แสงสียามค่ำคืนสาดส่องลอดผ้าม่านหนาทึบในห้องส่วนตัวของผับ เสียงดนตรีดังกระหึ่มเล็ดลอดเข้ามาเป็ระยะ
"โจวซือหาว! ฉันบอกนายแล้วใช่ไหม ว่าอย่าให้มันลอยหน้าลอยตาได้อีก! แต่นี่อะไร มันยังมาเรียนตามปกติ ฉันคิดผิดจริงๆที่หวังพึ่งคนอย่างนาย" เสี่ยวเหม่ยจ้องมองโจซือหาวด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
โจวซือหาวหน้าซีดเผือด "เสี่ยวเหม่ย ผมขอโทษจริงๆ ตอนที่ผมกำลังจะสั่งสอนมัน ใครจะไปคิดว่าจะมีตำรวจโผล่มา! คุณก็รู้ใช่ไหมว่า่นี้ผมถูกจับตาอยู่ทุกฝีก้าว ถ้าก่อเื่อีก... มีหวังพ่อเอาผมตายแน่”
เสี่ยวเหม่ยพ่นลมหายใจอย่างไม่สบอารมณ์
"ข้ออ้างล่ะสิไม่ว่า”
"มันจะไม่มีเื่แบบนั้นอีก ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง ผมสัญญา…" สายตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
เสี่ยวเหม่ยมยังคงโกรธที่โจงซือหาวทำพลาด แต่เธอก็คลี่ยิ้มบางๆ ดวงตาคู่สวยยังคงจับจ้องโจวซือหาวอย่างมีเลศนัย เธอเอนตัวมาข้างหน้าเล็กน้อยเ ปลายนิ้วแตะเบาๆที่หลังมือของโจวซือหาว
สายตาของโจวซือหาวเหลือบลงไปมองร่องอกอันอวบอิ่ม ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ
"ก็ได้… ฉันจะให้ลองให้โอกาสนายอีกสักครั้ง" เสียงของเสี่ยวเหม่ยอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย
"ถ้านายทำสำเร็จ บางทีฉันอาจจะเปลี่ยนใจยอมคบกับนายก็ได้"
เสี่ยวเหม่ยโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูของโจวซือหาวเบาๆ "อย่าทำให้ฉันต้องผิดหวังอีก... เข้าใจไหม?" น้ำเสียงที่อ่อนลงเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็หนักแน่นราวกับนั่นคือคำสั่ง
โจวซือหาวรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาอย่างรุนแรง
เสี่ยวเหม่ยยกแก้วไวน์ขึ้นมา ดวงตาจับจ้องโจวซือหาวอย่างมีเลศนัย
โจวซือหาวรีบยกแก้วไวน์ของตัวเองขึ้นชนแก้วกับเสี่ยวเหม่ย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะทำทุกวิถีทางเพื่อเอาใจเสี่ยวเหม่ย และคราวนี้เขาจะต้องไม่ทำให้เธอผิดหวังอีกเด็ดขาด
แสงแดดยามเช้าสีทองสาดส่องลอดผ่านร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ในสวนสาธารณะ เย่เจียงเฉินรู้สึกถึงอิสระที่เขาโหยหามาเนิ่นนาน หลังจากที่ขาซ้ายที่เคยไร้ความรู้สึกกลับมาใช้งานได้ดังเดิม เขาก็มาวิ่งออกกำลังกายที่สวนแห่งนี้เป็กิจวัตรประจำวัน
"ฉันไม่คุ้นหน้าเธอเลย พึ่งย้ายมาเขตนี้เหรอ"
เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนดังขึ้นข้างๆ เย่เจียงเฉิน ชายคนนั้นวิ่งเหยาะๆ เคียงข้างมาด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยมัดกล้ามที่สมบูรณ์แบบ ราวกับคนที่เข้ายิมเป็ประจำ
"ผมอยู่แถวนี้นี่แหละครับ แค่ไม่ค่อยได้ออกมาวิ่ง" เย่เจียงเฉินตอบอย่างสุภาพ
"คนหนุ่มอย่างนายควรมาออกกำลังกายทุกวันนะ ร่างกายจะได้แข็งแรง" ชายวัยกลางคนยิ้มกว้าง ดวงตาคมกริบของเขามีประกายบางอย่างที่เย่เจียงเฉินไม่สามารถอธิบายได้
"นั่นสินะครับ"
เย่เจียงเฉินพยักหน้าเห็นด้วย เขารู้สึกได้ถึงความเป็มิตรจากอีกฝ่าย แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมชายคนนั้นถึงไม่มีเหงื่อออกเลยสักนิด แม้จะวิ่งอยู่ท่ามกลางแสงแดดที่ร้อนอบอ้าว
ที่ม้านั่งด้านหน้าสวนสาธารณะ ซึ่งเป็จุดที่ผู้คนมักจะมานั่งพักผ่อนหลังออกกำลังกาย ชายสวมชุดสูทสีดำสนิทคนหนึ่งกำลังกินแซนด์วิชฮอตดอกอย่างเอร็ดอร่อย แต่เมื่อเห็นชายวัยกลางคนเดินมา เขาก็รีบทิ้งฮอตดอกที่เหลือลงถังขยะด้วยความเสียดาย แล้วรีบปัดเศษขนมปังออกจากชุดสูท ก่อนจะโค้งตัวทักทายอีกฝ่ายทันที
"ออกกำลังกายเสร็จแล้วเหรอครับ ผู้าุโเยี่ย" ชายชุดสูทเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม
"อืม... รีบกลับกันเถอะ วันนี้ฉันมีธุระสำคัญที่ต้องไปจัดการ" ชายที่ถูกเรียกว่าผู้าุโเยี่ย กล่าวพลางเผยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก
"ผมไม่ได้เห็นคุณยิ้มแบบนั้นมานานแล้ว ไปเจออะไรมางั้นเหรอครับ" ชายชุดสูทถามด้วยความเกรงใจ
"แค่เจอเด็กที่น่าสนใจมาน่ะ" ผู้าุโเยี่ยหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ชายชุดสูทไม่สามารถเข้าใจได้
เมื่อเย่เจียงเฉินกลับถึงบ้าน เขาก็ตรงเข้าไปในห้องของตัวเองทันที แม้วันนี้จะเป็วันหยุด แต่เขาก็ไม่ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า เย่เจียงเฉินนั่งขัดสมาธิบนพื้น ดวงตาปิดสนิท ลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ เขาค่อยๆ ดึงสมาธิจดจ่อไปยังภายในจิตใจ ราวกับกำลังดำดิ่งสู่ห้วงลึกของความคิด
[กำลังสร้างสภาพแวดล้อมการฝึกเสมือนจริง]
เสียงแจ้งเตือนเบาๆ ดังขึ้นในมโนสำนึกของเขา
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าเย่เจียงเฉินไม่ใช่ห้องพักที่คุ้นเคยอีกต่อไป แต่เป็ลานประลองขนาดใหญ่ ตรงกลางลาน มีร่างเสมือนของโจวซือหาวยืนอยู่ รายละเอียดนั้นราวกับถอดแบบมาจากตัวจริง ทั้งรูปร่าง ท่าทาง และแม้แต่แววตาที่เย่อหยิ่ง
[ปรับค่าพลังโจมตี ความเร็ว และรูปแบบการเคลื่อนไหวถูกปรับให้ใกล้เคียงฐานข้อมูล]
เย่เจียงเฉินเดินเข้าไปในลานประลอง เขาพยายามควบคุมพลังปราณให้ไหลเวียนไปยังจุดฝ่าเท้า ในเสี้ยววินาทีนั้น ร่างกายของเขาราวกับถูกผลักดันด้วยพลังมหาศาล พุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วราวกับสายฟ้า ภาพเบื้องหน้าพร่าเลือนไปชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะเข้าประชิดร่างเสมือนของโจวซือหาวอย่างรวดเร็ว
เมื่อเข้าใกล้ถึงระยะโจมตี เย่เจียงเฉินเคลื่อนพลังปราณให้ไหลมารวมกันที่ฝ่ามืออย่างรวดเร็ว ฝ่ามือที่เปล่งแสงขาวนวลพุ่งเข้าปะทะไปยังจุดสำคัญบนร่างเสมือนของโจวซือหาวอย่างรุนแรง ส่งผลให้ร่างเสมือนของโจวซือหาวเซถอยหลังเล็กน้อย
เย่เจียงเฉินยังคงฝึกฝนการใช้เคล็ดวิชาทั้งสองอย่างต่อเนื่อง สลับกับการหลบหลีกและป้องกันการโจมตีจากร่างเสมือนของโจวซือหาว
เวลาในโลกเสมือนไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว เย่เจียงเฉินฝึกฝนอย่างหนักหน่วง ทดลองออกกระบวนท่าในสถานการณ์ที่แตกต่างกัน เพื่อวิเคราะห์ข้อดีและข้อเสียของแต่ละเคล็ดวิชา
หลังจากผ่านไปประมาณสี่ชั่วโมง เย่เจียงเฉินค่อยๆ ดึงสติกลับสู่โลกแห่งความจริง ร่างกายของเขารู้สึกเหนื่อยล้าอย่างมาก กล้ามเนื้อทุกมัดปวดเมื่อย เหงื่อไหลซึมออกมาจากทุกรูขุมขน แต่ก่อนที่เขาจะได้พักหายใจให้เป็ปกติ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
เมื่อเย่เจียงเฉินเปิดประตูออกไป ก็พบเย่ชิงหลัวยืนอยู่ สีหน้าของเธอดูเร่งรีบเล็กน้อย
"มีอะไรเหรอ ชิงหลัว"
"วันนี้พี่ว่างไหม พาหนูไปที่นึงหน่อยสิ" เย่ชิงหลัวถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
"จะไปที่ไหนล่ะ"
"หอการค้าฮวาเฉิง"
เย่เจียงเฉินรู้จักที่นั่นดี มันคือตลาดขายอาวุธและอุปกรณ์พลังปราณขนาดใหญ่ ที่อยู่ในพื้นที่ชั้นกลางของเมือง
"จะไปที่นั่นทำไม ถ้าจำไม่ผิดที่นั่นขายแต่อาวุธกับอุปกรณ์พลังปราณไม่ใช่เหรอ" เย่เจียงเฉินถามด้วยความสงสัย
"อาจารย์ให้ทำโครงงานวิจัยอุปกรณ์พลังปราณน่ะสิ หนูเลยอยากไปดูของจริงเพื่อเก็บข้อมูล"
เย่เจียงเฉินเกาหัวอย่างจนปัญญา ก่อนจะตอบรับคำขอของน้องสาว แต่ในขณะที่เขากำลังจะก้าวออกจากห้องไปหยิบกุญแจ เสียงของเย่ชิงหลัวก็พูดขัดจังหว่ะ
"เอ่อ… พี่จะไปสภาพนี้จริงๆ เหรอ"
เย่เจียงเฉินมองดูสภาพของตนเอง เขาสวมกางเกงวอร์มตัวเก่าและเสื้อกล้ามที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ แถมกลิ่นตัวที่อบอวลก็ไม่น่าอภิรมย์นัก
หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว เย่เจียงเฉินก็พาน้องสาวไปที่หอการค้าฮวาเฉิง พวกเขานั่งไฮเปอร์ลูปไปยังพื้นที่ชั้นกลางด้วยความเร็วสูง ในชั่วพริบตาเดียว บรรยากาศโดยรอบก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เต็มไปด้วยความทันสมัยและเทคโนโลยีล้ำหน้า ต่างจากพื้นที่ชั้นนอกอย่างสิ้นเชิง
หอการค้าฮวาเฉิงเป็ตึกขนาดใหญ่ที่สร้างด้วยกระจกและโลหะเป็หลัก ทำให้ภายนอกดูทันสมัย
ในยุคที่มนุษย์ต้องเอาตัวรอดจากภัยคุกคามของสัตว์อสูร อาวุธไม่ใช่สิ่งผิดกฎหมายอีกต่อไป แต่การและใช้งานอาวุธเหล่านี้ก็มีข้อจำกัด เนื่องจากมีเพียงนักสู้เท่านั้นที่สามารถควบคุมมันได้อย่างมีประสิทธิภาพ เพราะอาวุธและอุปกรณ์พลังปราณเหล่านี้จำเป็ต้องใช้พลังปราณเป็แหล่งพลังงาน
เย่เจียงเฉินเดินสำรวจภายในหอการค้าฮวาเฉิงอย่างตื่นตาตื่นใจ ที่นี่มีทั้งดาบพลังงานสายฟ้าที่เปล่งแสงสีฟ้าสว่างวาบ กำไลที่สามารถสร้างโล่พลังงานโปร่งแสง ไปจนถึงชุดเกราะพลางตัวที่ทำให้ผู้สวมใส่หายตัวได้ สิ่งของแต่ละชิ้นมีราคาสูงเกินกว่าที่พวกเขาจะเอื้อมถึง ทันใดนั้น สายตาของเย่เจียงเฉินก็ไปสะดุดเข้ากับมีดขึ้นสนิมเล่มหนึ่ง ที่วางอยู่ในกองเศษเหล็ก ในพื้นที่สินค้ามีตำหนิ
มีดเล่มนั้นดูเก่าและทรุดโทรม มันไม่มีด้ามจับ มีเพียงใบมีดสีดำด้านที่ยาวประมาณหนึ่งคืบ ใบมีดมีรอยบิ่นและรอยขีดข่วนมากมาย แต่ที่น่าสนใจคือลวดลายก้อนเมฆที่สลักอยู่บนใบมีดซึ่งทำให้มันดูมีเอกลักษณ์อย่างน่าประหลาด
นอกจากสภาพที่ดูเก่าแก่แล้ว ราคาก็เป็สิ่งที่ทำให้เย่เจียงเฉินสนใจ มีดเล่มนี้มีราคาเพียงสองพันเครดิต ซึ่งถูกกว่าอาวุธพลังปราณอื่นๆ ในหอการค้าฮวาเฉิงหลายสิบเท่า
"เจ็น ตรวจสอบมีดเล่มนี้ที" เย่เจียงเฉินสั่ง
[กำลังวิเคราะห์]
ประเภทอาวุธ: มีดบิน
วัสดุ: แกนอุกกาบาต/อัลลอยด์/ซิงค์/ศิลาปราณ
รายละเอียด : แกนอุกกาบาตมีคุณสมบัติพิเศษในการนำพลังปราณได้อย่างดีเยี่ยม ความแข็งและความยืดหยุ่นมากกว่าเหล็กกล้าหลายเท่า ทำให้สามารถเจาะทะลุได้แม้กระทั่งิัสัตว์อสูรระดับกลายพันธุ์
2K
