ที่ไหน?
เฉียวซีกะพริบตาอยู่หลายครั้งกว่าจะปรับสายตาให้เคยชินกับความมืดรอบกาย จากนั้นหล่อนก็ตกอยู่ในความสับสนงุนงงไม่รู้จบ
หล่อนพบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่ไม่คุ้นเคย กำลังนอนอยู่บนเกวียนหลังหนึ่ง เขย่าอยู่บนถนนขรุขระเต็มไปด้วยหลุมบ่อ จมูกได้กลิ่นดิน ผิวกายััสายลมบริสุทธิ์ไร้สิ่งปนเปื้อน
ที่นี่ไม่มีตึกสูงเสียดฟ้า...
ไม่มีถนนคอนกรีตราบเรียบ ระเกะระกะไปด้วยรถยนต์จอดนิ่งสนิทเรียงรายสุดสายตา...
ที่สำคัญกว่านั้นคือไร้หมอกพิษปนเปื้อนในอากาศ ไม่คล้ายวันสิ้นโลกที่หล่อนพยายามเอาชีวิตรอดมานานนับปี
ดังนั้นเฉียวซีจึงมีความคิดเหลวไหลหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว
หล่อนอาจจะทะลุมิติมาเกิดใหม่?
อย่าเห็นว่าหลังวันสิ้นโลก วันๆ หล่อนต้องวิ่งวุ่นเอาตัวรอดจากซอมบี้ หลบหนีจากคนที่ปล้นเสบียงด้วยกันเอง ยากจะมีเวลาได้พักหายใจ
ยิ่งพบเจอสถานการณ์บีบคั้นหัวใจ ทำให้คนกดดันแทบเป็บ้าตาย หล่อนยิ่งโหยหา่เวลาอันสงบสุข ที่ที่จะผ่อนคลายจิตใจแม้เพียงชั่วขณะหนึ่ง
นิยายจึงกลายเป็ ‘ที่พักใจ’ เพียงหนึ่งเดียวซึ่งหล่อนสามารถเลือกหามาหลบมุมอ่าน ในเวลาที่ไม่ต้องวิ่งวุ่นสู้กับซอมบี้หรือผู้คน
่เวลาที่หล่อนกับน้องชายถูกคนในทีมผลักเข้าไปกลางคลื่นซอมบี้นับร้อย หล่อนไม่มั่นใจสักนิดว่าจะสามารถรอดชีวิตอยู่รอจนถึงตอนที่หัวหน้าฝ่าฝูงซอมบี้มาช่วยเหมือนครั้งก่อนๆ
แม้จะพยายามดื่มยาฟื้นพลังชีวิตที่หัวหน้ามอบให้ แต่คลื่นซอมบี้มีมากเกินไป ไม่ทันไรหล่อนกับน้องชายก็อ่อนแรง ถูกซอมบี้รุมกัดทึ้งฉีกร่างตายอย่างอนาถ
หล่อนน่าจะสิ้นลมั้แ่ตอนนั้น แล้วทะลุมิติมาเกิดใหม่เหมือนที่เคยอ่านในนิยาย…ใช่ไหมนะ?
เพราะถ้ารอดมาได้จริงก็ควรต้องอยู่ในสถานที่หลบภัยอย่างในตึกสูงหรือห้องพักที่เต็มไปด้วยเครื่องใช้ทันสมัย ไม่ใช่บนเกวียนเทียมลาที่ผู้คนในเมืองเลิกใช้ไปหลายทศวรรษแล้ว
แต่นอกจากความทรงจำในวันสิ้นโลก ในหัวเฉียวซีกลับไม่มีความทรงจำอื่นอยู่อีก
หล่อนจึงลังเลไม่แน่ใจว่าตนทะลุมิติมายังสถานที่อื่น ที่ไม่ใช่หลังวันสิ้นโลกอย่างที่คาดเดาไว้จริงหรือกำลังอยู่ในห้วงฝันก่อนจะสิ้นลม
“พี่ใหญ่ ผมเก็บเธอไว้เป็ภรรยาไม่ได้จริงๆ เหรอ?”
ขณะคนด้านหลังจมอยู่ในความสงสัย เกวียนลาก็เริ่มลดความเร็วลง ชายร่างผอมที่บังคับเกวียนเอ่ยปากถามคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ผ่านความมืดขึ้นมาเป็ประโยคแรก
“ไม่ได้ หล่อนมีสามีมีลูกแล้ว ต่อให้จะสวยกว่าสะใภ้บ้านอื่นที่พวกเราเคยลักไปขาย แต่ทั้งตัวก็ผอมแห้งมีแต่กระดูก กอดหล่อนนอนนอกจากไม่อุ่นแล้ว ยังเปลืองเสบียงอาหารที่ฉันหามาด้วยความยากลำบากอีก
ขายหล่อนกับลูกๆ ให้บ้านเศรษฐีตามแผนเดิมน่ะดีแล้ว ได้เงินได้ข้าวมาเก็บเป็เสบียงเพิ่มอีกครึ่งถังก็ยังดี อย่างน้อยก็พอกินไปได้อีกเป็เดือน” ชายตัวอ้วนตบศีรษะเ้าผอมปฏิเสธเสียงแข็ง
“แต่ครั้งนี้ผมถูกใจเธอจริงๆ นี่”
“ถ้าอย่างนั้นก็ทำเหมือนที่แล้วมา ให้หล่อนอยู่ปรนนิบัติพวกเราพี่น้องนานหน่อย เล่นกับหล่อนเบื่อเมื่อไหร่ค่อยเอาไปขายทิ้ง
อย่าคิดจะเก็บหล่อนไว้ให้เปลืองเสบียงอาหาร ภัยแล้งกับภัยาครั้งนี้ยังไม่แน่จะจบลงเมื่อไหร่ ขืนยังคิดเก็บคนไว้ล้างผลาญเสบียง แกก็ไสหัวไปหาข้าวกินเองซะ”
“ทะ...ทำอย่างพี่ว่าก็ได้”
เ้าผอมเถียงสู้ไม่ไหว สุดท้ายก็จำใจก้มหน้ารับคำ
เพราะความมืดมิด ทั้งสองจึงไม่ทันสังเกตเห็นว่าตลอดการสนทนา คนที่กล่าวถึงฟื้นตื่นลืมตาขึ้นมาเงี่ยหูฟังอยู่นานแล้ว
นี่มันเื่บ้าอะไร!
หล่อนทะลุมิติมาไม่ทันไรก็จะถูกพาตัวไปขายให้พ่อค้าทาสแลกข้าวครึ่งถัง นี่จะต่างกับโลกก่อนที่อาหารกระป๋องเดียวก็แลกผู้หญิงไปนอนด้วยตรงไหน
ใจเฉียวซีขมฝาดเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม
ถ้าเพียงแต่พลังธาตุและช่องเก็บมิติหลังวันสิ้นโลกติดตัวมาในโลกแห่งนี้ด้วย หล่อนจะเรียกหน้าไม้คู่ใจที่หัวหน้ามอบไว้ให้ป้องกันตัวจากช่องมิติออกมา สร้างลูกศรจากพลังธาตุไม้ยิงเดรัจฉานทั้งสองคนนี่ทิ้งซะ
กึก!
นึกถึงหน้าไม้...หน้าไม้ในช่องมิติก็ปรากฏขึ้นในมือ
หัวใจเฉียวซีเต้นตึกตักเกือบโลดออกมานอกอก
หญิงสาวไม่ได้รีบร้อนกวาดจิตสำรวจช่องมิติที่ซ่อนตัวอยู่ในสัญลักษณ์ธาตุไม้ใต้ข้อมือตน ด้วยคาดเดาได้ว่าหากหน้าไม้ติดมากับช่องมิติ ของสำคัญอย่างอื่นของหล่อนในโลกก่อนก็น่าจะติดมาด้วย
ไม่ว่าจะเื่พลังในชาติก่อน...
เื่สามีกับลูกในชาตินี้ที่เพิ่งได้ยินได้ฟัง...
ขอเพียงเอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือเดรัจฉานทั้งสองไปให้ได้ก่อน เื่อื่นสามารถคิดหาทางได้ในภายหลัง
ดังนั้นเมื่อได้หน้าไม้มาอยู่ในมือ สิ่งแรกที่เฉียวซีทำคือเร่งรวบรวมพลังธาตุไม้สร้างลูกศรไม้ขึ้นมาตามกรรมวิธีที่หัวหน้าเคยสอน
ใช้เวลาอึดใจเดียว ลูกศรไม้แหลมคมก็ก่อรูปร่างขึ้นหน้าไม้ ยิงออกไปอย่างรวดเร็ว
เฟี้ยว!
ฉึก!
ลูกศรไม้พุ่งเข้าปักหลังชายร่างอ้วน เจาะหัวใจแทงทะลุอกซ้ายอย่างแม่นยำ มันไม่ทันร้องสักแอะก็ล้มคว่ำตกจากเกวียน
ร่างมันกระตุก สิ้นใจตายไม่ทันรู้เนื้อรู้ตัว!
“พี่ใหญ่!”
เ้าผอมร้องเสียงหลง ชักบังเหียนหยุดลาไม่ให้เดินต่อ
เมื่อภัยมาถึงตัว มันไม่มีใจคิดป้องกันล้อเกวียนทับร่างของพี่ชายที่นั่งอยู่ดีๆ ก็ร่วงตกจากเกวียนลงไปนอนนิ่งไม่ไหวติงห่างจากล้อเกวียนไม่มาก แต่หยุดเกวียนเพราะรักตัวกลัวตาย วิ่งกระโจนลงไปหาที่หลบใกล้ที่สุดแทน
ภายใต้ความมืดมิด มันไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น แค่ได้ยินเสียงแหวกอากาศมาจากด้านหลังก็เลือกวิ่งหนีเอาชีวิตรอดไว้ก่อน
…
ฝากนิยายด้วยค่ะ
นิยายเื่นี้แต่งจบวางจำหน่ายในรูปแบบ e book จำนวน 5 เล่มจบค่ะ
266
