ไป๋ฉานมิรู้ว่านางจะเลือกลูกศิษย์อย่างไรจะสอนให้คนหนึ่งมีวิชา นางก็ยังมิรู้ว่าต้องทำเช่นไรทำให้นางตกอยู่ในภวังค์ความคิดอยู่นาน
หญิงสาวยืนนิ่งเงียบจนลั่วอิงสะกิดเตือนให้นางเลือกร่างเล็กถึงก้าวเท้าไปด้านหน้ามากกว่าเดิมให้ศิษย์ใหม่ด้านล่างเห็นใบหน้านางได้ชัดมากขึ้น
"ข้าไป๋ฉาน เป็ครั้งแรกที่จะมีลูกศิษย์เป็ของตนเองยังมิรู้ว่าจะสอนอันใดพวกเ้าเลยเสียด้วยซ้ำแต่ข้าจะพยายามมิให้เ้าน้อยหน้าลูกศิษย์อาจารย์ท่านอื่นเป็แน่ เพราะเช่นนั้น ข้าจะมิเป็ผู้เลือกข้าจะให้พวกเ้าเป็ฝ่ายตัดสินใจเอง ว่าผู้ใดจะเต็มใจมาเป็ลูกศิษย์ของข้า"
ทันทีที่เสียงหวานหญิงสาว้าเงียบลง เสียงฮือฮาด้านล่างกลับเริ่มดังขึ้นแทน
ทุกคนมาที่นี้ต่างอยากเจริญก้าวหน้าอยากเป็ลูกศิษย์ของอาจารย์อันดับหนึ่งของสำนัก หรือตำแหน่งลดหลั่นกันลงมาแต่นี่อาจารย์ผู้นี้เป็เพียงสตรีร่างเล็ก ทั้งยังมิเคยฝึกสอนผู้ใดมาก่อนหากเลือกไปอยู่ด้วย คงนำความก้าวหน้ามาให้มิได้ ผลลับที่ได้คงมีแต่ผลเสียมากกว่าประโยชน์แม้จะรู้สึกเสียดายรูปโฉมนางอยู่มากก็ตามที
ไป๋ฉานมองบรรยากาศด้านล่างอย่างพึงใจยิ่งมิมีผู้ใดอยากเป็ลูกศิษย์นางมากเท่าไหร่ยิ่งดี
นางมิใช่คนผิดเสียหน่อยในเมื่อเปิดโอกาสแล้ว มิมีผู้ใดเลือกนางเอง นางก็มิต้องเป็อาจารย์สอนผู้ใด
"ข้าขอรับ ข้ายินดีติดตามรับคำสั่งสอนจากอาจารย์หญิงขอรับ"
บุรุษรูปร่างสูงโปร่งเดินแหวกกลางผู้คนออกมาด้านหน้ายกมือเชิดหน้าไปทางสตรีชุดแดงที่ยืนอยู่้า เขามองเห็นมุมปากบางที่ยกยิ้มหุบลงทันทีที่เขาเอ่ยปากร้องขึ้น
นางคงกำลังดีใจที่มิมีผู้ใดอยากเป็ลูกศิษย์ตนอยู่สินะ
บรรยากาศรอบข้างต่างเสียงดังมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อผู้ที่ยกมือเดินไปด้านหน้า เป็ผู้ที่มีคะแนนสอบเป็อันดับหนึ่งในทุกศาสตร์
เขาเอ่ยปฏิเสธอาจารย์าุโผู้มีฝีมือหลายท่านก่อนหน้านี้แต่กลับยกมือตอบรับการเป็ลูกศิษย์อาจารย์มือใหม่ง่าย ๆ เช่นนี้หรือ
"เช่นนั้นเ้าเป็ลูกศิษย์คนแรกของอาจารย์โจว แต่ยังต้องมีอีกหนึ่งผู้...."
เสียงประกาศยังมิทันจบดีสตรีด้านล่างต่างพากันยกมือเข้าร่วมพร้อมกัน ผิดกับตอนแรกที่ต่างพากันเงียบ
"หากมีมากกว่าหนึ่งเช่นนี้ คงต้องขึ้นกับอาจารย์โจวแล้วว่าอยากได้ผู้ใดเป็ลูกศิษย์"
ไป๋ฉานมองความวุ่นวายด้านล่างหากให้นางเดาสตรีที่พากันยกมือคงมิใช่เพราะนาง แต่คงเป็เพราะบุรุษก่อนหน้าเสียมากกว่า
ดูท่าแล้ว ความสงบสุขของนางคงหายไปทีละนิดทีละน้อยเป็แน่
"ข้าเลือกสตรีด้านหลังผู้นั้น" ไป๋ฉานชี้นิ้วเรียวไปที่สตรีร่างเล็กด้านหลังที่ยกมือแต่มิได้ะโเสียงดังเฉกเช่นผู้อื่นให้เป็อันจบการเลือกลูกศิษย์ของนางลง
หลังพิธีการทุกอย่างจบลงเถียนอวี่กำลังเดินตามสตรีร่างเล็กตรงหน้า ที่เพิ่งมีศักดิ์เป็อาจารย์ของเขาหมาด ๆ เพื่อพาพวกเขาไปเรือนที่พักของนาง
ร่างเล็กพาเดินมาไกลจนอ้อมไปถึงด้านหลังที่ตั้งสำนักระหว่างทางเขาเริ่มได้กลิ่นอายของดอกไม้นานาพันธุ์ จนพบเรือนไม้หลังงามบนหน้าประตูทางเข้าเขียนไว้ว่าเรือนรุ่ยเซียง
ทั้งเรือนเต็มไปด้วยหมู่ดอกไม้และมวลผีเสื้อบินวนกลิ่นกายหอมอ่อน ๆ ที่เขาแอบสูดดมยามร่างเล็กเดินผ่าน คงเป็เพราะนางอาศัยอยู่ในสถานที่แห่งนี้
"คุณหนูกลับมาแล้วหรือเ้าคะ"
"อืม"
ไป๋ฉานปล่อยให้หลิงอี้สาวใช้คนสนิทถอดเสื้อคลุมนางออก ก่อนเดินเข้าไปนั่งเก้าอี้ตัวใหญ่ที่ประจำของนางสายตาจับจ้องมองลูกศิษย์ตนเองที่เดินตามเข้ามายืนอยู่ตรงหน้า
รุ่ยเซียง ชื่อดอกไม้ดอกวินเทอร์แดฟเน่ WinterDaphne
ทั้งสองมีบุคลิกหน้าตามิเป็สองรองใครชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลา ผิวกายขาวผ่องมิแพ้สตรีด้านข้างอาภรณ์ที่สวมใส่ล้วนทำมาจากเนื้อผ้าชั้นดี
การเลือกลูกศิษย์ครั้งแรกของนางนับว่ามิเลวเลยทีเดียว
"พวกเ้ามีนามว่าอันใดกัน"
"เรียนอาจารย์ ข้ามีนามว่าเถียนอวี่ สกุลเสิ่นขอรับ"
"ส่วนข้าเหมยกุ้ย สกุลเหลียนเ้าค่ะ"
"เถียนอวี่กับเหมยกุ้ยรึ นี่หลิงอี้จะเป็ผู้ช่วยข้าดูพวกเ้าอีกทีนึงเรือนพักของพวกเ้าให้คนจัดเตรียมไว้แล้ว วันนี้ก็ไปพักผ่อนกันให้สบายก่อน วันพรุ่งค่อยว่ากันใหม่"
หญิงสาวกล่าวจบแล้วจึงหันไปพยักหน้าให้สาวใช้ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าห้องด้านในไปโดยมิรู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องนางอยู่มิวางตา
876
![อยู่อย่างเดียวดาย[นิยายสั้น]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1577963398_10791446.webp)
