3. 3 กล้องวงจรปิด
มาริเอนตัวลุกขึ้นนั่งเหยียดขาบนเตียงสีชมพูอ่อน เธอหันไปมองมอลลี่ที่นอนหันหลังให้อยู่ข้าง ๆ
ห้องที่พวกเธอนอนนั้นเคยเป็ห้องนอนสำหรับลูกสาวของครอบครัว
ดูเว่อ มันใหญ่พอสมควร และถือว่าใหญ่เกินไปด้วยซ้ำสำหรับห้องของสาววัยรุ่นที่เต็มไปด้วยภาพดาาายหน้าเหมือนผู้หญิงที่เธอโปรดปราน
ร่างอรชรที่ยืดแขนบิดี้เีทำให้ชายเสื้อยืดของเธอลอยขึ้นจนเห็นส่วนโค้งเว้าของเอว เธอรู้สึกตัวและตื่นก่อนรุ่งสางเสมอในยามปกติซึ่งบ้านหลังนี้ก็ให้ความรู้สึกเป็ปกติกับเธออย่างแปลกประหลาดราวกับว่าเื่ซอมบี้ระบาดไม่เคยเกิดขึ้น มาริแวะเข้าห้องน้ำ นั่งฉี่บนชักโครก เธอกดชักโครกและไม่ลืมที่จะล้างมือก่อนเดินเข้าไปในครัว
เธอเริ่มเตรียมอาหารเช้าสำหรับทุกคน ซึ่งคิดเมนูไว้แล้ว โดยทำตามวัตถุดิบที่มี
“อ้าว มาริ ตื่นแล้วเหรอ” เธอเห็นกันสึเกะเดินลงมาจากบันไดในชุดบ๊อกเซอร์ขาสั้นเสื้อยืดสีขาว ขาเหล็กของเขาทำให้เธอนึกถึงตัวเอกในหนังเื่หนึ่งที่เธอเคยดูสมัยเด็ก ซึ่งมาริจำชื่อเื่ไม่ได้
“สวัสดีตอนเช้าค่ะ คุณกันสึเกะ อ๊ะ!”
กันสึเกะเดินเข้ามาจูบและถูไถหนวดที่ยังไม่ได้โกนไปตามแนวต้นคอขาวระหงของเธอจากทางด้านหลัง ความสากเสียวจากหนวดที่ยังไม่ได้โกนของเขาทำให้มาริวางมีดหั่นแครอทลงข้างเขียงไม้
“ไม่เอานะคะ เดี๋ยวฉันทำกับข้าวไม่เสร็จ” เธอหนุนพุ่มผมที่อ่อนนุ่ม แนบไปบนร่องอกของเขาเหมือนแมวที่้าความอบอุ่น
แท่งเนื้ออันซุกซนของกันสึเกะที่ดุดดันเข้ามาตรงร่องก้นทำให้สาวน้อยขยับก้นถูลากร่องของเธอไปกับแนวสันเอ็นแกร่งของเขา
กันสึเกะไม่ใส่กางเกงใน เขาจึงรู้สึกถึงส่วนลับอันนุ่มนิ่มของเธอได้อย่างชัดเจน
เขาโอบท่อนแขนกอดมาริและก้มลงไปจูบหัวของเธออย่างอ่อนโยน กลิ่นหอมและความอุ่นนุ่มแผ่ไปทั่วใบหน้าและร่างกายของเขา
...ร่างกายของผู้หญิง ที่เพิ่งจบมอปลายนี่นุ่มนิ่มดีจัง... กันสึเกะคิดขณะเลื่อนมือขึ้นไปจับหน้าอกของมาริที่ไม่ใส่ยกทรง
“ไม่เอานะคะ คุณกันสึเกะ” เธอส่งเสียงครางออกมาเบา ๆ พลางแอ่นเอนคอพยายามขยับหัวเพื่อหยุดยั้งการรุกรานจากริมฝีปากของเขาที่หัวไหล่
“ฉันไปกินกาแฟก่อนนะ” กันสึเกะกระซิบที่ข้างหูของเธอทำให้มาริขนลุก ก่อนจะหอมแก้มและปล่อยสองมืออันซุกซนที่กำลังบีบนวดหน้าอกของมาริออกและผละตัวจากเธอเดินตรงไปยังเครื่องชงกาแฟที่อยู่ข้างซ้ายของตู้เย็น
“เดี๋ยวฉันจะทำของอร่อย ๆ ให้กินนะคะ” น้ำเสียงและใบหน้าอันยิ้มแย้มแจ่มใสของสาวน้อยในชุดผ้ากันเปื้อนสวมทับกางเกงขาสั้นทำให้กันสึเกะรู้สึกชื่นใจขณะกดปุ่มเปิดเครื่องชงกาแฟ
“ตื่นแล้วเหรอไอ้เสือ” เสียงจากวิทยุที่วางอยู่ข้างเครื่องชงกาแฟดังขึ้น
“ถ้าผมบอกว่ายังไม่ตื่น ก็คงจะพูดโกหก”
“ฮา ๆ ๆ” มีเสียงหัวเราะของลีโมออกมาจากปลายสาย
“หยิบแก้วกาแฟของนายแล้วขึ้นมาบนดาดฟ้าซะ” คำพูดของลุงหนวดทำให้กันสึเกะหัวใจกระตุกวาบ เขาหันหน้าไปหามาริและก็เห็นสีหน้าของเธอที่ประหลาดใจเช่นกัน
“ไม่ต้องใ ไอ้เสือ ฉันอยู่หลังนาย”
กันสึเกะหันไปด้านหลังแต่ไม่เห็นใคร
“สูงอีกนิด”
เขาเงยหน้าขึ้นและก็เห็นกล้องวงจรปิดกลม ๆ อยู่เหนือขอบประตูที่เชื่อมระหว่างห้องครัวกับทางเดิน
...ตาลุงบ้านี่... กันสึเกะขมวดคิ้ว เขาไม่คิดว่าลีโมจะลงทุนเข้ามาติดกล้องในบ้านของครอบครัวดูเว่ออย่างแน่นอน
“นี่คุณเป็พวกสอดแนมชาวบ้านั้แ่เมื่อไหร่ คุณลีโม”
“ฉันชอบดูคนอื่น แต่ไม่ชอบให้คนอื่นดูฉันหวะ” ในสายมีเสียงหัวเราะและเสียงไอแรงๆ ออกมาจากลำคอก่อนจะพูดต่อ “แต่อย่าเข้าใจผิด ฉันไม่ใช่พวกโรคจิตชอบส่องดูชาวบ้านเขาทำอะไรกันหรอกนะถ้าไม่จำเป็ รีบถือถ้วยกาแฟของนายขึ้นมาซะ ฉันมีอะไรจะให้นายดู” เสียงจากวิทยุทำให้กันสึเกะหันไปมองถ้วยกาแฟเซรามิกทรงกระบอกสีขาวแบบมีหู ข้างแก้วมีข้อความพิมพ์สีดำเขียนไว้ว่า สวัสดีตอนเช้า
กันสึเกะยักไหล่ เขาไม่ได้ซีเรียสอะไรกับการที่ลีโมสามารถเข้ามาดูภาพจากกล้องในบ้านพวกเขาได้ ถือว่าเป็การดีซะอีกที่จะได้มีคนคอยระวังภัยให้ แต่กันสึเกะรู้สึกทึ่งกับสิ่งที่ลุงหนวดทำได้ซะมากกว่า
203
