หลังจากหลินเหมยซีออกจากห้องเก็บฟืนก็มีสาวใช้นามว่า อินซือหยาที่คอยดูแลรักษาทายาให้แก่ผู้เป็นาย นางทายาไปพรางร่ำไห้สงสารผู้เป็นาย "พระชายาบ่าวปวดใจยิ่งนัก ทำไมท่านอ๋องถึงได้ใจร้ายทำกับท่านได้ถึงเพียงนี้ โปยบ่าวเสียเองยังดีกว่า" หลินเหมยซีรับรู้ได้จากความจริงใจของนาง จากความทรงจำของเ้าของร่าง สาวใช้ผู้นี้ได้ถูกขายมาเป็ทาสที่จวนราชครูและได้ถูกส่งตัวมาอยู่ข้างกายนาง นับว่าโตมาด้วยกัน และที่นางเสียใจหนักเพราะรักและเทอดทูนหลินเหมยซีมาก เนื่องจากถูกผู้คนเหยียดหยามมีเพียงแค่หลินเหมยซีที่ปฏิบัติกับนางดั่งพี่น้อง ต่างพึ่งพาอาศัยกันและกัน
"ซือหยาเ้าอย่าได้พูดเสียงดังไป หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง เ้ากับข้าก็รู้ว่าถูกจับตามองอยู่ อย่าได้พูดไปเ้าจะเดือดร้อน" สาวใช้ได้ฟังจึงได้สติและหยุดพูด แต่นางก็ยังไม่หยุดร้องไห้เนื่องด้วยเห็นแผลที่หลังของผู้เป็นาย
"บ่าวเพียงตัดพ้อถึงอย่างไรพระชายาก็ได้ชื่อว่าเป็พระชายาแต่งตั้งโดยฝ่าา ควรถูกปฏิบัติดีกว่านี้ อันนี้ทำอย่างกะเราไม่ใช่คน" นางกระซิบข้างหูผู้เป็นายเพื่อที่จะไม่ให้คนนอกได้ยิน
หลินเหมยซีจึงได้พูดเสียงดังขึ้นว่า "เ้าเห็นไหมว่าท่านอ๋องก็ยังคงห่วงใยข้า ดูสิยาที่พ่อบ้านนำมาเป็ยาจากในวัง ไม่นานข้าคงหายดี เ้าอย่าได้เป็ห่วงเลยซือหยา"
หลังจากรักษาจตัวอยู่หลายวัน หลินเหมยซีก็สามารถลุกจากเตียงได้และเห็นสภาพตัวเอง พร้อมตัดพ้อเ้าของร่างว่า "หลินเหมยซีเอ๋ยที่ผ่านมาเ้าใช้ชีวิตมาได้อย่างไร หน้าตาก็ไม่สดใส ผมก็ชี้ฟู ยังจะผิวที่แห้งกร้านนี่อีก เฮ้อ!!! " หลินเหมยซีได้ให้สาวใช้เตรียมวัสดุเพื่อนำมาปรุงแต่งเป็ครีม บำรุงผิวและเส้นผม "ดีนะที่ข้าเคยเข้าครอสอบรมวิธีบำรุงผิว ไม่อย่างนั้นสภาพอย่างเ้าเนี่ย เมื่อไหร่จะเชิดหน้าชูตาสู้กับยัยน้องตัวร้ายนั้นได้"
หลังจากดูแลบำรุงผิวพรรณตัวเองและได้เวลาที่กงกงจะมาที่จวนแล้ว หลินเหมยซีจึงได้ลุกขึ้นมากแต่งหน้าทำผมให้เข้ากับใบหน้ารูปไข่จนงดงาม ขนาดสาวใช้ข้างกายยังต้องตะลึงถึงการเปลี่ยนแปลงของผู้เป็นาย นางยิ้มขึ้นมาและพูดว่า "วันนี้พระชายาทรงดูเปลี่ยนไปมาก งดงามมากเพคะ ต้องมีคนบางคนแด่ดิ้นเป็แน่แท้" พลันพูดเสร็จคนทั้งสองก็หัวเราะชอบใจ
อีกฝั่งทางห้องโถงจวนหน้าของตำหนักอ๋องเฟิงหรู่อี้ ปรากฎมีหญิงที่กำลังอ้อดอ้อนเอาอกเอาใจอ๋องเฟิงหรู่อี้ คอยหยิบจับป้อนผลไม้และชาอยู่ตลอด จนกระทั่งพ่อบ้านได้พูดว่าพระชายาเสด็จ คนทั้งสองจึงได้เงยหน้ามองคนตรงหน้าที่กำลังเดินเข้ามาอย่างสง่าผ่าเผย
อ๋องเฟิงหรู่อี้ถึงกับตะลึงในความเปลี่ยนแปลงของชายาตัวเองพลันนึกในใจ "คนตรงหน้าเป็ใครกันทำไมจึงดูแปลกไปเหมือนเป็คนละคน" เนื่องด้วยพระชายาคนก่อนใส่แต่เสื้อผ้าชุดเดิมๆซ้ำๆ ประกอบกับไม่ปราณีตในการแต่งหน้าแต่งตัว แต่นางผู้นี้ถึงแม้จะประทินโฉมบางเบากับทำให้รู้สึกใจเต้นได้ถึงเพียงนี้
หลินหลังผิงก็ตะลึงไม่ต่างจากท่านอ๋อง เหตุใดวันนี้พี่สาวตัวเองถึงได้เปลี่ยนแปลงไปขนาดนี้ จนไม่อาจเชื่อสายตาตัวเอง
หลินเหมยซีได้เห็นปฏิกิริยาของคนทั้งสองคนถึงกลับต้องกลั้นขำในใจ และได้กล่าวออกไปเยี่ยงผู้ดีมีการศึกษาว่า "คาระวะท่านอ๋อง หม่อมฉันขอประทานอภัยที่มาล่าช้าทำให้ท่านอ๋องต้องรอนาน แต่คงไม่สายเพราะยังไม่เห็นกงกงมายังจวน " พลันสายตานางก็เพ็งมองไปที่ น้องสาวอสรพิษ แต่ปากนางก็พูดกับท่านอ่องว่า "แล้วท่านอ๋องจะให้หม่อนฉันประทับนั่งตรงไหนเพคะ ดูท่าที่ข้างๆจะไม่ว่าง"
หลินหลังผิงจึงได้เอ๋ยว่า "แต่ไหนแต่ไรมาท่านที่ก็นั่งอยู่ด่างข้างอยู่แล้ว นั่นที่ตรงนั้นของท่าน" พรางชี้มือไปยังด้านข่างแต่สายตาก็ยังคงเต็มเปี่ยมไปด้วยความริษยา
หลินเหมยซีเห็นดังนั้นจึงได้พูดสวนว่า "ไม่ดีกระมั่งน้องหญิง พี่สาวคนนี้เป็ถึงพระชายาเอกที่ได้รับการแต่งตั้งจากฝ่าา เหตุไฉนต้องลงมานั่งข้างล่างเล่า แล้วน้องหญิงเป็เพียงชายารองที่ไม่ได้รับการแต่งตั้ง คงไม่เหมาะกระมั้งถ้ากงกงเข้ามาเห็นคงอดตำหนิแล้วได้ยินไปถึงกระกรรณของฝ่าาได้ จะทรงตำหนิมาถึงท่านอ๋องได้ ท่านอ๋องเห็นเป็เยี่ยงไร"
อ๋องเฟิงหรู่อี้ที่ยังไม่ตื่นจากภวังค์จงองค์รักษ์ข้างกายได้กระซิบบอกจึงได้เอ๋ยออกมาว่า "ที่พระชายากล่าวมาก็มีเหตุผล หากกงกงมาเห็นเข้าคงไม่งามและผิดจารีต หลังผิงเ้าลงไปนั่งข้างล่างเทอด
หลินหลังผิงได้ยินดังนั้นก็โมโหพลันลุกขึ้นเตรียมจะอาละวาดจนสาวใช้ข้างกายได้สะกิดกล่าวเตือน นางจึงหยุด
หลินเหมยซีได้ขึ้นไปนั่งข้างๆท่านอ๋อง และหยิบชาให้ท่านอ๋องด้วยท่าท่างสง่างามอ่อนโยน จนอ๋องเฟิงหรู่อี้แปลกใจถึงท่าทางราวกับกุลสตรีในวังก็ไม่ปาน..... หลินหลังผิงได้เห็นก็ยิ่งอิจฉาริษยามากขึ้นเท่าทวีคูณ แต่หลินเหมยซีหาได้สนใจมั้ยนางมองหน้าน้องสาวต่างมารดาพร้อมยักคิ้วใส่ นางยิ่งแทบควบคุมสติไม่ได้ ดีที่พ่อบ้านเข้ามาบอกว่า กงกงมาถึงหน้าจวนอ๋องแล้วนางจึงได้สงบลง
หลินเหมยซีคิดในใจนี้แค่เริ่มต้น มีเพียงเ้าเท่านั้นที่รู้เื่มารยาร้อยเล่มเกวียน คอยดูข้าเถอะจะงัดมารยาพันเล่มเกวียนออกมาให้เ้าดู
ค่อยดูการแสดงของข้าเทอดน้องรัก หลินเหมยซีข้าจะทำให้คนที่เคยทำร้ายเ้าได้รู้รสชาติของความเจ็บบาง ข้าจะแก้แค้นแทนเ้าเอง ไหนๆก็ยังหาทางกลับบ้านไม่ได้ มิสู้อยู่ทำเื่สนุกที่นี้ต่อไปดีกว่า หึหึ ข้าคือนางมารร้ายตัวจริงรู้ไว้ซะ
15K
