้บันได ใต้เตียง... ถ้าตอนหน้ามีใต้ส้วม ผมลาแน่ครับ!”
“พูดมาก เดิน”
พวกเขาเดินลงไปชั้นล่าง
ใต้บันไดมีเพียงฝุ่นเกาะเต็มผนัง กับกล่องเก็บของเก่า
เมฆาก้มดูพื้น — มีรอยขีดเหมือนตัวอักษร เขาเอามือปัดฝุ่นออก
อักษรที่เขียนไว้คือคำว่า “ฟังในเงา”
ทันใดนั้นเอง ไฟเหนือหัวกระพริบวาบ
และเสียงแมวร้องขึ้นจากมุมห้อง
“เมี้ยว...”
“พี่...อย่าบอกนะว่าแมวดำตัวเดิม?” วรุฒถาม
เมฆามองตามเสียง เห็นแมวดำตัวหนึ่งเดินออกมาจากเงาใต้บันได — มันไม่สะท้อนในพื้น
เหมือนมันไม่มีเงาเลย
จิตราก้มตัว “พี่คะ...ทำไมแมวไม่มีเงา?”
เมฆาจ้องมันนิ่ง ๆ “เพราะมันคือเงา”
แมวตัวนั้นมองเมฆาอยู่นาน ก่อนจะส่งเสียงครางต่ำ
“ผู้ฟังตัวจริง...ต้องแลกเงาของตน”
เสียงนั้นออกมาจากปากแมว แต่เสียงที่ได้ยินเป็นเสียงของเมฆาเอง
วรุฒแทบจะปล่อยหมูปิ้งร่วง “พี่! พี่พูดสองเสียงเลยนะครับ ผมว่าไม่ดีแน่ พี่จะกลายเป็นดีเจสองภพแล้วนะครับ!”
เมฆาโน้มตัวลงมาหาแมว
“เจ้าอยู่ในเสียงฉัน...หรือฉันอยู่ในเจ้า?”
แมวเงยหน้า
“ไม่ต่างกัน...เมื่อเงาฟังพอ มันจะพูดแทนผู้เป็น”
เงาของเมฆาที่พื้นเริ่มขยายออกช้า ๆ เหมือนหมึกซึม
จนแผ่ครอบเท้าวรุฒไปด้วย
วรุฒสะดุ้ง “พี่เมฆา! เงาพี่กำลังกินเงาผมอยู่ครับ ผมต้องเรียกพระมารดาช่วยไหมครับ!”
“อย่าเคลื่อนไหว” เมฆาว่า “มันกำลังฟังเราอยู่”
เสียงในห้องเริ่มก้อง
“เมื่อเงากลืนเงา...เสียงจะกลายเป็นเนื้อแท้”
จิตราเริ่มถอยหลัง “พี่...มันจะหมายความว่าอะไร”
เมฆาเอื้อมมือไปแตะเงาบนพื้น แต่เงานั้น “ยกมือขึ้นก่อน” แล้วจับมือเขากลับ
สัมผัสเย็นเฉียบจนข้อมือชา
“ยินดีต้อนรับ...ผู้ฟังตัวจริง”
และในวินาทีนั้น
แสงในห้องดับลง — เหลือเพียงเสียงแมวร้องยาว
“เมี้ยว...”
-จบตอนที่ 27 – เสียงในเงา-
*ตอนที่ 28 – เงาที่พูดได้
หลังเหตุการณ์ใต้บันได เมฆาพบว่าเงาของเขาเริ่ม “พูดเอง” แม้เขาจะไม่ออกเสียง
และทุกครั้งที่เงาพูด...สิ่งรอบข้างจะเปลี่ยนไปตามคำนั้น*
161K
![ซากเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668145_30143215.webp)
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
![[จบ] แม่ปากร้ายยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1664518889_43567285.webp)
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
